SERWIS GENEALOGICZNY - GENEALOGICAL RESEARCH
gromadzenie oraz analiza danych
dostęp do aktualnej bazy - kontakt
pobierz pliki za darmo
- download files for free



Materiały do Polskiego Słownika Biograficzno-Genealogicznego

Materials for Polish Biographical and Genealogical Dictionary


czwartek, 30 października 2008

Błażowski

Błażowski h. Półkozic, v. Błażewski, mieli wyjść z województwa rawskiego. Z województwem kaliskim podpisali elekcję Augusta II. 

środa, 29 października 2008

Błędostowski

Błędostowski h. Nałęcz, vel Będostowski, Bendostowski, Bandostowski, Benastowski, Banastowski, wyszli z Błędostowa (dawniej Będostowa), leżącego w parafii Smogorzewo, w dawnym pow. zakroczymskim. Członkowie tej rodziny wystepujący w Wielkopolsce, używali najczęściej formy nazwiska Banastowski, zniekształconej i brzmiącej niemal sztucznie.
Jeden z nich był podstarostą i poborcą w ziemi różańskiej 1608-1618.
Podpisali elekcję Jana III w 1674 r. z ziemią różańską. Byli właścicielami m. in. dóbr Smogorzew w pow. zakroczymskim 1628 i Czerwonka w z. różańskiej ok. 1660/1740.
Nowsze badania zdają się wskazywać, iż z tegoż Błędostowa wywodziły się rodziny używające herbów: Junosza i Ostoja.

Błędowski

Błędowski h. Nałęcz, prawdopodobnie wzięli nazwisko od wsi Błędowa i Błędówka, leżących nad rzeką Wkrą w pow. płońskim. W XVI wieku pisali się z Łaszewa i używali przydomku Ożóg - zdaje się, że to ich pierwotne nazwisko.
Jeden z nich był podstarostą zakroczymskim 1581. Podpisali elekcje Jana Kazimierza z ziemią zakroczymską i woj. podlaskim, obiór Augusta II z ziemią zakroczymską.Byli właścicielami m. in. dóbr Dąbrówka 1740. Udowodnili swoje pochodzenie szlacheckie w Królestwie 1848.

Błocki

Błocki h. Leliwa, z Błocka w powiecie kościańskim (1393), który posiadali jeszcze w 1580 r.
Podpisali elekcję Jana Kazimierza z województwem pomorskim.
Byli także Błoccy na Litwie i w województwie kijowskim. Na Litwie posiadali dobra m. in. w powiecie owruckim w 1680 r., i w województwie nowogrodzkim 1764 r.
Podpisali elekcję Augusta II z województwem podolskim i brzeskim-litewskim; podpisali też manifest szlachty litewskiej 1763 r.

• MIKOŁAJ Błocki (1785-1851), ksiądz, kanonik katedralny w Sejnach 1829, administrator diecezji augustowskiej 1847, biskup kujawski 1851, umarł nie objąwszy diecezji; ur. w Chorzelach.

Śnieszko-Błocki, nie wiadomo, czy to ta sama rodzina co Błoccy herbu Leliwa. Podpisali manifest szlachty litewskiej 1763.

• IGNACY Śnieszko-Błocki (ok. 1750-po 1788), rotmistrz województwa brzeskiego-litewskiego 1788.

Źródła: Bon. I 289-290.

Błoński

Błoński h. Bibersztein (in. Biberstein), w Małopolsce; z nich 1 kasztelan 1762 — 1765.
W
zięli nazwisko od wsi Błonie w powiecie pilznieńskim. W drugiej połowie XV-go wieku wieś Błonie i Lubczę posiadali Jan Błoński herbu Bibersztein i jego współherbownik Kazimirski.
W XVI i XVII stuleciu rodzina ta posiadała Błonie, Kazimierzę Małą, Luboczę, Lubień i Lubinkę, a także Łukianowice k/ Wojnicza, Borowę, Dzierżenin, Podbrzeże, Janowice, Faściszowę, Wróblewice i Lucławice. Podpisali elekcje: Władysława IV w 1632, Jana III w 1674 z województwem sandomierskim, Augusta II w 1697 z województwem ruskim. Dowiedli pochodzenia szlacheckiego w Galicji w sądzie grodzkim sanockim 1782, w sądzie grodzkim lwowskim 1782, w sądzie grodzkim i ziemskim przemyskim 1782, w sądzie grodzkim bieckim 1782, w wydziale Stanów we Lwowie 1787.

