SERWIS GENEALOGICZNY - GENEALOGICAL RESEARCH
gromadzenie oraz analiza danych
dostęp do aktualnej bazy - kontakt
pobierz pliki za darmo
- download files for free



Materiały do Polskiego Słownika Biograficzno-Genealogicznego

Materials for Polish Biographical and Genealogical Dictionary


środa, 31 grudnia 2008

Berent

Berent h. Kościesza, zostali wylegitymowani w Cesarstwie w 1850 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. kowieńskiej. 

Źródło: Urus. I 138. 
Berent h. Puchała, wg Uruskiego, w II połowie XVII stulecia piastowali urzędy ziemskie w pow. nowogrodzkim siewierskim (myli się jednak, bo byli to Berensowie h. własnego). Berentowie wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie w 1856 i 1859.

Źródła: Bon. I 166; Urus. I 138. 
 
Berent h. Taczała, w Wielkopolsce, właściciele Ninkowa w woj. poznańskim w 1764. Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie w 1839.  

Źródła: Bon. I 166; Urus. I 138.

Berent. Maciej, mieszczanin gdański, został zaliczony w poczet sług królewskich 1633.
 

Źródło: Bon. I 166.

Bereza

Bereza h. Prawdzic, w ziemi drohickiej, skąd przesiedlili się w różne strony Rzeczypospolitej. Byli w woj. lubelskim w II poł. XVII stulecia. Właściciele wsi Słoboda w ziemi drohickiej 1791.
Wylegitymowani zostali ze szlachectwa w Królestwie w latach 1843-1847, w Cesarstwie w 1803 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. kijowskiej.

Bereśniewicz

Bereśniewicz h. własnego (in. Kościesza odm.), v. Bereszniewicz, Berezniewicz, rozrodzona, w większości zagrodowa szlachta w woj. nowogrodzkim, a głównie na Białej Rusi; pisano ich też różnie - Berśniewicz, Bereszniewicz i Berezniewicz.
W XVII i XVIII w. piastowali urzędy ziemskie w pow. mińskim, witebskim, mozyrskim i połockim. Podpisali manifest szlachty litewskiej w 1763.
Bereśniewiczowie byli i w woj. witebskim. Jako Berezniewiczowie h. Kościesza zostali wylegitymowani w Cesarstwie w latach 1841-1842 i zapisani do ksiąg szlachty gub. mińskiej.
Herb ich w polu czerwonym strzała srebrna rozdarta, żeleźcem do góry, przekrzyżowana poprzecznicą ukośną. W szczycie hełmu trzy pióra strusie.

• ALEKSANDER Kazimierz Bereśniewicz (ok. 1820-1902), s. Józefa, wnuk Macieja, ksiądz, sufragan żmudzki 1848, biskup kujawsko-kaliski 1883.

Źródła: Bon. I 166-167; Urus. I 138-139.

Bereziński

Bereziński h. Leliwa, dziedziczyli część wsi Podbielko na Podlasiu w 1557. Zostali wylegitymowani w Cesarstwie w 1854 i zapisani do ksiąg szlachty gub. kowieńskiej.

Źródło: Urus. I 139.

Bereziński, właściciele wsi Berezińce na Podolu, w pow. kamienieckim w 1539. Posiadali tamże królewszczyznę Zinowoicze w 1565.

Źródło: Bon. I 167.

Bereznicki

Bereznicki h. Prus I, v. Bereźnicki, dziedziczyli wieś Bereżanka w 1714. Wylegitymowani zostali w Cesarstwie w 1866 i 1894, zapisani do ksiąg szlachty gub. podolskiej. 

