SERWIS GENEALOGICZNY - GENEALOGICAL RESEARCH
gromadzenie oraz analiza danych
dostęp do aktualnej bazy - kontakt
pobierz pliki za darmo
- download files for free



Materiały do Polskiego Słownika Biograficzno-Genealogicznego

Materials for Polish Biographical and Genealogical Dictionary


wtorek, 30 września 2008

Bołbas-Rostocki

Bołbas-Rostocki h. własnego (in. Juńczyk odmienny), rodzina rusko-litewska z Rostok na Wołyniu, właściwie Bołbas (Bolbas) lub Bołbasowicz; w 1516 r. otrzymali Rostoki i Porzecze od ks. Ostrogskiego i przyjęli nazwisko Rostocki; z tej familii 1 arcybiskup kijowski metropolita grecko-unicki 1790 — 1796.

Źródło:
Bon. I 378; Kos. I.

Bonasiewicz

Bonasiewicz h. Ślepowron, vel Bonasewicz, Bonaszewicz; Józef, udowodnił pochodzenie szlacheckie 1783 r. w sądzie grodzkim lwowskim.

Bonelli

Wilson-Waldgon de Eastbourne

Copy the BEST Traders and Make Money (One Click) : http://ow.ly/KNICZ
Bonelli, Jan Jakub inżynier, otrzymał indygenat 1658 r.  

Źródła: Bon. I 384.

Bondalicki

Bondalicki, Mikołaj podpisał z ziemią ciechanowską elekcję Augusta II-go.  

Źródła: Bon. I, s. 384.

Bonaszewski

Bonaszewski, Piotr dworzanin królewski 1676 r.  

Źródła: Bon. I, s. 384.

Boniakiewicz

Boniakiewicz h. Dębno, w województwie kijowskim (1730); udowodnili pochodzenie szlacheckie w sądzie ziemskim lwowskim w 1782 r., oraz w Królestwie Polskim 1862 r. Źródło: Bon. I, s. 385.

poniedziałek, 29 września 2008

BIBLIOGRAFIA


Skróty bibliograficzne:


AGZ = Akta Grodzkie i Ziemskie (AZ = Akta Ziemskie; AG = Akta Grodzkie).
Bil. = Antoni Biliński, Szlachta ziemi dobrzyńskiej za ostatnich Jagiellonów. Warszawa 1932.
Bon. = Adam Boniecki, Herbarz polski, T. 1-16. 
Bork. Rocz. = Jerzy Sewer Dunin-Borkowski, Rocznik szlachty polskiej, Lwów 1881-1883. T. 1-2.
Dw. Gen. = Włodzimierz Dworzaczek, Genealogia, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1959.
Dw. Teki = Włodzimierz Dworzaczek, Teki Dworzaczka. Materiały historyczno-genealogiczne do dziejów szlachty wielkopolskiej XV-XX w., Biblioteka Kórnicka PAN 1995-1997.
Dziad. = Stanisław Dziadulewicz, Herbarz rodzin tatarskich w Polsce. 
Kon. = Szymon Konarski, Szlachta kalwińska w Polsce, Warszawa 1936.
Kos. = A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T. 1-5. 
Krzep. Pom. = Józef Krzepela, Spis miejscowości i rodów ziemiańskich województwa pomorskiego, Kraków 1925.
LP = Literatura Polska. Przewodnik encyklopedyczny, red. Julian Krzyżanowski, PWN, Warszawa 1984, T. 1-2.
Nies. = Kasper Niesiecki, Herbarz polski, wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845, T. 1-10.
Ostr. = Juliusz Ostrowski, Księga herbowa rodów polskich, Warszawa 1897-1914, T. 1-2. 
Pap. = Bartosz Paprocki, Herbarz, 1584.
PSB = Polski Słownik Biograficzny.
Puł. = Kazimierz Pułaski, Kronika polskich rodów szlacheckich Podola, Wołynia i Ukrainy, Brody 1911. T. 1-2.
SBK = Słownik Biograficzny. Kielce XVII-XVIII w. (oprac. Marta Pieniążek-Samek), Kielce 2003.
SGKP = Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1884, T. 1-15.
Stup. = Hipolit Stupnicki, Herbarz polski, T. 1-3.
Szl. Gal. = Poczet szlachty galicyjskiej.
Szl. Król. = Spis Szlachty Królestwa Polskiego 1836-1862.
Urus. = Seweryn Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, Warszawa 1904-1938, T. 1-15.
Wit. = Wiktor Wittyg, Nieznana szlachta i jej herby, Kraków 1908.
WSB = Wielkopolski Słownik Biograficzny.
Żer. = Emilian Szeliga-Żernicki, Der Polnische Adel, Hamburg 1900, T. 1-2.
Żych. = Teodor Żychliński, Złota księga szlachty polskiej, Poznań 1879-1908, T. 1-31.


