SERWIS GENEALOGICZNY - GENEALOGICAL RESEARCH
gromadzenie oraz analiza danych
dostęp do aktualnej bazy - kontakt
pobierz pliki za darmo
- download files for free



Materiały do Polskiego Słownika Biograficzno-Genealogicznego

Materials for Polish Biographical and Genealogical Dictionary


wtorek, 24 lutego 2009

Augustowski

Augustowski h. Prus III, zamieszkiwali w pow. grodzieńskim w XVII i XVIII stuleciu. Byli właścicielami Jacznik w 1692. Podpisali z powiatem grodzieńskim elekcję Stanisława Augusta (1764). Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie w latach 1839, 1842 i 1859.

Źródło: Bon. I 56.

Augustynowicz

Augustynowicz h. Odrowąż, rodzina pochodzenia ormiańskiego; z niej dwóch biskupów obrządku ormiańskiego. Byli właścicielami dóbr Szeptyc w pow. rudeńskim, Uherzec (1792), Kniaży w pow. złoczowskim (ok. 1830), Woszczaniec i Konofost (1838-76), Mikłaszowa i Sokolnik (ok. 1880).

• BENEDYKT Augustynowicz, sekretarz nadw. król. w 1757 r.

• BENEDYKT Augustynowicz, syn Krzysztofa (prezesa sądów ormiańskich we Lwowie), szambelan Stanisława Augusta 1792 r.

• JAKUB Stefan Augustynowicz (zm. 1783), s. Grzegorza i Anny Minasowicz, w 1736 r. kształcił się w Rzymie, gdzie został doktorem teologii i filozofii. Następnie biskup egineński i koadiutor arcybiskupa Jana Tobiasza, po którym w 1751 r. wstąpił na tron arcybiskupi. Był także asystentem tronu papieskiego, umarł we Lwowie.

• JAN Tobiasz Augustynowicz (1664-1751), s. Grzegorza i Anny Jakubowicz, biskup himerieński 1713 r., został następnego roku koadiutorem arcybiskupa lwowskiego obrządku ormiańskiego. Stolicę arcybiskupią objął w 1715 roku, a 1719 r., udawszy się do Rzymu z hołdem, otrzymał tamże tytuł hrabiego państwa rzymskiego, został asystentem tronu papieskiego i prałatem nadwornym. Urodzony we Lwowie, zmarł tamże.

Źródło: Bon. I 56-57.

Augustynowski

Augustynowski h. Ogończyk, jeden z nich piastował urząd burgrabiego malborskiego 1635. Tenże podpisał z woj. malborskim elekcję Jana Kazimierza 1648.

Azulewicz

Azulewicz h. własnego (in. Strzała), który przedstawia w polu czerwonym strzałę srebrną żelezcem w górę. W szczycie hełmu ręka zbrojna, z mieczem w złoto oprawnym, do cięcia w prawo.Rodzina tatarska na Litwie osiadła. Właściciele dóbr Ponary w woj. trockim w 1777. Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie 1840 i 1851.

Źródło: Bon. I 58.

Babecki

Babecki h. Cholewa, z Babca in. Babcza w pow. sierpskim. W XVI wieku licznie rozrodzeni, przybierali różne przezwiska: Kręcirej, Kiercz, Januszkowicz, Chucina.
Byli dziedzicami dóbr Babcza Piasecznego 1540, Babcza Rszały albo Rżały 1540/64, Babcza Wiączanki 1542/64, Zdanówka 1543, Babcza Rezedy 1544, Kiełbowa 1630/59.
W XVII wieku spotykamy ich w ziemi czerskiej. W XVI-XVII w. piastowali powiatowe urzędy grodzkie i ziemskie na Mazowszu, w XVIII w. w pow. kowieńskim i starodubowskim. Podpisali z ziemią dobrzyńską elekcje Jana Kazimierza 1648 i Augusta II w 1697.
W Galicji udowodnili pochodzenie szlacheckie we Lwowie w 1782 oraz jako członkowie Stanów galicyjskich w 1817. Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie 1860.