Źródło: Urus. I 139.
 Bereznicki h. Sas, v. Bereźnicki, rozrodzona rodzina, z Bereznicy na Rusi Czerwonej, gdzie dziedziczą w 1580.
Liczni Berezniccy zamieszkiwali woj. ruskie, przybierając różne przydomki: Abramowicz, Ganat, Humenowicz, Hulesza, Kupryniak i Myszka.
Szlachta w większości zagrodowa, poza Bereznicą posiadali m. in. Olizarów, o który procesują się w 1614, Poniatowo w woj. lubelskim 1843.
W XVI i XVII w. są na Wołyniu, w pow. łuckim. Z woj. ruskim podpisali elekcję Augusta II w 1697. Kilkudziesięciu z nich, począwszy od 1782, udowodniło szlachectwo w Galicji, w ziemi halickiej, inni zaś w ziemi przemyskiej w 1782.
Jedna gałąź tej rodziny osiedliła się w Wielkopolsce, w pow. wschowskim. Ci wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie 1843.
Byli też w woj. wileńskim Berezniccy tego herbu. Zostali wylegitymowani w Cesarstwie w 1840 i zapisani do ksiąg szlachty gub. kowieńskiej.

Źródła: Bon. I 167; Urus. I 139.

Bereznicki h. Sas. TEODOR Bereznicki (ok. 1810-po 1861), s. Bazylego, otrzymał przyznanie szlachectwa w Cesarstwie 1861 r. z synami, Bazylim i Grzegorzem i zapisani zostali do ksiąg szlachty gub. kijowskiej.

Źródło: Urus. I 139.

Berezowski

Berezowski h. Przestrzał, w woj. podolskim, dokąd wg Uruskiego mieli się przenieść z woj. podlaskiego. W XVIII stuleciu piastowali urzędy ziemskie w pow. winnickim, bracławskim, owruckim, kijowskim i żytomierskim. Dziedziczyli dobra Suchodoł w ziemi drohickiej 1748. W latach 1829, 1850-1862 zostali wylegitymowani w Cesarstwie i zapisani do ksiąg szlachty gub. podolskiej.

Źródła: Bon. I 167-168; Urus. I 139-140.

Berezowski h. Sas, dawna i rozrodzona rodzina w woj. ruskim, gdzie dziedziczyli już w XV stuleciu.
Stanęli na pospolite ruszenie z ziemią lwowską w 1651, z woj. ruskim
pisali się na elekcję Augusta II w 1697.
Wg Uruskiego byli również na Podlasiu i Wołyniu. Posiadali m. in. część szlachecką we wsi Berezowo w ziemi żydaczowskiej 1660, Isakowo 1718 i Baryłów na Wołyniu 1720.
Licznie rozrodzeni, używali następujących przydomków: Bilawicz, Bodrug, Bodurowicz, Dymidowicz, Ficzyc, Genik, Hołdysz, Kosowczyc, Kunczyc, Łazarowicz, Malkowicz, Mocok-Filejowicz, Negrycz, Percowicz, Romańczyc, Szymczyc, Telepan, Tomicz, Urbanowicz, Waskul i Zdeczuk.
Jak liczna była to rodzina, niech świadczy ta okoliczność, że w 1782 r. aż 119 członków tego rodu udowodniło pochodzenie szlacheckie w sądzie ziemskim i grodzkim halickim, a ponad 300 do 1866 r.
W Cesarstwie, w gub. kijowskiej zapisanych zostało do ksiąg szlachty przeszło 70 osób z tej rodziny, począwszy od 1803 do 1820. Legitymowali się też ze szlachectwa w gub. podolskiej w 1834, w gub. mińskiej 1853, w gub. wołyńskiej w 1855 i 1863.
 
Źródła: Bon. I 168; Urus. I 139-140.

sobota, 27 grudnia 2008

Beydo

Beydo h. Krzywda, vel Bejdo, ze wsi Beydy w woj. podlaskim, gdzie dziedziczyli 1580.
W XVII i XVIII wieku piastowali urzędy ziemskie i grodzkie w pow. mielnickim, kamienieckim, łukowskim i drohickim. Podpisali elekcję Augusta II w 1697 z woj. podlaskim. Od nich pochodzi magnacka rodzina Rzewuskich herbu Krzywda.