• BOGUSŁAW Błoński, podstoli sanocki 1746 r., podczaszy 1750 r., stolnik 1758 roku; z tego ostatniego urzędu zrezygnował 1762 r. i został kasztelanem sanockim.

• MIKOŁAJ z Lucławic Błoński, zagorzały arianin, utracił tę wieś w 1668 r., jednak wróciła do rodziny przed 1685 r. Jego synem był chyba Samuel (zm. 1694 r.), który powrócił do kościoła katolickiego.

Źródła: Bon. I 291-292; Kos. I.

Błoński h. Nałęcz, ze wsi Błonie w ziemi drohickiej, gdzie dziedziczyli już w XV wieku. Posiadali tam m.in. dobra Zochy, Borowe i Skłody, a także części w Błoniach Małych w 1786 r.
Podpisali elekcję Augusta II z województwem podlaskim.
 

Źródło: Bon. I 292-293.

Błotnicki

Błotnicki h. Doliwa, z Błotnicy w powiecie radomskim, gdzie dziedziczą już w 1413 r. Ich gałęzią jest zapewne rodzina Pasków (Pasek) herbu Doliwa, gdyż Doliwowie Błotniccy często przyjmowali to imię w XV stuleciu. Byli właścicielami dóbr Dzikowiec w powiecie kolbuszowskim w wieku XIX.

Źródło: Bon. I 293.

Błudnicki

Leliwa
   Topacz

Błudnicki h. Leliwa, z Błudnik w ziemi halickiej 1497 roku. Dziedziczyli na Błudnikach, Pokoszowcach, Komarowie i Bereznicy w ziemi halickiej 1578 r.
Według naszych heraldyków używali h. Topacz, jednak na pieczęci Piotra z Błudnik, sędziego ziemskiego halickiego, jest herb Leliwa (Bon.).

Źródła: Bon. I 294.

wtorek, 28 października 2008

Bobbe

Bobbe v. Bobe h. Wieniawa, w województwie poznańskim, gdzie posiadali dobra Taczały 1797 r.
Udowodnili pochodzenie szlacheckie w Królestwie 1837 roku.
 

Źródło: Bon. I 298.

Bobaszyński

Bobaszyński h. Sas, w województwie witebskim, pochodzą od Jana Janowicza Bobaszyńskiego, właściciela Sobolewszczyzny i Tołoczyńska w 1649 r.
 

Źródło: Bon. I 298.

Bobicki

Bobicki, w XVII i XVIII wieku są w ziemi czerskiej. Podpisali elekcję Augusta II-go z ziemią czerską.
 

Źródło: Bon. I 299-300.

niedziela, 26 października 2008

Bobiński

Bobiński h. Leliwa odm. (in. Dekaloga), vel Bobieński, na Mazowszu. Zdaniem dawnych heraldyków, którzy nie znają innych Bobińskich, rodzina ta wyszła ze wsi Bobino Wielkie i Bobino Grzybki w ziemi ciechanowskiej, parafia Płoniawy, obecnie pow. Maków Mazowiecki. Już w XVII i XVIII wieku Bobińscy tego herbu dziedziczyli z pewnością we wsi Bobin Mierzejewo (dawniej używano także nazwy Bobino), parafia Goworowo, pow. Ostrołęka. Podpisali elekcję 1648 r. z ziemią różańską, 1697 r. z ziemią ciechanowską i nurską, 1764 r. z ziemię ciechanowską. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862.
Ze wsi Bobino, parafia Płoniawy, mają pochodzić również Bobińscy herbu Kościesza.
Odmiana herbu — na tarczy pod Leliwą krzyż, na hełmie w koronie trzy pióra strusie; tę odmianę herbową zwano Dekaloga (Urus.)
.