Źródło: Bon. I 59-60.

Babicki

Babicki h. Dołęga, pochodzą z Babic w pow. warszawskim. Pierwotnie nosili nazwisko Babica. Marcin Babica z Babic, był podkomorzym warszawskim w 1400.
Babiccy byli właścicielami wsi Duda w 1564.
W XV-XVII w. piastowali urzędy ziemskie w powiatach warszawskim i sochaczewskim.
Nie wiadomo czy do tej rodziny należał Jacko Babicki, który dziedziczył na Babicach w pow. włodzimierskim w 1570.

Źródło: Bon. I 60.

Babiński

Babiński h. Bojcza (in. Modzele), żyli w ziemi bielskiej w końcu XVI wieku. Byli właścicielami dóbr Żabiniec, Kobylino i Cieszymy 1690. Pisali się z woj. podlaskim na elekcję Stanisława Augusta 1764.
Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie w latach 1842-1844, 1849 i 1851.

Źródło: Bon. I 61.

Babiński h. własnego, z Babina w powiecie łuckim.
W 1492 otrzymali od Aleksandra Jagiellończyka Deniatyn w pow. krzemienieckim.
W 1583 byli dziedzicami Babina i wsi Olszany w pow. łuckim. W 1636 wzięli w zastaw od Hoyskich Rokitnę i Masewice. Właściciele dóbr Kamionny i Siedliszcz w 1727.Piastowali urzędy ziemskie w pow. mozyrskim 1632. Pisali się z woj. wołyńskim na elekcję Jana Kazimierza 1648.
Herb ich przedstawia znak zamieszczony powyżej, o czym przekonuje list Semena Mitkowicza Babińskiego z 1540 r., pisany do ks. Fedora Sanguszki.

Źródło: Bon. I 61.

Babiński, z Babina w powiecie pyzdrskim, gdzie dziedziczyli już w 1396; niektórzy używali przydomku Mrzawka.

Źródło: Bon. I 61.

poniedziałek, 23 lutego 2009

LOMBOK Eastern Inspired Living

This very unique collection of stylish handmade furniture inspired by the art and spirit of the Far East is now available on the home site of LOMBOK.
LOMBOK is a company which looks east for exotic inspiration, insists on top-quality design, craftsmanship and materials, and makes sure that almost all of their designs are exclusive to us. They simply love and believe in what they do.

Inspired by EAST

Designing a room one must begin with discovering what he loves. So vistit LOMBOK, touch and see the quality and comfort that only Eastern can offer, an absolutely fabulous combination of selection, professional interior design and low pricing all in one location.
Here you will find various kinds of furniture including wooden beds, four poster beds, wooden bookcases, chests of drawers, dining tables, coffee tables, dining chairs, wardrobes and beautiful home accessories such as cushions, lamps, lamp shades, log baskets, laundry baskets, throws and quilts, candles, mirrors and many more.

Don't worry about the warranty for the furniture! They are offering one year guarantee for all their products.


Ta wyjątkowa kolekcja stylowych i wykonanych ręcznie mebli, zainspirowana sztuką i duchem Dalekiego Wschodu, dostępna jest teraz na domowej stronie firmy LOMBOK.
LOMBOK to firma, która spogląda na wschód, skąd czerpie pełną egzotyki inspirację, utrzymuje najwyższą jakość projektowania, rzemiosła i materiałów, zapewniając wyjątkowość wszystkim swoim produktom. Oni po prostu kochają i wierzą w to co robią.

