SERWIS GENEALOGICZNY - GENEALOGICAL RESEARCH
gromadzenie oraz analiza danych
dostęp do aktualnej bazy - kontakt
pobierz pliki za darmo
- download files for free



Materiały do Polskiego Słownika Biograficzno-Genealogicznego

Materials for Polish Biographical and Genealogical Dictionary


wtorek, 29 lipca 2008

Bidziński

Bidziński h. Janina, rodzina małopolska, wiodąca się ze wsi Bidziny w powiecie opatowskim, od której wzięła nazwisko, wsi będącej już w XIV wieku siedzibą parafii - dziedziczyli tam w latach 1449-1578, 1720. Protoplastą rodu jest Jan, dziedzic na Bidzinach, Wysokiem, Kaszowie i Gulinie w 1398 roku, stolnik krakowski, a podobno i chorąży sandomierski 1417. Bidzińscy są jednego pochodzenia z Kaszowskimi i Gulińskimi. Z nich: 1 wojewoda — 1703. 

Źródła: Bon.; Kos. I 10; Nies.; Urus. I 167-168.

Białozor

Białozor h. Wieniawa v. Monwid-Białozor, Białłozor, rodzina litewska, z Białozorowa w powiecie poniewieskim i Białozoryszek w pow. wiłkomierskim. Jej przodkiem według Kojałowicza miał być Saka, pan litewski, który na sejmie horodelskim w 1413 roku przyjął herb Pomian. Jego wnuk N., syn Andrzeja Sakowicza, wojewody trockiego, pierwszy wziął nazwisko, czy też przydomek Białozor, a któryś z jego potomków zamienił w XVI stuleciu herb Pomian na Wieniawę. Trudno dociec, ile jest prawdy w tym podaniu, to tylko jest pewne, że Białozorowie już w połowie XVI stulecia należeli do zamożniejszych rodzin litewskich, a brali przydomek Monwid (Urus.). Z nich: 1 biskup, 1 wojewoda i 1 kasztelan  1663 — 1669.

Źródła: Bon.; Dw. Teki; Kos. I 10; Urus. I 163-164.

Białobrzeski

Białobrzeski h. Abdank (in. Habdank) v. Skarbek-Białobrzeski, licznie rozrodzona rodzina mazowiecka i małopolska. Gniazdem ich rodowym są Białobrzegi n/ Pilicą w powiecie opoczyńskim. Wieś tę nadał im w 1393 roku książę mazowiecki Jan, w nagrodę zasług rycerskich. Są wymieniani w aktach jako dziedzice tej wsi w latach 1411-1577. Byli też w XV stuleciu Białobrzescy herbu Jeleń vel Bończa, z Białobrzegów w pow. łomżyńskim, którzy już w XV wieku łączyli się z Abdańczykami Białobrzeskimi i ich herb brali (Urus.). W XVI stuleciu rodzina rozdzieliła się na dwie gałęzie – mazowiecką, przeważnie małozamożną i zagrodową, oraz małopolską. Białobrzescy są jednego pochodzenia z Jugoszewskimi. Z nich: jeden biskup 1577 — 1586.

Źródła: Bon.; Dw. Teki; Kos. I 10; Krzep. Młp.; Nies.; Urus. I 156-157.

Białaczowski

Białaczowski h. Odrowąż v. Strasz-Białaczowski, Białaczewski, jedna z najstarszych rodzin małopolskich, pochodząca od Prandoty Starego Odrowąża. Wzięła nazwisko od dóbr swych dziedzicznych Białaczów w powiecie opoczyńskim (Opoczno). Pierwotnie nazywani Straszami, używali później nazwiska Strasz jako przydomku. Wymieniani w aktach jako dziedzice Białaczowa w latach 1384-1508. Białaczowscy są jednego pochodzenia m. in. z Bębnowskimi, Chlewickimi, Dębińskimi, Godowskimi z Godów w ziemi halickiej, Górskimi, Karśnickimi, Konieckimi, Mironickimi, Nieświeskimi, Obulcami i Odrowążami, Parczowskimi, Pieniążkami, Pniewskimi, Potojkowskimi, Sprowskimi, Szczekockimi, Szydłowieckimi, Wądołowskimi z Wądołowa w ziemi wiskiej, Zarszyńskimi z Zarszyna w ziemi sanockiej. Z nich: 1 biskup 1240 — 1266.
Niesiecki znał jeszcze rodzinę Białaczowskich herbu Rola.


