Pierzcha

 

Pierzcha

(wg Niesieckiego)

Pierzcha h. własnego, vel Pierzchna, Pierzch, stara rodzina na Pomorzu, w Prusach i na Śląsku. Senator w rodzinie: Jan, wojewoda pomorski 1480 r.

Zwali się właściwie von Pirch (Pirche), co w XVI stuleciu spolszczyli na Pierzcha. Jedna ich linia, dziedzicząca na Kaszubach i Śląsku, pozostała przy nazwisku von Pirche. Inna nazwała się Pierzchowski. Zamieszkali w Koronie, głównie w Prusach Królewskich, gdzie używali formy nazwiska Pierzchna. 

Jan w 1482 r., a Eberhard w 1492 r. podkomorzowie chełmińscy. Jerzy, sekretarz i kanclerz książąt pomorskich 1527 r.

Dorota Pierzchówna w latach 1594-1595 wdowa po Kasprze Zaleskim. Michał nie żył już w r. 1642, zaś żoną jego był Justyna Pudwelsówna. Magdalena, córka Krzysztofa, wyszła w r. 1658 za Walentego Wąglikowskiego (AGZ Poznań, Nakło). Ernestyna, żona Marcjana Mielęckiego, cześnika nowogrodzkiego, nie żyjącego już w r. 1754 (I. Kal.).

W połowie XVII stulecia żyło dwóch braci: Michał, dziedzic rodzinnych dóbr Straszyn, pod Gdańskiem, jego córka Gołuchowska, w Krakowskiem, i Jerzy, dworzanin Jana Kazimierza, dziedzic dóbr Bachlin, po którym z Klonowskiej córka Konojecka.

Antoni, elektor 1669 r. z woj. pomorskiego. Jan, starosta, Jerzy, Krzysztof, Gerard i Fryderyk notowani 1688 r. w Trybunale piotrkowskim. Ignacy, jezuita, zm. 1708 r. Wawrzyniec, podkomorzy królewski, poseł na sejm 1735 r.

Herb: w polu czerwonym szara flądra (ryba), w prawo; w koronie ogon pawi między dwoma kluczami (Urus.).

 
Źródła: Dw. Teki (Monografie); Kos. t. 1; Nies.; Urus. t. 13/345.