Skróty użyte w biogramach:


1v. = primo voto, etc.
c. = córka / daughter
chrz. = ochrzczony / baptized
h. = herb / coat of arms
k/ = koło / near
m. = mąż / husband
m. in. = między innymi / among others
n/ = nad (rzeką) / on (river)
NI. = nieznanego imienia / unknown first name
NN. = nieznanego imienia i nazwiska / unknown first name and surname
ok. = około / circa
p. = przed / before
par. = parafia / parish
poch. = pochowany / buried
pow. = powiat / district
prawd. = prawdopodobnie / probably
s. = syn / son
ur. = urodzony / born
woj. = województwo / province
zm. = zmarł / died
ż. = żona / wife

Brincken

Brincken, Juliusz otrzymał tytuł baronowski w Królestwie Polskim na zasadzie, że ten tytuł otrzymali jego przodkowie od króla Zygmunta III i że nadany mu był w r. 1818 w nominacji na nadleśnego generalnego w Królestwie Polskim.
Źródło: Kos. T.1.

Zwolski

Zwolski h. Ogończyk (in. Powała), vel Powała-Zwolski, rodzina mazowiecka, gałąź rodu rycerskiego Powałów-Ogończyków. Wzięli nazwisko od wsi Zwola k/ Żelechowa w ziemi czerskiej, obecnie pow. Garwolin, gmina Miastków Kościelny. Miejscowość znajdowała się

Zigan

Zigan (Cygan), wygasła śląska rodzina polskiego pochodzenia, posiadała tytuł baronowski czeski. 

Źródło: Kos. T.1.

Wiplar

Wiplar h. Brodzic, vel Wipplar, na Śląsku, polskiego pochodzenia; baronowie czescy od r. 1730.

Wilmowski

herb Kuna in. Przebendowski

herb rodu Wilmsdorff

Wilmowski h. własnego (in. Kuna, Przebendowski) v. Wilamowski, Wielamowski, rodzina polskiego pochodzenia na Śląsku, nobilitowana w Rzeczypospolitej 12 IX 1553. Pisali się pierwotnie ze Skoczowa Skoczowskimi. Jedna gałąź osiadła za czasów krzyżackich w Prusach, gdzie zwana była po niemiecku von Wilmsdorff vel Wilhelmsdorff (Krzep.), zaś nabywszy majątek Przebendów (Prebendau) nazwała się Prebendami, a później Przebendowskimi. Wilmowscy otrzymali tytuł baronowski czeski 1733, a pruski 23 VI 1886. Obecnie najwięcej Wilmowskich mieszka w Polsce w miastach i powiatach Warszawa, Łódź, Chorzów, Toruń.
Czy nie jednego pochodzenia ze śląską rodziną Wilamowiczów h. Ogończyk odm. (niem. Wilamowitz), która osiedliła się na Litwie. Jedna jej gałąź, z przydomkiem Möllendorff, także posiadała tytuł baronów.
 

Wesselini

Wesselini h. własnego, v. Weselini, Veselini, baronowie węgierscy indygenowani w Polsce w XVI stuleciu. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Viettinghoff

Viettinghoff, przydomku Szell, rodzina niemiecka w Inflantach, baronowie duńscy 1680 i 1734, otrzymali przyznanie tego tytułu w Szwecji, Prusach i Rosji. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Ungern-Sternberg

Ungern-Sternberg h. Rola, w Niemczech i w Inflantach, otrzymali tytuł baronowski państwa rzymskiego 1531, a szwedzki 1653. Źródło: Kos. I.

Tschamer

Tschamer h. Rogala vel Tschammer, Czamer, rodzina polskiego pochodzenia na Śląsku. Gałąź Rogalskich herbu Rogala. Otrzymali tytuł baronowski czeski w XVII stuleciu.

Tetrumiański

Tetrumiański, otrzymali tytuł baronowski od króla Stanisława Augusta w 1780 r.

• ANASTAZJA Tetrumiańska i jej dzieci, otrzymali tytuł baronowski od króla Stanisława
Augusta 1780 (zobacz Roumiański: Helena Roumiańska).
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Taube

Taube h. własnego, rodzina inflancka, otrzymała tytuł baronowski od króla Zygmunta Augusta w 1572, indygenowani w Polsce 1676.
 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Szylling

Szylling właściwie Szilling, rodzina baronowska inflancka.  

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Szybilski

Szybilski, v. Sybilski; Jan Paweł syn włościanina polskiego, generał-lejtnant wojsk saskich, otrzymał w roku 1738 tytuł baronowski państwa niemieckiego z przydomkiem von Wolfsberg. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Strucki

Strucki h. własnego, v. Strutzki, rodzina baronowska śląska, pochodzenia polskiego w XVI stuleciu.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Strumieniecki

Strumieniecki, Franciszek Ksawery baron de Brückmann-Renstrom, intendent policji departamentu bydgoskiego w Księstwie Warszawskim, zmienił nazwisko na Strumieniecki i przyjął obywatelstwo polskie ok. r. 1810 (zobacz baronowie Bryng). Źródło: Kos. T.1.