Źródło: Bon. t.1/176.

sobota, 20 grudnia 2008

Bębnowski

Bębnowski h. Odrowąż, v. Bembnowski, dawna małopolska rodzina, pisali się z Końskich. Pochodzili od Odrowążów z Końskich, z których pierwszy Jan, przy podziale majątku z bratem Krzesławem w 1421, dostawszy na własność majątek Bębnów z przyległościami, w powiecie opoczyńskim, wziął od niego nazwisko Bębnowski.
W XVI w. dziedziczyli w pow. opoczyńskim na Bębnowie i Nieświeniu, Niekłaniu, Paruchach, Chlewiskach, Nosowej Woli, Jaroszowie i Woli Parzybockiej.
Potomkowie Jana, dziedziczący na Nieświeniu w 1555, przybrali nazwisko Nieświeńskich.
Bębnowscy posiadali ponadto Lutobory 1686/1764, Wolę Kurdbanowską, Gołosze, Bujały etc. w woj. rawskim 1686, Długie 1724, Falęcin i Sykuty 1727.
Podpisali elekcję Władysława IV w 1632 z woj. sandomierskim, a Stanisława Augusta w 1764 z woj. rawskim.
Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie w 1839.

• KAZIMIERZ Bębnowski (ok. 1530-po 1584), opat Cystersów w Wąchocku 1582.
• JAN Bębnowski (ok. 1600-po 1636), podwojewodzy sandomierski 1636.
• JÓZEF Bębnowski (ok. 1760-1826), prezydent miasta Radomia.
 

Źródła: Bon. I 176-178; Urus. I 151.
 Bębnowski h. Ostoja, z Bębnowa (wcześniej Bąbnowo) w dawnym powiecie raciąskim, które posiadali w 1578. Oprócz Bębnowa, mieli m. in. części na Sikorach w pow. raciąskim 1582.
Podpisali z województwem płockim elekcję Augusta II w 1697. Zostali wylegitymowani w Cesarstwie w 1860 i zapisani do ksiąg szlachty gub. wileńskiej.

Źródła: Bon. I 178; Urus. I 151.

Będorski

Będorski h. Wyssogota (in. Wyszogota, Wyskota), v. Bendorski, Będurski, Bandurski, podpisali elekcję Stanisława Augusta w 1764 r. z woj. poznańskim.

Źródła: Bon.; Dw. Teki; Urus. I 151.

Będowski

Będowski h. Jastrzębiec, podpisali elekcję 1697 r. z woj. łęczyckim. Zapisani zostali do ksiąg szlachty gub. kowieńskiej w 1827.

Źródło: Urus. I 151.

Będziński

Będziński h. Wieniawa, v. Będzieński, w Małopolsce. Podpisali z woj. sandomierskim elekcję Jana Kazimierza w 1648. Uznani na sejmie 1667 r. za szlachtę. W XIX stuleciu zamieszkują m. in. w Galicji.
Może to jedna rodzina z występującymi w Wielkopolsce Będzyńskimi (Dw. Teki).

Będzisławski

Będzisławski h. Jastrzębiec, v. Bedzisławski, byli jeszcze w XVII stuleciu na Mazowszu, szlachta zagrodowa. Są pośród zamieszczonych w przywileju danym Jastrzębczykom przez Ziemowita księcia mazowieckiego w 1384. Byli posesorami dóbr Dwikozy w pow. sandomierskim w 1578.

Źródło: Bon. I 147; Urus. I 152.

Bęklewski

Bęklewski h. Nałęcz, v. Beklewski, w W. Ks. Litewskim.
Z woj. brzeskim litewskim podpisali elekcję Jana Kazimierza w 1648 i obiór Jana III w 1674.
Podpisali manifest szlachty litewskiej 1763 i akt konfederacji generalnej W. Ks. Litewskiego 1764.
Posiadali starostwo wisuniskie 1740 i lachowskie v. lachmickie 1775/85.