Zainspirowani WSCHODEM

Zaprojektowanie pokoju należy rozpocząć od odkrycia tego, co się kocha. Odwiedźcie więc LOMBOK, dotknijcie i zobaczcie jakość i wygodę, jaką tylko WSCHÓD może zaoferować, zupełnie bajeczną kombinację wyboru, profesjonalnego projektowania wnętrz, niskiej ceny, wszytkiego w jednym miejscu.
Tutaj znajdziecie różnorodny wybór mebli obejmujący drewniane łóżka, komody, drewniane regały, stoły, krzesła, stoliki, szafy i akcesoria, poduszki, lampy, narzuty i kołdry, abażury, kosze na drewno, kosze na bieliznę, świece, lustra i wiele innych.

Nie martw się o gwarancję na meble! Firma zapewnia rok gwarancji na wszystkie swoje produkty.

czwartek, 19 lutego 2009

Bacciarelli

Bacciarelli h. własnego, otrzymali szlachectwo polskie w 1768 r. Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie w 1838.
Herb - przedstawia na tarczy dwudzielnej, w polu prawym czerwonym pół orła białego w koronie złotej, w polu lewym srebrnym 4 słupy czerwone, na nich gwiazda złota ośmioramienna, nad nią i pod nią po rybie złotej, górna zwrócona w prawo, dolna w lewo. W klejnocie nad hełmem bez korony gwiazda jak w tarczy między skrzydłami orlimi. Z boku hełmu zwisają pióra strusie, po trzy z każdej strony.

• MARCELLO Bacciarelli (1731-5 I 1818), Włoch, nadworny malarz i doradca ds. sztuki Stanisława Augusta, kierownik zamkowej malarni i generalny dyrektor budowli królewskich; w latach 1756-63 i od 1766 przebywał w Warszawie; otrzymał szlachectwo polskie w 1768 r. (do herbu własnego dodano mu pół orła białego w polu czerwonym); ur. Rzym, zm. Warszawa, poch. tamże, w katedrze św. Jana. Syn jego, Fryderyk, był sekretarzem królewskim 1793.

Źródło: Bon. I 63-64.

Bachcicki

BACHCICKI h. Lis, v. Bechcicki, Bechczycki, wiodą się z Bachcic in. Bechcic w powiecie szadkowskim, ale zdaje się i Bechczyc w woj. sieradzkim. Są pewnie jednego pochodzenia z Bechczyc-Rudnickimi herbu Lis, a ich pierwotnym nazwiskiem było Bechcic vel Bechczyc.
Świętopełk, Klemens i Stefan, dziedzice Bachcic, synowie Stefana z lrządz, podkomorzego sieradzkiego, procesowali się 1422 z braćmi stryjecznymi, synami Przybka.
W XV i XVI w. sprawowali urzędy powiatowe w woj. sieradzkim i łęczyckim. Dziedziczyli majątek ziemski Żabice w pow. łęczyckim 1576.

Źródło: Bon. I 64.

Bachmiński

Bachmiński h. Jastrzębiec, v. Bolesta-Bachmiński, wieś gniazdowa prawdopodobnie znajdowała się na Mazowszu lub Podlasiu (wg Uruskiegow w okolicach Chełma Lubelskiego).
Piastowali urzędy powiatowe w pow. latyczowskim 1773 i bydgoskim 1792.
W 1782 otrzymali dzierżawę Rumianek w woj. poznańskim, a w 1786 dzierżawę Drugnia w pow. wiślickim. W 1791 posiadali starostwo potumsickie, w tymże roku nabyli Krośniczą Wolę.
W 1784 posłowali na sejm z woj. płockiego, a jeden z nich był pisarzem Rady Nieustającej w 1785.
Jako członkowie Stanów galicyjskich udowodnili pochodzenie szlacheckie w 1782 w sądzie ziemskim lwowskim.

Źródła: Bon. I 64; Urus. I 59.