Stein

Stein, baron Emeryk von Stein, generał major wojsk austriackich, otrzymał indygenat w Galicji 1828 r. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Skroński

Skroński h. Taczała, na Śląsku, otrzymali tytuł baronowski czeski 1730 r. 

Simolin

Simolin h. własnego, otrzymali w 1758 r. szlachectwo niemieckie, w 1768 r. indygenat polski, a 1776 tytuł baronowski nadany przez króla Stanisława Augusta. 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Schöpping

Schöpping (Szeping), rodzina baronowska inflancka. 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Scheffler

Scheffler, Jan Piotr znakomity uczony, członek towarzystw naukowych londyńskiego, berlińskiego i innych, otrzymał w 1784 r. od króla Stanisława Augusta nobilitację, tytuł baronowski i herb, w którym między innymi godłami umieszczona została rodzina zwana Scheffleria w Nowej Zelandii odkryta i na cześć tego uczonego nazwana. 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Roumiański

Roumiański, Helena Roumiańska i jej córka Anastazja, otrzymały szlachectwo, herb i tytuł baronowski od króla Stanisława Augusta w 1780 r. (zobacz Tetrumiański: Anastazja Tetrumiańska).  

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Rossan

Rossan, rodzina miejska gdańska; z niej Wawrzyniec, konsul polski i saski w Bordeaux we Francji, otrzymał od króla Augusta III tytuł baronowski z przydomkiem de Delldenheim. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

sobota, 27 września 2008

de Riaucour

de Riaucour (Riokur), rodzina baronowska w Prusach, francuskiego pochodzenia; otrzymała indygenat polski 1764. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

von Reibnitz

von Reibnitz, stara rodzina śląska, posiadała tytuł baronowski; otrzymała w 1768 indygenat polski. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Puttkamer

Puttkamer h. własnego (in. Bradacice odmienne), v. Putkamer, Potkamer etc., rodzina pomorska w Prusach Zachodnich. Jedna linia otrzymała tytuł baronowski państwa rzymskiego w 1681, a inna baronów pruskich 1737 (Kos.).
Istnieje hipoteza, iż Puttkamerowie są potomkami pomorskiego rodu Święców, którzy przestali być notowani w aktach mniej więcej wówczas, gdy pojawiło się nazwisko Puttkamer, stanowiące zniemczoną formę słowa „podkomorzy”. Za tą hipotezą przemawia także fakt, iż Święcowie piastowali także stanowisko podkomorzych. Warto też wspomnieć, że zarówno Święcowie, jak i Puttkamerowie mieli w swoim herbie rybogryfa.
Główna linia rodu Święców wygasła wkrótce po 1357 roku. Boczna ich gałąź o przydomku Podkomorzy znana była później pod nazwiskiem von Puttkamer.
Z czasem Puttkamerowie stali się jedną z najbogatszych rodzin możnowładztwa pomorskiego. Ich majątki rodowe znajdowały się głównie na terenie ziemi miasteckiej i słupskiej, a ośrodkiem ich włości było Barnowo leżące 2 km od Kołczygłów (Wikipedia).

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1; Wikipedia.

Petrino

Petrino h. własnego, rodzina wołoska indygenowana w Galicji; z niej Jan został baronem austriackim w 1836 r.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Palubicki

Palubicki v. Palbitzki, Pałubicki?, rodzina kaszubska, uzyskała tytuł baronowski szwedzki 1675 r.
 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Paul-Sellonf

Paul-Sellonf, v. de Paul-Sellonf; Paweł rodem Szwajcar, otrzymał tytuł baronowski z dodatkiem herbowym od króla Stanisława Augusta 1772.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Omanzoff

Omanzoff h. własnego, Piotr Aleksander i Bogdan Andrzej bracia i ich siostra Anna Ludwika, otrzymali w 1773 tytuł baronowski od króla Stanisława Augusta.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Offenberg

Offenberg h. własnego, rodzina kurlandzka, otrzymała przyznanie tytułu baronowskiego w Cesarstwie Rosyjskim.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Oechsner

Oechsner h. Lew, v. Eksner, baronowska rodzina niemiecka; z niej Jerzy tajny radca austriacki, prezes sądu szlacheckiego we Lwowie, otrzymał indygenat galicyjski 1819.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Nowak

Nowak h. własnego, v. Nowaghk, na Śląsku, pochodzenia polskiego; mieli tytuł baronów polskich.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Mustasza

Mustasza, rodzina bukowińska posiadająca indygenat galicyjski, nobilitowana a zarazem obdarzona tytułem baronowskim w Austrii w 1817 r.

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

de Miris

de Miris, Sylwester otrzymał tytuł baronowski od króla Stanisława Augusta 1788.

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

de Metrocharite

de Metrocharite, Helena i jej dzieci, otrzymali w 1780 tytuł baronowski od króla Stanisława Augusta.

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Melling

Melling, indygenowani w Polsce 1775, tytuł baronowski nadał im król August II w 1720.

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Margelik

Margelik, baronowie austriaccy; z nich Jan Wacław, wiceprezes sądu krajowego w Galicji otrzymał indygenat galicyjski 1788.