Źródło: Bon. I 179.

Bęklewski v. Beklewski, z Bęklewa w ziemi dobrzyńskiej, gdzie dziedziczyli 1564. Podpisali z ziemią dobrzyńską elekcję Augusta II w 1697.
 

Źródło: Bon. I 179.

Białachowski

Jastrzębiec

Białachowski h. własnego, który przedstawia w polu błękitnym w środku podkowy srebrnej, ocelami do góry, srebrny krzyż kawalerski; w szczycie hełmu trzy pióra strusie.
Herbarze wymieniają też Białachowskich h. Jastrzębiec (herb ten jest podobny do h. własnego Białachowskich).
Jest też rodzina Białachowskich v. Białochowskich h. Cholewa.

Źródła: Bon. I 180; Urus. I 153.

Białaszewski

Białaszewski v. Białaszowski, byli na Podlasiu, z województwem podlaskim podpisali elekcję Augusta II w 1697 r.Wydaje się, że Białaszewski v. Białaszowski, Białoszewski v. Białuszewski i Białyszewski h. Prus I - to jedna rodzina, wywodząca się z Białyszewa in. Białoszewa w woj. płockim, powiecie sierpskim.

Źródła: Bon. I 182; Urus. I 153.

piątek, 19 grudnia 2008

Białęski

Białęski h. Leszczyc, v. Białęcki, pisano ich także Białeński. Wzięli nazwisko od wsi Białężyce, w pow. pyzdrskim, które dziedziczyli w 1578.
Podpisali elekcję Augusta II w 1697 z woj. łęczyckim. Byli właścicielami dóbr Pakość w Ks. Poznańskim w 1853.

Źródła: Bon. I 182; Urus. I 154.

czwartek, 18 grudnia 2008

Białkowski

Białkowski h. Bibersztein, pochodzą prawdopodobnie ze wsi Białkówki w powiecie pilznieńskim, na której dzedziczyli w 1508 r. Wg Paprockiego gniazdem tej rodziny jest powiat biecki, lecz nazwisko wzięli od wsi Białkowa w ziemi dobrzyńskiej.
W XVII i XVIII w. zamieszkują m. in. na Rusi Czerwonej, w pow. halickim.
Oprócz Białkowa, dziedziczyli dobra Płonne Małe (1564). W 1571 r. otrzymali konsens królewski na nabycie wójtostwa we wsi Dobrzany, leżącej w starostwie lwowskim, oraz Brodów. W 1598 r. otrzymali starostwa andzelskie i hanselskie w Inflantach.
Byli właścicielami dóbr Jurówki w woj. kijowskim (1690), Moskalówki w woj. podlaskim (1723), Szymonki i Jasionki w woj. łęczyckim (1773), części wsi Tarnawki w woj. lubelskim (1758), Posielanie w pow. kalwaryjskim (1843), Pierzchno w W. Ks. Poznańskim (1858).
W 1676 r. nabyli Czarnotki w woj. kaliskim (od Sośnickich).
Pisali się z Ks. Żmudzkim na elekcję Jana III w 1674 r.
Członkowie tej rodziny udowodnili pochodzenie szlacheckie w Galicji w 1782 i 1787 r., w wydziale stanów we Lwowie.
Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie w 1845 r., w Cesarstwie w 1862 r., zapisani do ksiąg szlachty gub. podolskiej, inni wylegitymowani w 1862 r., zostali zapisani do ksiąg szlachty gub. kowieńskiej.
 

Źródła: Bon. I 183; Urus. I 154.

Białkowski h. Habicz, z Białkowic w powiecie piotrkowskim, gdzie dziedziczą w 1399 r. (są tam jeszcze w 1552). Herb — na tarczy flagellum super clipeo (cepy v. różczka?).