Źródła: Bon.; Kos. I 10; Krzep. Młp.; M. Pol.; Nies.; Urus. I 152-153.

Beski

Beski h. Jastrzębiec, v. Bęski, Bąski, w Małopolsce; z nich 1 kasztelan 1440.Wywodzą się ze wsi Bęchy w powiecie bielskim, woj. płockim, gdzie dziedziczyli jeszcze w 1578. Dziedzice Bęch wymienieni są w przywileju danym Jastrzębczykom (Boleścicom) przez ks. Ziemowita mazowieckiego w 1408 r., więc ich znak herbowy powinien przedstawiać podkowę, barkiem do góry, w niej krzyż.

Bęski h. Jastrzębiec, v. Bąski, ta sama rodzina co Beski tegoż herbu; pochodzą z tej samej wsi Bęchy w pow. bielskim. Przedstawiciele rodu piszący się Bęski zamieszkiwali w XVIII wieku ziemię czerską, gdzie posiadali m.in. wieś Kusy 1756, dziedziczyli też dobra Żuków w woj. płockim 1720-1753, Zgliczyno-Glinki 1837. Wylegitymowani zostali ze szlachectwa w Królestwie w 1837 i 1860.
 

Źródła: Bon. I 179-180; Kos. I; Urus. I 152.

Berg

Berg h. własnego (na tarczy góra porosła brzozami), rodzina inflancka; z niej 1 kasztelan 1688 — 1716.
Teodor, namiestnik w Królestwie Polskim, otrzymał w 1856 r. tytuł hrabiego finlandzkiego. 


Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Bentkowski

Bentkowski h. Topór, v. Bętkowski, Bendkowski, rodzina małopolska, z Bętkowic pod Ojcowem, na których jeszcze dziedziczyli w XVI wieku; z nich 1 kasztelan 1759. Pisali się z woj. sandomierskim na elekcję Augusta II w 1697 r. Posiadali starostwo stężyckie (1776) i dobra Modliborzyce (1773). W Galicji udowodnili pochodzenie swoje szlacheckie w 1782 r. w sądzie grodzkim bieckim.

• ADAM Bentkowski, pułkownik królewski 1754 r., kasztelan czechowski 1759.
 

• JACEK Bentkowski, s. Łukasza, chorąży regimentu ostrogskiego 1780 r., szambelan Stanisława Augusta 1789 r., sędzia ziemiański stężycki i kawaler orderu Św. Stanisława 1792 r.

Źródła: Bon. I 164-165; Kos. I.

Benoe

Benoe h. Taczała, otrzymali szlachectwo na sejmie 1689 r.; z nich 1 kasztelan 1749—1755.
W XVIII w. sprawowali urzędy ziemskie w powiatach: podolskim, halickim i kołomyjskim. Posiadali starostwa: jabłonowskie, sołotwińskie, horodelskie, drohowiskie, a także m. in. dobra Ossala i Trzcianka (1785), Niegowić (ok. 1870).
Udowodnili pochodzenie swoje szlacheckie w Galicji w 1783 r., w sądzie ziemskim lwowskim.

• PAWEŁ Benoe (zm. 1755), chorąży kołomyjski 1727-36 r., wiceinstygator koronny 1737 r., instygator koronny 1739 r., kasztelan warszawski 1749-55. Był też starostą jabłonowskim (do 1732), sołotwińskim (do 1735), horodelskim (od 1748).
• IGNACY
Benoe, bratanek Pawła, a syn Stanisława i Marianny z Żuchowskich, dworzanin królewski, starosta drohowiski (1771), porucznik roty pancernej 1775 r., pułkownik kawalerii narodowej w 1785 r., wielkorządca zamku krakowskiego 1787 r.
• JÓZEF Benoe, administrator dóbr królewskich 1789 r., kawaler orderu św. Stanisława.
• ATANAZY Benoe (zm. ok. 1890), dziedzic Niegowici, poseł na sejm lwowski i do rady państwa w Wiedniu, umarł bezdzietny, ostatni z rodu.

 

Źródła: Bon. I 163; Kos. I.

Bełżecki

Bełżecki h. Jastrzębiec, na Rusi Czerwonej i Podolu, wywodzili się z Bełżca w woj. bełskim; z nich 1 wojewoda i 2 kasztelanów 1632—1719.