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Maydel

Maydel h. własnego, rodzina inflancka, baronowie szwedzcy w r. 1693.

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

a Ludevig

a Ludevig, Jan Fryderyk kapitan artylerii wojsk rosyjskich, otrzymał tytuł baronowski od króla Stanisława Augusta w 1774 r. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Lestwitz

Lestwitz h. Nowina, rodzina śląska pochodzenia polskiego, otrzymała tytuł baronowski czeski w r. 1687, wygasła w 1803.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Korzbok

Korzbok h. Korzbok, vel Korzbog, Korczbok, właściwie Kurtzbach, wygasła rodzina śląska, kilkakrotnie spokrewniona z Piastami śląskimi, tytułowała się baronami na Miliczu (Militsch) i Trachenbergu; pochodzą od niej m. in. polskie rodziny Łąckich i Zawadzkich h. Korzbok. 

Krieg von Hochfelden

Krieg von Hochfelden, z tej rodziny baron Franciszek tajny radca austriacki, prezes sądów krajowych w Galicji, otrzymał w 1820 indygenat galicyjski.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Krauz

Krauz h. Krauzen, rodzina baronowska inflancka.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Kraus

Kraus h. własnego, baron Karol, tajny radca i minister austriacki, otrzymał indygenat galicyjski w r. 1833.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Kotwicz

Kotwicz h. własnego, v. Kotficz, rodzina śląska, posiadała indygenat polski; z niej Adam i Henryk bracia z bratankiem Adamem Henrykiem, otrzymali tytuł baronowski czeski w r. 1718, a ich krewni Zygmunt i Adam Mikołaj w 1724.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Koschkul

Koschkul (Koszkul), rodzina baronowska inflancka.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Knobelsdorf

Knobelsdorf h. własnego, w Prusach Zachodnich. Z tej rodziny: Jan Tobiasz został baronem państwa niemieckiego w r. 1699. 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Kloch

Kloch h. Kornic, rodzina śląska pochodzenia polskiego, otrzymała w r. 1805 zatwierdzenie w Prusach tytułu baronowskiego, którego już używała w XVII stuleciu.
Źródło: Kos. I.

Klingstädt

Klingstädt baron Ditrich, Tymoteusz, radca rosyjski, otrzymał indygenat polski w r. 1775, a tytuł baronowski uzyskał od króla Stanisława Augusta 1772.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Kampenhausen

Kampenhausen h. własnego, nobilitowani w Szwecji w r. 1665 i 1675; jedna linia otrzymała tytuł baronowski szwedzki 1744; posiadali indygenat polski.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Kalberg

Kalberg, rodzina baronowska niemiecka, otrzymała indygenat polski r. 1775.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Igelstrom

Igelstrom h. własnego, nobilitowani w Szwecji w r. 1645, otrzymali tytuł baronowski od króla Augusta III w 1739 r., indygenowani w Polsce 1768; jedna linia otrzymała tytuł hrabiowski saski 1792.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Howerbeck

Howerbeck h. własnego, rodzina flamandzka, indygenowana w Polsce w r. 1659, otrzymała tytuł baronowski pruski 1663.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Hondorff

Hondorff h. Nabram odmienny, właściwie Hohendorff, w Prusach Zachodnich i w Małopolsce; jedna linia otrzymała tytuł baronów państwa rzymskiego w r. 1706.
 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Heycking

Heycking h. własnego v. Heucking, rodzina inflancka, jej tytuł baronowski zatwierdzony został w Cesarstwie Rosyjskim w r. 1833.
 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Heydegg

Heydegg h. własnego, wygasła w r. 1750 baronowska rodzina w Prusach Zachodnich. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Hauer

Hauer h. własnego, Franciszek baron Hauer gubernator galicyjski, otrzymał 1817 indygenat galicyjski.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Goczałkowski

Goczałkowski h. Szreniawa, na Śląsku, baronowie czescy od 1705. 

Źródło: Kos. I.

Gaffron

Gaffron h. Rogala, rodzina śląska pochodzenia polskiego, baronowie pruscy z przydomkiem von Kummern.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Frevort-Corry

Frevort-Corry, konsul angielski w Gdańsku, otrzymał tytuł baronowski od króla Stanisława Augusta w 1771 r. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Fronville

de Fronville, Jan Franciszek Choinard de Fronville, otrzymał tytuł baronowski w 1702 od króla Augusta II. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Dorflinger

Dorflinger, Jerzy feldmarszałek wojsk elektora brandenburgskiego, został przez niego mianowany baronem, a indygenat polski otrzymał 1685; umarł bezpotomny. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Dobrzeński

Dobrzeński von Dobrzeniec, od r. 1744 baronowie czescy, mieli indygenat w Prusach Zachodnich. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Dobruski

Dobruski h. Radwan, rodzina pochodzenia polskiego na Śląsku, baronowie czescy od r. 1702. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Dobeneck

Dobeneck (Dobenek) h. własnego, stara rodzina w Prusach Zachodnich, otrzymała w 1837 tytuł baronowski bawarski, zatwierdzony w Królestwie Pruskim. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Dambrówka