Źródła: Bon. I 183; Urus. I 155.
 Białkowski h. Nieczuja, mają pochodzić, wg Długosza, ze wsi Białkowice w woj. sandomierskim. Wieś tę za jego czasów posiadał Mikołaj ok. 1470 r.

Źródła: Bon. I 184; Urus. I 155. 

z Białkowa. Bozata, łowczy poznański, otrzymał różne przywileje dla dóbr Białkowa od ks. Bolesława w 1268 r. 

Źródło: Bon. I 183.

z Białkowic h. Wołowscy. Maciej de Byelkowicze h. Wołowscy, zaświadcza w Krakowie 1424 r. szlachectwo Ślązaka Mikosza Stembarta z Lupszy.
 

Źródła: Bon. I 183.

Białobłocki

Białobłocki h. Białynia, stara rodzina w Prusach Zachodnich, historycznie znana już w końcu XIV stulecia. Pochodzili z Białegobłota w woj. pomorskim, pisali się zaś z Rynkówki. Do końca XVII wieku rodzina ta posiadała znaczne majątki w pow. puckim. Dziedziczyli ponadto m.in. Wierzch-Łososny pod Grodnem w 1650 r., Młock w pow. przasnyskim 1839 r. Podpisali z woj. pomorskim elekcję Jana III w 1674 r. Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie 1839 roku.

wtorek, 16 grudnia 2008

Białobocki

Białobocki h. Janina, prawdopodobnie wzięli nazwisko od wsi Białoboki, leżącej pod Przeworskiem. Pisano ich niekiedy mylnie Białobłocki, a nawet Białobrodzki (wg Paprockiego dziedziczyli na Podgórzu).
W XVII i XVIII w. zamieszkiwali w woj. sandomierskim, krakowskim, ziemi warszawskiej i na Wołyniu.

niedziela, 14 grudnia 2008

Białochowski

Białochowski h. Cholewa, mylnie niekiedy pisane Białachowski, prawdopodobnie pochodzą od Pawła Dąbrowskiego z Dąbrówki pod Sierpcem, gdzie Cholewici zamieszkiwali, który to Paweł w 1484 r. nabył część Białochowa leżącego pod Grudziądzem i wkrótce nazwał się Białochowskim. Podpisali elekcję Jana Kazimierza w 1648 r. z woj. pomorskim i chełmińskim, głosowali na Augusta III w 1733 r., i z powiatem człuchowskim pisali się na obiór Stanisława Augusta 1764 r. Wzięli czynny udział w konfederacji dzikowskiej 1734 r.

Źródła: Bon. t.1/188; Urus. t.1/158.

Białocki

Białocki h. Aksak, wzięli nazwisko od wsi Białocin w pow. piotrkowskim, którą to wieś posiadali w 1552 r.
Wylegitymowani zostali w Cesarstwie i zapisani do ksiąg szlachty guberni kijowskiej w 1815 r., inni w gub. wileńskiej w 1852 r.
Zobacz też Białecki h. Jelita.

Źródła: Bon. I 187; Urus. I 158.

Białogłowski

Białogłowski h. własnego, rodzina inflancka o oryginalnym nazwisku Weisskopff, zmienionym przez spolszczenie na Białogłowski w drugiej połowie XVII wieku; zamieszkiwali m.in. w ziemi przemyskiej i w Wielkopolsce.
Posiadali wieś Czemiechów w ziemi przemyskiej (1671).
Udowodnili pochodzenie szlacheckie w Galicji 1782 roku, w sądzie ziemskim lwowskim.
Herb — na tarczy w polu czerwonym trzy trupie głowy: jedna i dwie; na hełmie w koronie trzy pióra strusie.

• FELICJAN Białogłowski, rotmistrz królewski między 1660 a 1680 r., dzielny wojownik, w 1667 roku przyczynił się do pobicia przedniej straży Tatarów; przystąpiwszy do związku wojskowego, walczył po stronie Jerzego Lubomirskiego pod Montwami w 1666 r.; porzuciwszy ojczyste niemieckie nazwisko Weisskopff, przybrał polskie - Białogłowski; był później wojskim przemyskim.
Źródło: Bon. I 188; Urus. I 158-159.