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Bełchacki

Bełchacki h. Topór, w Małopolsce; z nich 2 kasztelanów 1500—1715. 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Bąkowski

Bąkowski h. Gryf, przydomku Jaxa, rodzina małopolska. Jedna linia, w osobie Jana Wincentego, członka i deputata Stanów galicyjskich, otrzymała tytuł hrabiowski austriacki 1782 r. Z nich: 1 kasztelan 1415.

Źródła: Kos. I.


Bąkowski h. Ryś, w Prusach Zachodnich; z nich 1 wojewoda 1665 — 1680.

Źródła: Kos. I.

Bażeński von Baysen

Bażeński h. własnego, właściwie Bażeński von Baysen, Basen, rodzina w Prusach Zachodnich; z niej 6 wojewodów i 3 kasztelanów 1456 — 1549.
 

Źródło: Kos. I.

Batory

Batory h. Trzy zęby, zgasła książęca rodzina siedmiogrodzka, otrzymała indygenat polski 1588; z niej 1 biskup 1589, z tej familii Stefan król polski 1575 — 1586.
 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Barzy

Barzy h. Korczak, v. Barzi, zgasła rodzina małopolska; z niej 1 wojewoda a zarazem minister i 1 kasztelan 1560—1571. 
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Bartochowski

Bartochowski h. Rola, v. Bartuchowski, wywodzą się z Bartochowa w woj. sieradzkim; z nich 1 kasztelan 1760—1779.
Współdziedzicami
Bartochowa byli w 1518 r. W 1637 r. nabyli część Mikołajewic i Tomisławic, wsi położonych w pobliżu Bartochowa, a od 1639 r. posiadali starostwo babimojskie. Właściciele Bronczyna ok. 1800 r. Legitymowali się ze szlachectwa w Królestwie 1838 r.

• WŁADYSŁAW Bartochowski, został 1734 r. skarbnikiem sieradzkim, 1735 r. łowczym, a 1760 r. kasztelanem wieluńskim. Syn jego Wojciech, 1772 r. łowczy wieluński, 1777 r. podstoli, a 1780 r. podczaszy; kawaler orderu Św. Stanisława 1792 r.
 

Źródła: Bon. I 119; Kos. I.

Bartnicki

Bartnicki h. Dołęga, na Mazowszu; z nich 2 kasztelanów 1460 — 1520. 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

poniedziałek, 28 lipca 2008

Bardzki

Bardzki h. Szaszor (in. Orla), v. Bardski, Barski, stara rodzina wielkopolska, osiadła tam już na początku XIV wieku, mająca pochodzić od węgierskich hrabiów na Bardiowie, w rzeczywistości nazwisko wzięła od wsi Bardo k/ Wrześni; z niej 1 kasztelan 1480.

• ANDRZEJ Bardski, kasztelan kaliski 1313 r.
Źródło: Kos. I; Żych. I 198.

Baranowicz

Baranowicz h. Junosza, na Litwie; z nich 1 kasztelan 1717-1738.
 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Balicki

Balicki h. Topór, dawna rodzina małopolska, jednego pochodzenia z Tenczyńskimi i Ossolińskimi; z niej 3 kasztelanów 1390—1450.

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Bal

Bal h. Gozdawa, w ziemi sanockiej, dom starodawny bo już w r. 1401 Mszczuj (Mściug) z Balowa był burgrabią krakowskim. Pisali się z Nowego Tańca, Oczwi i Średni. Z tej rodziny: 2 kasztelanów 1500 — 1560.
 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Bajerski

Bajerski h. Fogelweder (in. Fogelwander), senatorska rodzina w Prusach Zachodnich, pochodzą z Bajerza w woj. chełmińskim; z tej rodziny 1 wojewoda 1480.Posiadali, oprócz Bajerza, m. in. starostwo radzyńskie w 1459 r.
Od XV do XVIII wieku piastowali powiatowe urzędy ziemskie w pow. pomorskim, chełmińskim, dobrzyńskim, michałowskim i pińskim.

W XVIII w. zamieszkiwali także na Litwie, m. in. w woj. brzeskim litewskim.