Dambrówka, wygasła rodzina śląska, polskiego pochodzenia; otrzymała w XVII stuleciu tytuł baronowski czeski. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Daczycki

Daczycki, rodzina pochodzenia polskiego w Czechach, otrzymała tytuł baronowski austriacki 1815. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Conradi

Conradi (Konradi), rodzina miejska gdańska, otrzymała nobilitację polską 1768, a tytuł baronowski pruski 1798. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Coccey

Coccey (Kokcej), nobilitowani w Prusach 1702, a ok. r. 1750 otrzymali tytuł baronów pruskich; w 1768 indygenowani w Polsce. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

piątek, 26 września 2008

Cahman

Cahman (Kaman), Jan rodem Szwed z Gottenburga, naczelnik kopalń i zakładów kuźniczych w Polsce; otrzymał szlachectwo i tytuł barona od króla Stanisława Augusta 1768 r. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Budberg

Budberg, przydomku von Bönningshausen, rodzina inflancka, otrzymała tytuł baronowski szwedzki 1693. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Bryng

Bryng właściwie Brücken von Brückman, baronowie Renstrom, rodzina inflancka, otrzymała zatwierdzenie tytułu w Cesarstwie Rosyjskim. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Brunnow

Brunnow, rodzina kurlandzka, jej tytuł baronowski został zatwierdzony w Cesarstwie Rosyjskim. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Brossa

Brossa, lub von Brosse N., major wojsk polskich otrzymał tytuł baronowski pruski 1734. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Borek

Borek h. Strzała, wygasła rodzina śląska pochodzenia polskiego, posiadała tytuł baronowski czeski. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Bibersztein

Bibersztein h. własnego, v. Bibersztejn, Biebersztejn, gniazdem tej rodziny miała być Szwajcaria, a mianowicie zamek i dobra Biberstein nad rzeką Aar, na której to posiadłości tytułowali się hrabiami i jako rycerze turniejowi są wspominani.
Jedna ich linia, na początku XIII stulecia osiedliwszy się na Śląsku, przybrała tytuł baronów i należała do najbogatszych właścicieli tej prowincji, posiadała w niej znaczne majątki, a nawet w XVI stuleciu trzymała w zastaw księstwo głogowskie.
Na Śląsku zamieszkiwali jeszcze na początku XX w., tylko herb swój zmienili w ten sposób: na tarczy dwudzielnej, w prawym polu złotym - róg jeleni czerwony, w lewym błękitnym - róg bawoli srebrny.

Kilka rodzin śląskich miało od nich pochodzić mianowicie: von Tschamer i Zawadzki.
Byli też w XVII w. w Prusach i posiadali na Warmii majątek Birkunowen.

Niektórzy z Biberszteinów osiedlili się w Polsce prawdopodobnie już w XIV stuleciu. Pierwszy z tego rodu, osiedlony w naszym kraju, był prawdopodobnie Henryk „Borus," mieszczanin krakowski, którego syn Mikołaj, sołtys w Prandocinie, zabezpieczając w 1323 r. dług klasztorowi mogilskiemu, do dokumentu przywiesił pieczęć swoją, przedstawiającą herb Bibersztein.

Posiadali starostwo tyczyńskie (1427) i bieckie (1440); pisali się wówczas z Kamienia i z Dembowca.
Około 1470 r. dziedziczyli dobra Kazimierza Mała i Mikołajewice w pow. wiślickim. W XV i na początku XVI stulecia ci Biberszteinowie przybrali od dóbr nazwiska: Kazimierski, Tchorzewski i.t.d.

• MIKOŁAJ Bibersztejn, wzięty do niewoli po zdobyciu Witebska, trzymany był w Kazaniu 1655 r.

Bibersztein h. wł., jest to inna rodzina Biberszteinów, pisząca się von Marschal, z której pochodził Karol Leonard.

• KAROL Leonard von Marschal z Biberszteinu, generalny naczelnik poczt w Koronie i Litwie 1744 r., podkomorzy królewski 1749 r.
Źródła: Bon. I 196-197; Kos. I; Urus. I 166.

Bertrand de Domballes

Bertrand de Domballes, baronowie francuscy, indygenowani w Rzeczypospolitej 1768.
Ignacy otrzymał tytuł baronowski w Królestwie Polskim 1819 — 1825, na zasadzie danego mu indygenatu polskiego w 1768, w którym wymieniono, że pochodzi z rodziny francuskiej mającej tytuł baronowski. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Baerl

von Baerl, Wilhelm obywatel belgijski, otrzymał w 1774 od Stanisława Augusta tytuł barona. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

d'Asch

d'Asch, baron Jan rezydent rosyjski w Polsce, otrzymał indygenat 1768. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Albedyll

Albedyll h. własnego, baronowie szwedzcy od 1720; otrzymali indygenat polski 1775. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Aderkass

Aderkass h. własnego, v. Aderkas, baronowie i szlachta.
Rodzina duńska, z której jedna gałąź osiedliła się w Inflantach. Służąc Rzeczypospolitej wojskowo, w nagrodę zasług otrzymali m. in. wójtostwo wileńskie w 1649 r.
W XIX stuleciu kilku członków tej rodziny służyło w różnych stopniach w armii rosyjskiej i pruskiej, a niektórzy używali tytułu baronów, który został im
przyznany w Cesarstwie Rosyjskim.
Herb — orzeł czarny ze wzniesionymi do lotu skrzydłami, stojący na zielonym pagórku.
Źródło: Kos. I; Urus. I 17.