Białojezierski

Białojezierski h. Krzywda, jest to gałąź litewskiej rodziny Łappa, która od dziedzicznego majątku Białojeziory przybrała przydomek Białojezierski, używany przez niektórych jej członków jako nazwisko. Z powiatem starodubowskim podpisali elekcję Stanisława Augusta w 1764 r.

Źródła: Urus. I 159.

Białokos

Białokos h. Białogłowski, v. Białokoss, Białokoz, z powiatu grodzieńskiego, gdzie się znajdowała okolica szlachecka zwana Białokosy in. Białokozy, zamieszkana już w XVI stuleciu przez rodzinę noszącą to nazwisko. Białokosowie podpisali manifest szlachty litewskiej w 1763 roku.

Źródła: Bon. I 188; Urus. I 159.

Białokur

Białokur h. własnego (in. Pocisk), v. Białokurowicz, przedstawiającego w polu czerwonym nad półksiężycem srebrnym, dwa żeleźce od strzał, ostrzami od siebie, przedzielone belką srebrną w prawo. Herb ten wraz ze szlachectwem miał otrzymać jeden z Białokurowiczów w nagrodę za męstwo okazane podczas wojny z Moskwą w latach 1578—1581.
Swoje nazwisko rodzina ta wzięła od wsi Białokury, leżącej w woj. podolskim. Ponadto, posiadali też Ułów i Zimnowojce wydzielone ze starostwa chmielnickiego, na które otrzymali przywileje od Zygmunta I (1543) i Zygmunta Augusta (1559).
Białokurowie zostali wylegitymowani w Cesarstwie w latach 1845—1851 i zapisani do ksiąg szlachty gub. wołyńskiej.

• STEFAN Białokurowicz, sekretarz królewski 1676.

Źródła:
Bon. I 189; Urus. I 159.

Białołęcki

Białołęcki, z Białołęki w województwie mazowieckim, gdzie dziedziczyli w 1419 r.

• Jakób, 1419 r. chorąży warszawski, następnie 1429 r. kasztelan czerski, dziedzic Tarchomina; miał tylko córki.
Źródło: Bon. I 189; Urus. I 159.

Białonowicz

Białonowicz h. Rawicz, na Białej Rusi, z woj. witebskim podpisali konfederację olkienicką w 1700 r., zapisani do ksiąg szlachty gub. mińskiej w 1802 r.
Źródło: Urus. I 160.

Białopiotrowicz

Białopiotrowicz h. Abdank, w powiecie lidzkim; w ich posiadaniu była wieś Wołejsze w 1799 r.
Podpisali elekcję Stanisława Augusta w 1764 r. z powiatem lidzkim.
Udowodnili pochodzenie szlacheckie w Królestwie w 1839 r., w Cesarstwie w 1826 r., zapisani do ksiąg szlachty gub. mińskiej.

• Jerzy (zm. 1812), s. Józefa, łowczy lidzki 1771 r., sekretarz pieczęci mniejszej litewskiej, sędzia gr., a następnie sędzia ziem. nowogrodzki, konsyliarz Rady Nieustającej 1782 r., pisarz wojskowy litewski 1783 r., rotmistrz kawalerii narodowej 1787 r. i deputat do ułożenia kodeksu praw 1792 r.
Źródło: Bon. I 189; Urus. I 160.

Białopiotrowicz h. Leliwa, wylegitymowani w Cesarstwie w 1802 r., zapisani do ksiąg szlachty gub. witebskiej.
Źródło: Urus. I 160.