Bobola

Bobola h. Leliwa, w Małopolsce, pisali się z Wielkiego i Małego Piasku w powiecie wiślickim, gdzie rodzina ta już w XV wieku dziedziczyła. W XVI i XVII stuleciu zamieszkują w powiecie sandomierskim i ziemi sanockiej.

• ANDRZEJ Bobola (30 XI 1591-16 V 1657), s. Mikołaja, duchowny katolicki, jezuita, misjonarz, kaznodzieja, męczennik, uznawany przez Kościół katolicki za świętego; ur. w Strachocinie k. Sanoka, zm. w Janowie Poleskim. Autor tekstu ślubów lwowskich króla Jana Kazimierza; jeden z katolickich patronów Polski.
 

Źródła: Bon. I 301-303; PSB.

Bobolecki

Bobolecki h. Łodzia, z Bobolczyna w powiecie poznańskim, wzmiankowani w aktach poznańskich 1397 r.
Podpisali elekcję Jana Kazimierza z województwem płockim i poznańskim, natomiast obiór Augusta II-go z województwem kaliskim. Udowodnili pochodzenie szlacheckie w Królestwie 1843 r.

 

Źródło: Bon. I 303.

Bobrkowski

Bobrkowski h. Doliwa, z Bobrku w ziemi czerskiej, stanowią jeden dom z Ninkowskimi z Ninkowa, z powiatu radomskiego. Długosz wzmiankuje, że Paweł Suski herbu Doliwa, był właścicielem Ninkowa w połowie XV-go wieku. Tenże sam Paweł Suski był właścicielem Bobrku w 1470 r., a jego syn również Paweł, dziedziczył na Bobrku i Ninkowie, i nazywał się raz Bobrkowskim, innym znów razem Ninkowskim. Potomstwo jego również od dóbr dziedzicznych jedni Bobrkowskimi, drudzy Ninkowskimi się zwali.
 

Źródło: Bon. I 306-308.

sobota, 25 października 2008

Bobrowicz

Bobrowicz h. Gryf, w W. Ks. Litewskim, zapewne wywodzą się od Bobrów (Bóbr) herbu Gryf. W II połowie XVI wieku zamieszkiwali w woj. brzeskim litewskim, a z województwem trockim podpisali elekcję Augusta II w 1697 r.

• JAN Nepomucen Bobrowicz (12 V 1805-2 XI 1881), kompozytor, wirtuoz gitary, księgarz i wydawca, uczestnik powstania listopadowego; urodzony w Krakowie, zmarł na emigracji w Dreźnie; w pierwszej połowie XIX wieku wydał m.in. Herbarz Niesieckiego. 
Źródła: Bon. I 308.

piątek, 24 października 2008

Bóbr

Bóbr h. Gryf, ze wsi Bobry w ziemi ciechanowskiej. Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie w latach 1837 1854.
Niewątpliwie od nich wiedzie pochodzenie swoje rodzina Bobrowiczów herbu Gryf.
Źródło: Bon. I 308.

czwartek, 23 października 2008

Bóbr-Piotrowicki

Bóbr-Piotrowicki h. Pilawa, na Wołyniu i Litwie; w województwie brzeskim-litewskim 1671 r.

KAJETAN Bóbr-Piotrowicki (ok. 1750-po 1789), szambelan Stanisława Augusta, kawaler orderu Św. Stanisława 1789 roku.
 

Źródła: Bon. I 308-309.

Bobrownicki

Bobrownicki h. Doliwa, z Bobrownik leżących w powiecie chęcińskim, na których dziedziczyli 1540 roku. Niektórzy przenieśli się na Litwę, gdyż spotykamy ich w powiecie kowieńskim 1582 r.
Następnie rodzina ta osiadła w województwie brzeskim litewskim przed rokiem 1655.
Dowiedli szlacheckiego pochodzenia w sądach: grodzkim lwowskim i ziemskim pilznieńskim 1782 i 1783 r., oraz w Królestwie 1843 i 1842 r.