Baczewski

Baczewski h. Dołęga, ze wsi Bacze Mokre, Bacze Suche i Bacze Zbrzeźnica w powiecie łomżyńskim.
Jan, książę mazowiecki, wynagradzając zasługi Stanisława z Bacz i jego bratanka Pawła, nadał im 1398 r. dziesięć włók ziemi pod Nowogrodem. Akta łomżyńskie z 1462 wspominają o Pawle Bacz, herbu Dołęga.

W XVII stuleciu zamieszkiwali w ziemi czerskiej. Z ziemią łomżyńską podpisali elekcję Jana Kazimierza 1648, a z ziemią wizką obiór Augusta II 1697. Jeden z nich piastował urząd podczaszego pomorskiego 1748.

Źródło: Bon. I 65.

Baczewski h. Lubicz, sprawowali urzędy grodzkie w pow. radomskim (1670) i nowokorczyńskim (1690).
W 1853 i 1855 r. wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie. Przedstawili w Heroldii dowody ich pochodzenia od Stanisława, właściciela Łasiniec 1398 r.

Źródło: Bon. I 65.

środa, 18 lutego 2009

Baczyński

Baczyński h. Sas, wywodzą się z Baczyna w pow. samborskim, gdzie dziedziczyli w 1580. Rodzina licznie rozrodzona, wobec czego używali następujących przydomków: Ihnatowicz, Kotłowicz, Leszkowicz i Pukszyn.
Należały do nich m. in. dobra Zakrzewo w woj. chełmińskim - otrzymali je w 1658 r. prawem kaduka po Lichtfusie, dom przy ulicy Mostowej w Warszawie 1700, Wieliszewo i Kurów ok. 1700, oraz Moczydłów 1728. Piastowali powiatowe urzędy grodzkie i ziemskie w pow. kijowskim 1618/1774, owruckim 1766/68, żytomierskim 1753/75 i lubelskim 1764/67.
Baczyńscy z przydomkiem Ihnatowicz udowodnili pochodzenie szlacheckie w 1782 w sądzie grodzkim przemyskim.
B-scy z przydomkiem Kotłowicz wylegitymowali się w sądach grodzkim przemyskim, grodzkim trembowelskim i ziemskim lwowskim w 1782, grodzkim przemyskim, grodzkim bełskim i ziemskim lwowskim w 1783, jako członkowie Stanów galicyjskich w 1824 we Lwowie, oraz w wydziale Stanów we Lwowie w 1843 i 1846.
B-scy z przydomkiem Leszkowicz wylegitymowali się ze szlachectwa w sądach grodzkim przemyskim w 1782, w wydziale Stanów we Lwowie w latach 1830-1848.
B-scy z przydomkiem Pukszyn wylegitymowali się w sądzie ziemskim i grodzkim przemyskim w 1782 i 1783, w sądzie grodzkim halickim 1782 oraz w wydziale Stanów we Lwowie w 1833.
Baczyńscy nie używający żadnego przydomku wylegitymowali się w sądach grodzkim i ziemskim przemyskim, oraz ziemskim buskim w 1782, ziemskim halickim 1783, a także w wydziale Stanów we Lwowie 1826. Wylegitymowani zostali ze szlachectwa w Królestwie w latach 1844-1845.

Źródło: Bon. I 66-67.

Baczyński h. Sas, prawd. inna rodzina, niż wymienieni wyżej, otrzymała szlachectwo na sejmie 1776. Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie 1837.

• STANISŁAW Baczyński (ok. 1740-816), mecenas w Warszawie, otrzymał szlachectwo 1776; był właścicielem Kobylnej i radcą powiatowym sandomierskim.

Źródło: Bon. I 67.

Badowski

Według Bonieckiego jest kilka domów tego nazwiska, a różnych herbów. Wszystkie wyszły z Badowa Nagórnego, Badowa Kłoda, Badowa Dańki i Badowa Mściszki, w powiecie sochaczewskim. ,,A ponieważ niemożliwe jest zawsze rozpoznanie, do którego domu należą występujący w aktach Badowscy, istnieje konieczność zamieszczenia ich wszystkich pod jedną rubryką, z wyłączeniem jedynie tych, o których można mieć pewność, że do danego rodu należą" (Bon.).