Białoskórski

Białoskórski h. własnego, wg Uruskiego jeden z Białoskórskich herbu Abdank, pochodzący z woj. płockiego, osiadłszy w końcu XVI stulecia w Prusach Zachodnich i poślubiwszy bogatą dziedziczkę z rodziny Łążyńskich, przyjął jej herb.
Herb ich przedstawia w polu błękitnym szpon orli czarny w środku podkowy srebrnej, na której barku krzyż kawalerski złoty; w szczycie hełmu trzy pióra strusie, błękitne, zielone i czerwone.

Źródła: Bon. I 191; Urus. I 161.
 Białoskórski h. Abdank, gniazdem tej rodziny jest wieś Białoskóry w woj. płockim, powiecie sierpskim, skąd jedna gałąź przesiedliła się na Ruś Czerwoną. W XVI wieku byli licznie rozrodzeni. W 1578 r. posiadają Białoskóry, lecz tylko w części, na Rusi - wieś Lipicę i Świersznię w powiecie halickim 1534, Duszanów, który zamienili na królewszczyznę Dworzyszcze 1576, część wsi Sulatycze 1612, wójtostwo rodatyckie 1701 i gródeckie 1768, dzierżawę ustrzycką w woj. ruskim 1764; ponadto Michalczę w woj. kaliskim 1730, Lengniszewo 1741, Tarnowy w pow. konińskim 1837, Sędzimirowice w pow. kaliskim 1838, części szlacheckie we wsi Starczewo w pow. płockim 1843.
Pisali się z województwem ruskim na elekcję Augusta II w 1697 r., i Stanisława Augusta w 1764 r. W Galicji udowodnili pochodzenie szlacheckie w sądzie ziemskim i grodzkim lwowskim w 1782, 1829 i 1839 roku. W Królestwie Polskim legitymowali się ze szlachectwa 1837, 1838 i 1843 r., w Cesarstwie w 1804 r., w gub. kijowskiej.
 
• JAN Białoskórski, cześnik halicki, rotmistrz, a ostatecznie pisarz polny koronny, dzielny wojownik przeciw Wołoszy, podpisał Unię z Litwą 1569 r.
 

• JAN Białoskórski, rotmistrz, przyłączył się do związku wojskowego 1611 r.; jego brat jako dziecko wzięty do niewoli na Krym, pozyskawszy względy chana, został jego namiestnikiem wojskowym; w 1616 r. przewodniczył napadowi Tatarów na Ruś Czerwoną i Podole.
 

• EDWARD Białoskórski, s. Kiliana, z pułkownika wojsk ros. rzeczywisty radca stanu, prezes Towarzystwa Kredytowego w Królestwie 1856 r. 

Źródła: Bon. I 190; Urus. I 160.

Białoskórscy różni.
 

• FRANCISZEK Białoskórski, sztabskapitan żandarmerii wojsk ros., otrzymał w 1838 r. przyznanie praw szlachectwa w Królestwie, na podstawie posiadanego stopnia oficerskiego. 

Źródła: Urus. I 161.

Białośliwski

Białośliwski h. Topór (in. Pałuka), jedna z najstarszych rodzin wielkopolskich, pochodząca z rodu Pałuków, jednego pochodzenia z Danaborskimi herbu Topór.
Nazwisko wzięli od wsi Białośliwie leżącej nad Notecią, w powiecie nakielskim. Białośliwie w 1578 roku pozostawało jeszcze w ich ręku.


Źródła: Bon. I 191; Dw. Teki; Urus. I 161.

Białostocki

Białostocki h. Jastrzębiec i Topacz (razem), wylegitymowani w Cesarstwie Rosyjskim w 1852 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. wołyńskiej.

Źródła: Urus. I 161.Białostocki h. Suchekomnaty, ziemianie wołyńscy, wzięli nazwisko od majątku Białostok na Wołyniu. Właściciele Lubitowa w ziemi łuckiej 1552, dziedziczyli na Białymstoku 1570, a na Horodyszczu 1583. Złożyli przysięgę na wierność Koronie po przyłączeniu do niej Wołynia w 1569 r. Wylegitymowani w Cesarstwie w 1847 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. mińskiej. 