Z woj. chełmińskim i brzeskim litewskim podpisali elekcję Augusta II w 1697 r., a z pow. pińskim w 1764 r. konfederację generalną szlachty W. Ks. Litewskiego. W 1782 r. udowodnili pochodzenie szlacheckie w sądzie grodzkim trembowelskim.
Herb — na tarczy w polu czerwonym błękitny pas rycerski ukośny, od prawego do lewego boku tarczy, na nim cztery gwiazdy złote. W szczycie hełmu nad koroną, mąż po kolana, przez niego pas, jak na tarczy, ręka prawa na dół spuszczona, lewa do góry podniesiona, na niej krogulec.

• MIKOŁAJ Bajerski (ok. 1430-po 1483), wojewoda pomorski w 1483 r.

Źródła: Bon. I 80-81; Kos. I; Nies. IV 44.

Bajer

Bajer h. Leliwa, v. Bair, rodzina miejska krakowska, nobilitowana na sejmie 1673 r. (konstytucja sejmowa mylnie nazywa ich Bair); z nich 1 biskup 1758 — 1784.
W XVII w. piastowali powiatowe urzędy ziemskie w pow. chełmińskim. Posiadali starostwo kiszyńskie (ok. 1764). Podpisali z woj. sandomierskim elekcję Stanisława Augusta w 1764. Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie 1837 i 1840 roku.

• ANDRZEJ Ignacy Bajer, pisarz skarbu koronnego 1665 r., następnie sekretarz królewski i starszy pisarz skarbowy, otrzymał szlachectwo na sejmie 1673 r.
 

• ANDRZEJ Ignacy Bajer (12 I 1712-1785), s. Jana Franciszka i Marianny z Łabęckich, z kanclerza gnieźnieńskiego, kanonika łowickiego i opata komendataryjnego wągrowieckiego, został biskupem chełmińskim 1758 r. Był prezydentem trybunału koronnego 1751 r., a trybunału skarbowego w Radomiu, 1759 i 1760 r. w którym to ostatnim roku otrzymał order Orła Białego.

Źródła: Bon. I 80; Kos. I.

Bagniewski

Bagniewski h. Bawolagłowa, w Prusach Zachodnich; z tej rodziny 1 kasztelan 1726—1748. 
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Badeni

Badeni h. Bończa, rodzina pochodzenia włoskiego, otrzymała w 1768 r. przyznanie szlachectwa w dawnej Rzeczypospolitej. Kazimierz Badeni, syn Stanisława, krajczy koronny galicyjski, otrzymał wraz z synami, Władysławem i Aleksandrem, w 1846 r. tytuł hrabiowski austriacki. Z nich: 1 wojewoda a zarazem minister 1816—1824.



Wanda hr. Badeni
(1874-1950)

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Babski

Babski h. Radwan, dawna rodzina mazowiecka; z niej 1 kasztelan 1440 r.

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Arciszewski

Arciszewski h. Rola, na Kujawach i na Rusi Czerwonej; z niej 2 kasztelanów 1650—1660. 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Arciechowski

Arciechowski h. Grabie, rodzina mazowiecka; z niej 1 biskup 1563.

• Piotr Arciechowski, kanonik krakowski, i proboszcz stobnicki 1557, sekretarz królewski i referendarz koronny.

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Ankwicz

Ankwicz h. Abdank, wygasła rodzina małopolska; z niej 4 kasztelanów 1740 — 1791. Józef kasztelan sądecki otrzymał dla siebie i całej swojej rodziny tytuł hrabiowski austriacki w 1778 r.  

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Ancuta

Ancuta h. własnego, rodzina podlasko-litewska, z niej 1 biskup 1723 r.
Herb
w polu błękitnym, między półksiężycem złotym, rogami w prawo, z lewej strony, a gwiazdą ośmioramienną złotą z prawej - strzała srebrna w słup; nad hełmem korona.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Aleksandrowicz

Aleksandrowicz h. Kosy (in. Kruki), rodzina litewska; z niej 1 biskup, 1 wojewoda, 2 ministrów i 1 kasztelan 1470 — 1826.

• STANISŁAW Witold Aleksandrowicz, otrzymał tytuł hrabiowski austriacki 1800 r., uznany w Królestwie Polskim 1819 i 1847 r.