Źródło: Bon. I 309-310.

Bocheński

Bocheński h. Rawicz odmienny, wyszli z Prus. Wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie 1838 i 1859 r.
W 1849 r. otrzymali od cesarza Franciszka Józefa odmianę w herbie. W miejsce rycerza umieszczonego w szczycie hełmu, ubrano tarczę labrami blękitnymi, podbitymi złotem i umieszczono nad nią dwa hełmy ukoronowane. W szczycie pierwszego pomiędzy dwoma rogami jelenimi pół niedźwiedzia czarnego w lewo, trzymającego różę czerwoną, w szczycie drugiego cztery pióra strusie.


• WOJCIECH Bocheński, prezydent Nowej Warszawy 1769 roku.
Źródło: Bon. I 314-315.

Bock

Bock h. własnego, otrzymali szlachectwo polskie od Zygmunta III w 1600 r. Udowodnili pochodzenie szlacheckie w Królestwie Polskim 1848 i 1850 r.
Herb ich przedstawia na tarczy dwudzielnej w polu pierwszym czerwonym, zielone winne grono z dwoma listkami, w drugim błękitnym — takież dwa winne grona, jedno nad drugiem. W szczycie hełmu pół czarnego kozła.
Źródło: Bon. I 316.

Boczarski

Boczarski h. Dębno, w województwie kijowskim. Udowodnili pochodzenie szlacheckie w Królestwie 1843 r.
 

Źródła: Bon. I 316.

Boczkowski

Boczkowski h. Dąbrowa, ze wsi Boczki w ziemi wiskiej, powiatu wąsoskiego, gdzie dziedziczyli na początku XVI stulecia.
Źródło: Bon. I 317.


Boczkowski h. Gozdawa, pochodzą ze wsi Boczkowice, położonej w powiecie chęcińskim, której dziedzicem 1508 r. był Jan. Udowodnili swoje pochodzenie szlacheckie w sądzie ziemskim lwowskim 1782 r. i w Wydziale Stanów we Lwowie 1790 r., oraz w Królestwie 1837 i 1855 roku.

• Jan z Ulesia podpisał z województwem krakowskiem elekcję Jana Kazimierza.
• Józef Gozdawa Boczkowski został królem cyganów w województwach małopolskich 1761 roku.
Źródło: Bon. I 317-318.

Boczkowski h. Leliwa, pochodzą ze wsi Boczkowice w powiecie ksiąskim. W XV wieku nosili nazwisko Niedoma, które później zmienili na Boczkowski.
Źródło: Bon. I 318.


Boczkowski h. Pomian, ze wsi Boczki w powiecie łęczyckim, którą w 1576 r. posiadał Ambroży.
Dowiedli szlacheckiego pochodzenia 1782 r. w sądzie grodzkim czechowskim.
Źródło: Bon. I 318.


Boczkowski, ze wsi Boczki w województwie sieradzkim, powiecie szadkowskim. Część tej wsi posiadał Mikołaj Boczkowski 1552 r.
Źródło: Bon. I 318.

niedziela, 19 października 2008

Boczowski

Boczowski h. Drużyna, rodzina małopolska, z Boczowa w ziemi krakowskiej; dziedzice Grabi, Gdowa, Rybia, Wieruszyc, Ubrzeża, Lubomierza, Zbigniewa, Brzozowej i innych wsi w latach 1361 — 1382; ich gałęzią są Lubomirscy.
Źródło: Bon. I 319.

czwartek, 16 października 2008

Boduszyński

Boduszyński h. Boduła, w powiecie opoczyńskim 1782 r., wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie 1854 r.
Źródło: Bon. I 320.

Bodurkiewicz

Bodurkiewicz h. Kościesza, otrzymali szlachectwo 1789 r., wylegitymowani w Królestwie 1843 r.
Źródło: Bon. I 320.