Źródła: Bon. I 191; Urus. I 161.

Białostocki h. Trzaska, zostali wylegitymowani w Cesarstwie Rosyjskim w latach 1845—1855 i zapisani do ksiąg szlachty gub. wołyńskiej. 

Źródła: Urus. I 161.

Białosuknia

Białosuknia h. Pielesz, na Mazowszu, w ziemi łomżyńskiej. Nazwisko wzięli od majątku Białosuknie, gdzie dziedziczyli w 1424 r. Wieś ta położona jest w woj. podlaskim, pow. monieckim, gminie Goniądz. Według Kapicy, Białosukniowie mają być herbu Pomian. Być może, pomiędzy dziedzicami kilku wsi w ziemi łomżyńskiej, noszących tę samą nazwę, jak Białosuknia-Papki i Białosuknia-Stok, byli i Pomianowie. Według Uruskiego właściwym ich herbem jest Grzymała, lecz w początkach XVII stulecia zmienili go na herb Pielesz. Jedna gałąź tej rodziny od wsi Białosuknia-Papki przyjęła nazwisko Papkowski. Białosukniowie należeli w latach 1680-1850 do właścicieli wsi Mścichy w dawnej guberni augustowskiej, obecnie powiat Grajewo, gmina i parafia Radziłów. Podpisali z ziemią bielską elekcję Stanisława Augusta 1764 r. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862.

czwartek, 11 grudnia 2008

Białowicz

Białowicz v. Białłowicz h. Łabędź, szlachta litewska; udowodnili szlachectwo w guberni kowieńskiej w 1817 r.
Źródło: Urus. I 162.

Białoszewski

Białoszewski v. Białuszewski, pochodzą z Białoszewa w powiecie sierpskim. W drugiej połowie XVI wieku posiadali części na Prażmowie w ziemi czerskiej.
Zostali wylegitymowani w Cesarstwie w 1843 r. i zapisani do ksiąg szlachty guberni mińskiej.
Wydaje się, że to ta sama rodzina co Białyszewski h. Prus I.
Źródło: Bon. I 192; Urus. I 162.

Białoszycki

Białoszycki h. Topacz, szlachta zagrodowa dziedzicząca na Białoszycach w woj. kijowskim, powiecie owruckim 1635 r.
Zostali wylegitymowani w Cesarstwie 1852 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. wołyńskiej.
Źródło: Bon. I 192; Urus. I 162.

środa, 10 grudnia 2008

Białowolski

Białowolski h. Mogiła, zostali wylegitymowani w Cesarstwie Rosyjskim w 1863 r. i zapisani do ksiąg szlachty guberni kowieńskiej.

Źródła: Urus. I 162.

Białowieski

Białowieski h. Gozdawa, pisali się z Białowieży pod Pułtuskiem, w woj. mazowieckim. Dziedzice Białowieży h. Gozdawa otrzymali różne przywileje od ks. Kazimierza mazowieckiego w 1472 r., posiadali wówczas starostwo pułtuskie. Podpisali manifest szlachty litewskiej w 1763 r.

Białowodzki

Białowodzki h. Drużyna (in. Szreniawa bez krzyża), v. Białowocki, z Białowody w powiecie sądeckim.
Pochodzą od Sąspowskich tegoż herbu - pierwszy Mikołaj Sąspowski nazwał się Białowodzkim w 1479 r.

Księgi poborowe wymieniają ich jako szlachtę zagrodową w pow. pilzneńskim w 1508 r., a w aktach wiskich są cytowani w 1694 r.

• Stanisław Białowocki, burgrabia krakowski 1559 r.; zapewne ten sam Stanisław B-dzki, właściciel Girowa w powiecie sądeckim w 1581 r.
Źródło: Bon. I 192-193; Urus. I 162.