 

Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Agryppa

Agryppa h. własnego, rodzina litewska; z niej 1 kasztelan 1580 — 1590.
 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Abramowicz


Abramowicz h. Abdank, z przydomkiem Skarbek, w woj. wileńskim. Prawdopodobnie pochodzą od Zdana i Kmity Abramowiczów, bojarów wileńskich, którzy procesowali się wzajemnie 1542 r. o dobra ojczyste.
Dziedziczyli dobra Siemoszkiszki w powiecie brasławskim, które sprzedali w 1743 r.
Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie w 1848 r.
 

Źródła: Bon. I 19.

Abramowicz h. Jastrzębiec odmienny, v. Abrahamowicz, rodzina litewska, pisała się z Wornian; z niej 2 wojewodów i 1 kasztelan 1590 — 1763.
Dziedziczyli m. in. dobra Worniany (1579), Albę (1708), Dubrowlany (1785), oraz starostwa: lidzkie (1580), wendeńskie (od 1589), starodubowskie (1638, 1763) i miadziolskie (1638), bułakowskie (1674). Sprawowali urzędy grodzkie i ziemskie w pow. wileńskim (1579/1764), oszmiańskim (1601/1772), mścisławskim (1663), starodubowskim (1755). Pisali się z woj. wileńskim, witebskim, nowogrodzkim i sandomierskim na elekcję Augusta II (1697).
Odmiana w herbie — w podkowie, obróconej barkiem na dół, kładli pół krzyża, nad hełmem pawi ogon i ślepowron z pierścieniem.

• JAN Abramowicz, dziedzic na Wornianach, wojski i namiestnik wileński 1579 r. i starosta lidzki 1580 r., także starosta wendeński od 1589 r. i prezydent derpski 1592 r., został w 1593 r. wojewodą mińskim, a w 1596 r. smoleńskim.
 

• MIKOŁAJ Abramowicz, w 1634 r. generał artylerii litewskiej, w 1638 r., starosta starodubowski i miadziolski, został w 1640 r. kasztelanom mścisławskim, w 1643 r. wojewodą mścisławskim, a w 1647 r. trockim.
 

• ANDRZEJ Abramowicz (zm. 1763), stolnik wileński, a 1747 r. pisarz ziemski i grodzki wileński, utracił urząd w 1756 r. wskutek intryg kanclerza Czartoryskiego. Przywrócony do urzędu, awansował w 1757 r. na kasztelana brzeskiego litewskiego, a w 1761 r. został kawalerem orderu Orła Białego.
 

Źródła: Bon. I 19-20; Kos. I.

Abramowicz h. Jastrzębiec, z przydomkiem Wołczek, rodzina neoficka, nobilitowana w 1764 r. (Con.).
Wylegitymowani zostali w Cesarstwie 1830 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. kowieńskiej.
 

Źródła: Urus. I 5.
 Abramowicz h. Leliwa, licznie rozrodzeni na Białej Rusi, piastowali urzędy ziemskie w pow. witebskim w połowie XVIII w. Wylegit. w Cesarstwie 1862 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. mińskiej, a inni w gub. kowieńskiej 1819.

 Źródła: Urus. I 5.
 Abramowicz h. Strzała, otrzymali szlachectwo na sejmie 1790 r. i herb nazwany Strzałą. Dyplom wydano im w 1791 r.
Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie w 1837 i 1839 r.
Herb
przedstawia na tarczy dwudzielnej w prawym polu czerwonym, podkowę barkiem na dół, w środku której krzyż kawalerski złoty, w lewym niebieskim jastrzębia w locie w prawo, strzałę w szponach trzymającego, nad którym dwie gwiazdy złote; w szczycie hełmu pięć piór strusich.

Źródła: Bon. I 20.
 Abramowicz h. Waga odm., na Litwie, jednego pochodzenia z Niepokojczyckimi. Jeden z Niepokojczyckich herbu Waga odmienny, pisał się po ojcu Abramowiczem, a ten przydomek jego potomkowie wzięli za nazwisko.
Wylegitymowani w Cesarstwie 1835 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. wileńskiej.
 

Źródła: Nies.; Urus. I 10.

niedziela, 27 lipca 2008

Boratyński

Boratyński lub Worotyński, gałąź ks. Czerniechowskich, zarzucili tytuł książęcy w początkach XVII stulecia, niektórzy z nich brali herb Korczak, i ci podobno istnieją na Litwie w XIX stuleciu, lecz tytułu książęcego nie noszą. Zob. > Worotyński

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.
Boratyński h. Korczak, na Rusi Czerwonej; z nich 1 kasztelan 1558.