Badowski h. Bończa, prawdopodobnie wyszli z Badowa Mściszki, gdyż imię Mścisław w rodzie tym jest znane; dziedziczyli na tej wsi w 1579. Udowodnili pochodzenie szlacheckie w 1782 w sądzie grodzkim trembowelskim.

Źródło: Bon. I 71.

Badowski h. Doliwa, mogli dziedziczyć na Badowie Dańkach. Współwłaścicielami tej wsi w 1579 byli Stanisław i Augustyn Dańkowie. Sprawowali powiatowe urzędy grodzkie i ziemskie w powiatach: zambrowskim 1786 i nurskim 1790. Posiadali wójtostwo w Mątnicy w ziemi łomżyńskiej ok. 1779. Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie 1837.

Źródło: Bon. I 71.

Badowski h. Poraj, dziedziczyli na Badowie Nagórnym i Badowie Kłoda. Wśród świadków w Grójcu w 1433, znajdują się: Mikołaj Kłoda i Idzi z Badowa h. Poraj. Filip Idzik dziedziczył w 1579 na Badowie Nagórnym; Jakub, Wojciech, Jan Kłoda i Jan Skoczykłoda, na Badowie Kłoda, a Wacław i Jan Skoczykłody, na Badowie Dańkach. Badowscy byli właścicielami dóbr Sędziwoje-Prątnik w 1772. Pisali się z ziemią warszawską na elekcję Augusta II w 1697. Piastowali urzędy powiatowe ziemskie w pow. warszawskim 1723, pomorskim 1772 i sochaczewskim ok. 1780.
W Galicji udowodnili pochodzenie szlacheckie w sądzie ziemskim czechowskim 1782 . Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie 1847 i 1854.

Źródło: Bon. I 71-72.

Badowski h. Sas, dziedziczyli na Badowie-Nagórnym. Przenieśli się z czasem na Podole.
Piastowali urzędy ziemskie w pow. bracławskim 1643. Posiadali Koziorowce, wydzielone ze starostwa barskiego 1554. Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie w 1840.

Źródło: Bon. I 73.

Badowscy różni.
Byli właścicielami łanu we wsi Szymanowie, nadanego przez Ziemowita IV, księcia płockiego i rawskiego 1425, części na Golianach 1616, dóbr Badowa, Brzumina i Pawłowic 1775, części dóbr Popiele w pow. tarczyńskim 1783 i Chrzanowa 1793.
Piastowali powiatowe urzędy grodzkie i ziemskie w powiatach: sochaczewskim 1632, mszczonowskim 1766, lubelskim 1767/90 i rawskim 1795.
Podpisali z ziemią sochaczewską elekcje: Władysława IV 1632, Jana Kazimierza 1648 i Jana III 1672. Z woj. brzeskim litewskim i nowogrodzkim podpisali elekcję Augusta II 1697, a z powiatem bracławskim obiór Stanisława Augusta 1764.

Źródło: Bon. I 73.

wtorek, 17 lutego 2009

Badyński

Badyński h. Jelita odm., dziedziczyli w ks. warmińskim 1712/54, piastowali urzędy w Wielkopolsce 1775/85.
Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie w 1843.