Bogdanowicz

Bogdanowicz h. Mogiła, v. Bohdanowicz, na Żmudzi; pochodzą od bojarów żmudzkich, właścicieli Czerenowa 1532 r.
Z tej rodziny Józef, syn Seweryna i Stanisławy z Dederków, zaślubił w Wilnie 1898 r. Izę Raue, córkę Pawła i Marii.
Źródło: Bon. I 330.

Bogdanowicz h. Łada, v. Bohdanowicz, na Litwie, w województwie kijowskim, ziemi czerskiej i warszawskiej.
Źródło: Bon. I 328.

Bogdaszewski

Bogdaszewski h. Jastrzębiec, w ziemi czerskiej 1765 r.  

Źródło: Bon. I 332.

wtorek, 14 października 2008

Bogumił

Bogumił h. Starykoń, na Mazowszu; wyszli z Bogumił-Czernic w ziemi łomżyńskiej. Jan z Bogumił, wspominany w aktach wiskich w latach 1486 — 1495 r.
Źródło: Bon. I 343.

Bogurski

Bogurski h. Ogończyk, v. Bogórski, Bogorski, rodzina mazowiecka, z Bogurzyna i Bogurzynka w województwie płockim, powiecie szreńskim; pisali się też z Kościelca, są więc pewnie jednego pochodzenia z Kościeleckimi herbu Ogończyk. Udowodnili pochodzenie szlacheckie w Królestwie 1843 r.

wtorek, 7 października 2008

Bogusławski

Bogusławski h. Jastrzębiec, z Bogusławic w województwie kaliskim, powiecie konińskim. Wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1838 i 1840 r.

Źródło: Bon. I 348.


Bogusławski h. Jezierza, z Bogusławic w ziemi ciechanowskiej 1424 r.  

Źródło: Bon. I 348.

Bogusławski h. Korab, z Bogusławki w powiecie rawskim. Protoplastą tej rodziny jest chyba Andrzej Ligęza z Byszewic, dziedzic Bogusławczewic w Rawskiem, który otrzymał szlachectwo 1511 r. Bogusławscy bowiem tego herbu używają przydomku Ligęza. Pochodzenie swoje szlacheckie udowodnili w Królestwie 1837.
 

Źródło: Bon. I 349.

Bogusławski h. Ostoja, z Bogusławic w województwie sieradzkim, powiecie radomskowskim (Radomsko); używali przydomku Ścibor. Maciej z Bogusławic świadczył przy wywodzie szlachectwa 1426 r. w Radomsku, z herbu Mościc (druga nazwa herbu Ostoja). Pochodzenie szlacheckie udowodnili w Królestwie w latach 1838 — 1843.

Źródło: Bon. I 349.


Bogusławski h. Prus I i Prus II, mieli wyjść ze wsi Bogusławice, w województwie łęczyckim, powiecie brzezińskim.
 

Źródło: Bon. I 350.

Bogusławski h. Przyjaciel, v. Bohusławski, w województwie brzeskim.  

Źródło: Bon. I 350.

Bogusławski h. Ślepowron, dowiedli szlacheckiego pochodzenia w latach 1839, 1840 i 1843.  

Źródło: Bon. I 352.

Bogusławski h. Świnka, w Wielkopolsce. Wyszli ze wsi Bogusławice, w parafii Dzierzbin, gmina Mycielin, obecnie powiat Kalisz. Podpisali elekcję 1697 r. z woj. poznańskim. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z nich: Wojciech, autor i artysta dramatyczny, twórca teatru polskiego, który mimo olbrzymich przeciwności i konkurencji sceny francuskiej, postawił na świetnej stopie pod względem artystycznym (Bon.). 
Genealogia
(osób: 56)

• WŁADYSŁAW Wojciech Bogusławski (9 II 1838-18 VIII 1909), s. Stanisława i Katarzyny Froelich (Frölich, Frejlich), krytyk literacki, teatralny i muzyczny, nowelista, tłumacz, reżyser WTR 1876; uczestnik powstania styczniowego, referent prasy zagranicznej w Departamencie Prasowym RN; zesłaniec, powrócił do Warszawy 1869; ur. Warszawa, zm. tamże, poch. Cm. Powązkowski, kw. 25-III-21/22 (PSB; LP; Cm. Pow.); ż. Julia Norblin, Norblinówna (1847-1922), c. Adama Juliana i Ludwiki Marii Marceliny Babskiej h. Radwan; dzieci: Zofia.