• PIOTR na Złutkowicach Boratyński, s. Jana, dworzanin królewski, podstarości 1550, następnie starosta samborski, burgrabia krakowski 1551, kasztelan bełzki 1555-1559; ż. Barbara Dzieduszycka, córka Mikołaja.


Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Bielewski

Bielewski, gałąź książąt czerniechowskich, w końcu XV stulecia wyemigrowali do państw moskiewskich. 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Bahrynowski

Bahrynowski h. Leliwa, v. Bachrynowski, Bahrymowski, Bakrynowski, z Bahrynowa in. Bakrymowa w woj. kijowskim, gdzie dziedziczyli w 1630 r. Byli też na Wołyniu, w pow. włodzimierskim, ok. 1640. Niektórzy używali przydomków, jak np. Ihnatowicz, Hrehorowicz, itp., inni pisali się z Bahrynowic, nie z Bahrynowa (i prawdopodopbnie pieczętowali się herbem Odyniec). Prócz Bahrynowa, posiadali m. in. części na Waśkowcach 1690.
Piastowali urzędy grodzkie i ziemskie w pow. włodzimierskim i kijowskim 1694, owruckim 1695 i czerniechowskim 1754. Pisali się z ziemią halicką na elekcję Augusta II w 1697. Udowodnili pochodzenie szlacheckie w sądzie grodzkim halickim i trembowelskim 1782, oraz w Wydziale Stanów we Lwowie 1817.


Źródła: Bon. I 79; Urus.


Bahrynowski h. Odyniec (?), książęta, pochodzą od ks. Iwana Fedorowicza Odyńcewicza. Ks. Wasil i Hrehory Iwanowicze Odyncewicze Bahrynowscy, dworzanie królewscy w XVI w.
Wg Niesieckiego jest to
gałąź książąt Druckich, pieczętująca się herbem Leliwa. Istnieli jeszcze w XIX stuleciu, lecz tytuł książęcy zarzucili już w XVII.

Źródła
: Bon. I 78; Kos. I; Nies.

Babiczew

Babiczew h. własnego, gałąź ks. Puciatów, wygaśli w Polsce w XVII stuleciu, lecz jedna ich linia istniała w XIX stuleciu w Cesarstwie Rosyjskim i miała zatwierdzony tytuł książęcy. 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Wołożyński

Wołożyński h. Hipocentaurus, mieli przydomek Suchta, pięciu z nich Kazimierz IV w 1456 roku za spisek ściąć kazał, inni wyemigrowali do Moskwy, od tego też czasu ślad ich ginie. 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Wiazemski

Wiazemski h. Hipocentaurus, gałąź ks. Holszańskich, byli na Litwie jeszcze w XVI stuleciu, a bardzo prawdopodobnie do nich, a nie do Rurykowiczów należą książęta Wiazemscy, istniejący w Rosji jeszcze w XIX stuleciu. 

Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Trabski

Trabski h. Hipocentaurus, mieli być jednego pochodzenia z książętami Holszańskiemi, posiadali miasto i majątek Traby w województwie wileńskiem, zgaśli w końcu XV stulecia. 
Źródła: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Świrski

Świrski h. Lis, v. Świerski, przyjęli nazwisko i tytuł od zamku i majątku Świr w powiecie oszmiańskim; od XVII stulecia licznie rozrodzeni podupadli majątkowo, lecz prawie stale, jeszcze w początkach XIX stulecia używali tytułu książęcego. Jedna linia tej rodziny przyjęła nazwisko Pietkiewicz herbu Lis, druga Bolko, lecz obydwie wygasły.
 

Źródło: Kos. I.Świrski h. Szaława, na Rusi Czerwonej, jednego pochodzenia z Ledóchowskimi i Strzyżami herbu Szaława; z nich 1 kasztelan 1550.
 

Źródło: Kos. I; Żych. I 130-136..

Siesicki

Bawola głowa

Hippocentaurus

Siesicki h. Bawola głowa i Hipocentaurus,
v. Dowmont-Siesicki,
stara książęca rodzina litewska z przydomkiem Dowmont, istniejąca jeszcze w XIX stuleciu, wywodzi się od Dowmunta (Dowmunda) syna w. ks. litewskiego Romunda. Tytuł książęcy zarzucili w XVII stuleciu.
Z
niej 1 wojewoda 1692 — 1707.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.