Źródło: Bon. I 74.

poniedziałek, 16 lutego 2009

Bajbuza

Bajbuza h. własnego, v. Baybuza, rodzina pochodzenia tatarskiego.
Jej przodek, Michał Hrybunowicz, za zasługi rycerskie, wobec ks. Michała Wiśniowieckiego, otrzymał od Stefana Batorego różne ziemie nad Sułą, Udajem, Sołonicą i Łużkiem, o czym wspomina konstytucja z 1590.
Posiadali m. in. dobra Rudewiec i Buszyniec 1622, Dubkowce, Ihrowice i Berezowicę 1718, starostwo rawskie 1721 i inne królewszczyzny.
W XVII i XVIII stuleciu sprawowali powiatowe urzędy grodzkie i ziemskie w powiatach: winnickim, bracławskim, latyczowskim i dźwinogrodzkim.
Pisali się z woj. bracławskim na elekcję Jana Kazimierza w 1648, z woj. ruskim na elekcję Augusta II w 1697.
Herb — w polu czerwonym, strzała żeleźcem na dół, utkwiona między trzema grzybami, przeszywająca głowę węża, wokoło niej skręconego. Nad hełmem korona.

Źródło: Bon. I 79-80.

Bajkowski

Bajkowski h. Lubicz, v. Baykowski, z ziemi bielskiej, gdzie leżą Bajki Stare, B. Zalesie, B. Starawieś etc. W XVI i XVII wieku rodzina licznie rozrodzona, wobec czego niektórzy jej członkowie używali przydomków, jak np. Chrzczonowicz.
Oprócz Bajek byli właścicielami m. in. dóbr Moniek i Zblutowa 1620, Niewodnicy, Zalesia, Ichnatki i Pawłowszczyzny 1644, oraz Kapic 1732; posiadali też starostwo tutlickie 1768.
W XVII i XVIII w. piastowali powiatowe urzędy ziemskie w pow. mścisławskim, smoleńskim i czerniechowskim, owruckim, lubaczowskim i bielskim.
Podpisali z woj. mścisławskim elekcję Jana Kazimierza w 1648, z woj. kaliskim i brzeskim litewskim obiór Augusta II w 1697, natomiast elekcję Stanisława Augusta w 1764 z ziemią bielską. Wylegitymowani zostali ze szlachectwa w Królestwie w 1840.

• JAN Bajkowski (ok. 1600-1650), s. Sebastiana i Doroty Szorcówny, biskup eneński, sufragan i oficjał poznański, kanonik gnieźnieński.

Źródła: Bon. I 81-82; Nies.

niedziela, 15 lutego 2009

Baka

Baka h. Massalski, v. Baha, w W. Ks. Litewskim.
Zamieszkiwali w pow. wołkowyskim i trockim, gdzie piastowali powiatowe urzędy ziemskie w XVI i XVII w.

Posiadali m. in. starostwo rohaczewskie 1556, krewskie 1565, oraz dobra Kurkliszki 1600/39 i Strawienniki Bakowskie w woj. trockim do 1637.
Pisali się z woj. trockim na elekcję Jana Kazimierza w 1648, z woj. mińskim na obiór Jana III w 1674, i także z woj. mińskim na elekcję Stanisława Augusta w 1764.

• WASYL Baka (ok. 1500-po 1546), władyka chełmski i bełski 1546.

Źródła: Bon. I 82-83; Nies.

piątek, 13 lutego 2009

Bakałowicz

Bakałowicz h. własnego, rodzina pochodzenia ormiańskiego, otrzymała szlachectwo na sejmie 1775 r. i swój własny herb.
W 1774 roku otrzymali konsens królewski na wykupienie Głuska, Małej Wsi i Grocholi w pow. sochaczewskim, a w 1777 otrzymali Pęcław, Grobice i inne wsie w pow. grójeckim.
Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie w 1841.
Herb — przedstawia w polu czerwonym, księżyc złoty rogami w górę, nad nim na krzyż, strzała żeleźcem na dół, a bułat ostrzem do góry. W szczycie hełmu ręka zbrojna, z szablą do cięcia w prawo.

• JAN Bakałowicz (1740-1794), s. Stefana, burmistrza Kamieńca Podolskiego, i Urszuli z Sadowińskich, inżynier, pisarz wojskowy, kartograf, geometra Stanisława Augusta, major, następnie pułkownik wojsk koronnych; nobilitowany 2 IX 1775; ż. Ludwika Czaki (ok. 1750-po 1780), c. Franciszka; mieli jedno dziecko: Dominika, wylegitymowanego ze szlachectwa w Królestwie w 1841.