 

Wojciech Bogusławski
(1757-1829)

• ZOFIA Bogusławska, voto Kozłowska (1873-1951), c. Władysława i Julii Norblinówny; ur. Warszawa; m. (1893 Warszawa) Stanisław Franciszek Gabriel Kozłowski (18 II 1860-2 I 1922), s. Franciszka Stanisława, właściciela fabryki powozów, i Emilii Schaters, dramatopisarz; studiował chemię na politechnice w Rydze; ur. Warszawa, zm. Nałęczów, lat 61, poch. Cm. Powązkowski, kw. 25-III-22/23 (PSB t.15/28; Lit. Pol.; Cm. Pow.); ślub w parafii św. Krzyża (MK Warszawa: św. Krzyż); dzieci: Hanna Kozłowska (18 VIII 1903-14 II 1986), aktorka, teatralna, filmowa i telewizyjna, reżyser teatralny i kierownik artystyczny teatru, pedagog, żona Witolda Małkowskiego (1884-1962), malarza i scenografa.

Źródła: Bon. t.1/352; Dw. Gen.; Dw. Teki; Szl. Król.; Urus. t.1/280; WSB; Wikipedia: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7.

Boguszewski


Boguszewski h. Juńczyk, v. Bohuszewski, na Wołyniu, Litwie i w województwie bełskim, pisali się z Hrebina.

Źródło:
Bon. I 353.

Boguszewski h. Ostoja, pochodzą ze wsi Bogusze w ziemi drohickiej; dowiedli szlachectwa w grodzie warszawskim 1686.

Źródło:
Bon. I 353.

Boguszkowski

Boguszkowski h. Rawicz, v. Boguskowski, rodzina mazowiecka, z Boguszkowa w ziemi czerskiej 1458; najpewniej pochodzą od Magierów herbu Rawicz, gdyż w XV stuleciu dziedziczyli na Magierowej Woli (Boniecki nie podaje ich herbu).
Źródło: Bon. I 354.

poniedziałek, 6 października 2008

Bohomolec

Bohomolec h. Bogoria, rodzina wywodząca się od bojarów witebskich w W. Ks. Litewskim (1530).

FRANCISZEK Bohomolec (1720–1784), pisarz, wydawca, publicysta i poeta, jezuita; ur. na Białorusi, zm. w Warszawie.
Źródło: Bon. I 360.

Bohowityn

Bohowityn h. Pelikan, w W. Ks. Litewskim i na Wołyniu. Protoplasta tego domu, Bohowityn, wymieniony jest pośród bojarów ruskich i litewskich, którzy poręczyli królowi Władysławowi Jagielle w 1431 r. za jeńców litewskich.

Źródło:
Bon. I 361.

Bohuszewicz

Bohuszewicz h. Gozdawa, vel Bochuszewicz, Boguszewicz, rodzina rusko-litewska, w Wielkim Księstwie Litewskim i na Wołyniu, z przydomkiem Minkowski. Wojna i Iwan, ziemianie brzesko-litewscy, 1528 r. wzmiankowani w Metryce Litewskiej. Bohuszewiczowie podpisali elekcję 1674 r. z pow. słonimskim i woj. mińskim, 1697 i 1733 r. z woj. mińskim, 1764 r. z pow. wołkowyskim. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862, w guberni wileńskiej 1853, kowieńskiej 1863.
Oprócz nich było kilka jeszcze domów tego nazwiska na Litwie. Byli Bohuszewiczowie z przydomkami Spiegajłło (Spiegajło), Tuszewicki, Filo, Wizgierd, które niekiedy brali za nazwisko.