Abschatz

Abschatz h. własnego vel Abszac (Abschitz, Abszytz, Abszyc), rodzina śląska, wygasła na początku XIX stulecia. Posiadała tytuł baronowski czeski. Jedna gałąź od wsi Ossowa Sień koło Wschowy przyjęła nazwisko Ossowski.

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

czwartek, 25 września 2008

Zachert

Zachert h. Runicki, nobilitowany 1840, otrzymał ok. r. 1860 tytuł baronowski Królestwa Polskiego. 

Wyszyński

Wyszyński h. Roch, rodzina podlaska ze wsi Wyszonki in. Wysząnki w ziemi bielskiej. Według Kapicy Milewskiego byli herbu Grabie, którego późniejszą odmianą był herb Trzywdar. Z nich: Marcin, regent grodzki brański. Stanisław, podstoli ziemi

Wielowiejski

Wielowiejski h. Półkozic, v. Wielowieyski, Wielowejski, rodzina mało- polska, z woj. krakowskiego, biorąca nazwisko od dóbr dziedzicznych Wielkawieś (Wielka Wieś) w pow. sądeckim, położonych pod zamkiem Trzeblin. Otrzymała tytuł baronowski austriacki 1825. Jednego

Werenko

Werenko h. Łagoda, Jakub i Michał otrzymali tytuł baronowski austriacki 1785. Zob. Wernicki
 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Soldenhoff

Soldenhoff h. własnego, baronowie państwa rzymskiego 1646, indygenowani w Polsce 1775, otrzymali w 1824 przyznanie tytułu baronowskiego w Królestwie Polskim. 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Romaszkan

Romaszkan h. własnego, licznie rozrodzona rodzina ormiańska w Galicji, której jedna z wygasłych linii otrzymała tytuł baronowski austriacki 1856 (Freiherrstand). Posiadała stare szlachectwo mołdawskie, indygenowana na Bukowinie; wyznanie ormiańsko-katolickie. Romaszkanowie zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji, w urzędzie stanu we Lwowie 1789 i 1792.
 

Źródła: Kos. I; Ostr. 320, 533 (nr 3132); Szl. gal. 312; PSB XXXI 618-620; Urus. XV 239.

środa, 24 września 2008

Rastawiecki

Rastawiecki h. Sas, Andrzej viceregent brański, został baronem austriackim 1781, lecz ten tytuł wygasł na jego wnuku Edwardzie, kamerjunkrze dworu polskiego, zmarłym bezpotomnie.

Źródło: Kos. I.

Niemyski

Niemyski h. Jastrzębiec odmienny, Maciej, członek stanów galicyjskich, został baronem austriackim 1783.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Klicki

Klicki h. Prus I, rodzina mazowiecka, której gniazdem jest wieś Klice w dawnym pow. ciechanowskim (Bon.). Z nich: Stanisław generał wojsk polskich otrzymał tytuł barona państwa francuskiego od cesarza Napoleona, nie uzyskał jednak zatwierdzenia tego tytułu w Królestwie Polskim, umarł około roku 1840 bezpotomnnie.
 

Źródła: Bon. X 129-131; Kos. I; Nies.

Jerzmanowski

Jerzmanowski h. Dołęga, Paweł pułkownik wojsk polskich otrzymał w 1813 tytuł barona państwa francuskiego.

Jakubowski

Jakubowski h. własnego, Wincenty otrzymał tytuł baronowski austriacki 1808 z odmianą w herbie.
 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.
 Jakubowski h. Topór, rodzina małopolska, pisząca się z Ostrowca w woj. krakowskim, pochodząc po kądzieli od dziedziców tych dóbr, już od 1410 wymieniani w aktach. Jedna ich linia otrzymała tytuł baronowski w Galicji 20 XII 1808, na co dyplom 10 X 1832.

• JAN bar. z Ostrowca Jakubowski (ok. 1850-po 1882), s. Czesława i Marii Anastazji Kotulińskiej (Kottulinsky), dziedzic dóbr Łopuszanka i Zuklin w pow. rzeszowskim; ż. Aleksandra Micewska (
ok. 1860-po 1882).

Źródła: Bork. Rocz. t.2/393.

Jachimowicz

Jachimowicz, Grzegorz metropolita unicki we Lwowie 1803, ekscelencja, otrzymał tytuł baronowski austriacki.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Heydel

Heydel h. własnego, stara rodzina saska; z niej Jan, major wojsk polskich, otrzymał w roku 1772 od króla Stanisława Augusta tytuł baronowski z odmianą w herbie; ten tytuł przyznany został jego potomkom w Królestwie Polskim r. 1820, a w Cesarstwie Austriackim 1826.

Źródło:
Kos. I 339-342, II 162-163.

Harasiewicz

Harasiewicz, Michał oficjał generalny unicki, otrzymał w r. 1811 tytuł baronowski austriacki z przydomkiem von Neustern.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Hadziewicz

Hadziewicz h. Wieniawa, rodzina ormiańska pochodząca z Grecji, a osiadła w Polsce; nobilitowani w 1654 r. Podpisali elekcję Stanisława Augusta w 1764 r.

Fraenkel

Fraenkel (Frenkel), Antoni Edward bankier warszawski, pochodzący z rodziny neofickiej, otrzymał w r. 1839 szlachectwo polskie, a w r. 1857 tytuł baronowski rosyjski (obowiązujący na Królestwo Polskie). 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Dulfus

Dulfus h. własnego, rodzina miejska warszawska, otrzymała nobilitację polską r. 1768, a indygenat w Królestwie Pruskim r. 1772; z tej familii Stanisław pułkownik wojsk polskich, został mianowany baronem państwa francuskiego r. 1813, a ten tytuł został mu przyznany w Królestwie Polskim r. 1822. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Czechowicz

Czechowicz h. Ostoja, v. Czechowicz-Lachowicki, rodzina litewska, o przydomku Lachowicki, z której Stanisław marszałek żmudzki 1589 r. Jedna ich linia otrzymała tytuł baronowski w Galicji 27 III 1783 r.

• ROCH Czechowicz-Lachowicki, podsędek lwowski, został baronem austriackim r. 1783.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Chłusowicz

Chłusowicz h. Gozdawa odmienna, Józef, pułkownik wojsk polskich, otrzymał w r. 1812 od cesarza Napoleona I tytuł barona państwa francuskiego, umarł bez potomstwa płci męskiej. 

Chaudoir

Chaudoir (Szodoar), rodzina kupiecka bawarska; z niej Jan Józef otrzymał tytuł baronowski bawarski 1814 r., a w 1827 r. przyznanie tego tytułu dla siebie i swego adoptowanego syna Stanisława. Ten tytuł przyznany został w Królestwie Polskim w r. 1846 temuż Stanisławowi. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Capri

Capri (Kapri), Andrzej kupiec bukowiński, otrzymał tytuł baronowski austriacki 1791 r. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Brunicki

Brunicki, w Galicji, baronowie podobno nominacji bawarskiej. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Besner

Besner (Bössner), Jakub, bankier w Brodach, otrzymał w 1785 r. tytuł baronowski austriacki.
 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Bobowski

Bobowski h. Gryf, przydomku Jaksa (Jaxa), z Bobowy w powiecie bieckim, dziedziczyli tam już 1378 r. Jeden z nich podpisał elekcję Stanisława Augusta z województwem ruskim.
Udowodnili pochodzenie szlacheckie 1782 roku w sądzie ziemskim sanockim i grodzkim trembowelskim, w sądzie ziemskim i grodzkim lwowskim 1782 i 1783, a w latach 1809-1848 w Wydziale Stanów we Lwowie. W 1788 r. otrzymali tytuł baronowski austriacki od Cesarza Józefa II.


• JÓZEF Bobowski (ok. 1730-po 1788), sędzia grodzki sanocki 1765, członek Stanów galicyjskich, otrzymał tytuł baronowski w 1788.
 

Źródła: Bon. I 303-305; Kos. I.

Bobowski, nieznanego herbu; w ziemi czerskiej i warszawskiej w XVII wieku.  


Źródło: Bon. I 305.

Bobowski z Bobów, ze wsi Boby w powiecie urzędowskim, gdzie dziedziczyli od połowy XV stulecia.
 

Źródło: Bon. I 305-306.

Berzewicz

Berzewicz h. własnego, rodzina węgierska, wygasła w 1646 r.; z niej Marcin otrzymał w 1583 r. od króla Stefana Batorego tytuł barona na Dondungen w Inflantach.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Baum

Baum h. Bem, w pow. chełmińskim. Jeden z nich był cześnikiem chełmińskim 1717 r. Rodzina ta wylegitymowała się ze szlachectwa w Królestwie w 1861 r. Zob. Bem h. własnego
Źródło: Bon. I 132.

Baum von Appelshofen,
otrzymali w 1777 r. szlachectwo galicyjskie, a z nich Antoni syn Józefa, został baronem austriackim 1811 r.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

wtorek, 23 września 2008

Zedlitz

Zedlitz h. własnego, rodzina niemiecka, miała indygenat w Prusach Zachodnich, hrabiowie pruscy od r. 1740. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Willamowitz

Willamowitz h. Ogończyk odmienny, v. Wilamowitz, Wilamowicz, rodzina polskiego pochodzenia na Śląsku, otrzymała w r. 1857 tytuł hrabiowski pruski z nazwiskiem Willamowitz-Möllendorff na prawie pierworodztwa i posiadania majoratu Cumlosen i Freyhan. 

Węgierski

Węgierski h. Rola, v. Wengierski, rodzina pochodzenia polskiego na Śląsku, otrzymała tytuł baronowski 1656, a hrabiowski państwa rzymskiego 1714. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Wedel

Wedel h. własnego, znakomita rodzina pomorsko-brandenburska, dziedziczyła w Polsce już w XIV stuleciu, pochodzą od niej między innymi Tuczyńscy; otrzymała tytuł hrabiowski duński 1648 i 1672 r., a pruski 1776 i 1798 r. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Waldstein

Waldstein h. własnego, rodzina czeska, z której pochodził słynny z wojny trzydziestoletniej wojownik Wallenstein, książę fridlandzki; hrabiowie czescy 1619 r., a państwa rzymskiego 1628 r., indygenowani w Polsce 1768 r. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

de Vecchio

de Vecchio, Gabriel, pułkownik wojsk cesarskich, otrzymał w 1673 r. tytuł hrabiowski z odmianą w herbie od króla Michała Wiśniowieckiego. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

von Truchsess

von Truchsess, hrabiowie państwa rzymskiego w r. 1686; jedna linia dziedziczyła w Prusach Zachodnich w XVII stuleciu. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Taafé

Taafé, rodzina irlandzka, mianowana w 1622 r. hrabiami z tytułem of Carlingford. Z niej: Ludwik, tajny radca, gubernator galicyjski, otrzymał w 1823 r. indygenat galicyjski. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Sternberg

Sternberg h. własnego, rodzina czeska, już w XVI stuleciu otrzymała tytuł hrabiowski państwa rzymskiego; jedna jej gałąź osiedliwszy się w Prusach Zachodnich, używała przydomku Kuchmeister; w r. 1840 otrzymała tytuł hrabiowski pruski, przeniesiony po jej wygaśnięciu w r. 1860 na Henryka von Wulfen, rotmistrza wojsk pruskich, ożenionego z ostatnią dziedziczką tego domu.
 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Stadjon

Stadjon, hrabia Franciszek, tajny radca i gubernator galicyjski, otrzymał indygenat w Galicji 1842. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Sporck

Sporck, hrabia Jan Wacław, szambelan i tajny radca austriacki, otrzymał indygenat galicyjski 1786. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Solms

Solms h. własnego, hrabiowie państwa rzymskiego, mieli indygenat w Prusach Zachodnich. 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Senft-Pilsach

Senft-Pilsach, rodzina niemiecka, otrzymała w 1812 tytuł hrabiowski saski i tegoż roku indygenat polski. 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

von Schliben

von Schliben h. własnego v. Szliben, w Inflantach i Prusach Zachodnich; jedna linia otrzymała tytuł hrabiowski państwa rzymskiego. Zob. Schlieben

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Schampach

Schampach h. własnego v. Szampach, hrabiowska rodzina czeska, otrzymała w 1633 indygenat polski.
 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Schak

Schak h. własnego, v. Szak, w Prusach Zachodnich; jedna linia otrzymała w 1759 tytuł hrabiowski pruski.
 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Salmour

Salmour, rodzina hrabiowska saska otrzymała indygenat polski 1764. 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Salisch

Salisch h. własnego (in. Działosza odmienna) v. Salisz (von), rodzina śląska polskiego pochodzenia, otrzymała w 1741 i 1786 tytuł hrabiowski pruski; z niej hrabia Karol otrzymał indygenat polski w 1834.
 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Rutowski

Rutowski, Fryderyk August, syn naturalny króla Fryderyka Augusta II i N. Spiegel urodzonej Türck, otrzymał tytuł hrabiowski i był generał-feldmarszałkiem wojsk saskich i gubernatorem Drezna, lecz już jego syn urodzony z Ludwiki Amelii księżniczki Lubomirskiej umarł bezpotomny; mieli indygenat polski.
 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Rüdiger

Rüdiger h. Pomian odmienny, v. Ridiger, z przydomkiem Modlibog, w Saksonii, rodzina miejska toruńska nobilitowana w Polsce 1552; z niej Jan Karol i Karol Joachim otrzymali w 1780 od króla Stanisława Augusta tytuł baronowski, w r. 1792 tytuł hrabiowski od Karola Teodora księcia palatyna reńskiego. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Rosen

Rosen h. Poraj odmienny, rodzina inflancka, posiadała indygenat polski, hrabiowie szwedzcy od 1561, baronowie szwedzcy od roku 1731.
 

Źródło: Kos. I.

Renard

Renard h. własnego, otrzymali w 1720 tytuł baronowski od króla Augusta II, w 1726 nobilitację polską, a w 1741 zostali hrabiami państwa rzymskiego.
 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Reisewitz

Reisewitz h. Leliwa odmienna, rodzina śląska pochodzenia polskiego, baronowie w 1653, a w 1792 hrabiowie państwa rzymskiego.
 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.