Źródło: Bon. I 83.

Bakałowicz h. własnego (?), nie wiadomo, czy ten sam herb co poprzednich. Otrzymali szlachectwo na sejmie 1790 r., wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie w 1853 r.

• MIKOŁAJ Bakałowicz (ok. 1760-po 1790), otrzymał szlachectwo na sejmie 1790 r., a prawdopodobnie wnuk jego wylegitymował się ze szlachectwa w Królestwie 1853.

Źródło: Bon. I 83.

czwartek, 12 lutego 2009

Bakanowski

Bakanowski h. Lubicz, v. Bekanowski, wywodzą się z Bakan w woj. czernichowskim. Za króla Aleksandra Jagiellończyka przenieśli się na Litwę, gdzie nadano im dobra w woj. smoleńskim.
W II połowie XVII wieku piastowali powiatowe urzędy ziemskie w pow. smoleńskim. W tym czasie posiadali starostwo polnickie.
Z woj. nowogrodzkim i witebskim podpisali elekcję Augusta II w 1697 r., a z powiatu lidzkiego podpisali konfederację generalną W. Ks. Litewskiego w 1764.

Źródła: Bon. I 84; Nies.

Bakowiecki

Bakowiecki h. Wukry, na Wołyniu, nazwisko swoje wzięli od wsi Bakowiec w pow. łuckim, gdzie dziedziczyli w 1569.
Rodzina ta wywodzi się od Deniska Mokosiejewicza i jest wspólnego pochodzenia z rodzinami Mokosiejów (Mokosiej, Makosiej) i Denisków (Denisko) tegoż herbu.


• JÓZEF Bakowiecki (ok. 1580-po 1632), archimandryta żydyczyński, został w 1632 r. władyką włodzimierskim i brzeskim (unickim), a 1646 roku prototronim metropolity kijowskiego.

Źródła: Bon. I 84; Nies.

środa, 11 lutego 2009

Bałaban

Bałaban h. Korczak, v. Bołoban, na Rusi Czerwonej, pisali się ze Stratyna w ziemi lwowskiej 1437.
Byli prawdopodobnie wspólnego pochodzenia z wołyńską rodziną Myszków (Myszka) herbu Korczak, gdyż Masko Bałabanowicz ze Stratyna, obecny na sądach we Lwowie w 1437, był bratem stryjecznym Piotra Myszki ze Stratyna.
O tym, że Bałabanowie też pierwotnie zamieszkiwali na Wołyniu, świadczy fakt, iż Hryńko Bałaban posiadał wieś Wsiekrowo w pow. włodzimierskim już w XV wieku.
Oprócz wymienionego Stratyna, byli właścicielami dóbr Połuchowa 1475, Osiekrowa 1577, Perehińska 1606, Przemyślan 1609, starostwa winnickiego 1614/22, rohatyńskiego 1623, trębowelskiego 1624/33, oraz Bytonia 1709/44 i Pacytni 1738.
W XVII i XVIII w. piastowali powiatowe urzędy ziemskie w pow. łuckim, poleskim i nowogrodzkim siewierskim.

• MAREK Bałaban, został 1549 r. władyką lwowskim, halickim i kamienieckim, pod imieniem Arseniego; godność tę złożył w 1566 r.
• ALEKSANDER Bałaban, siostrzeniec hetmana St. Żółkiewskiego, 1614 r. rotmistrz królewski i starosta winnicki, dostał się do niewoli pod Cecorą 1620, z której został uwolniony za znacznym okupem. Wynagradzając jego męstwo i usługi, sejm 1623, polecił zwrócić mu sumę wykupną. Był później starostą rohatyńskim i trębowelskim.
• DIONIZY Bałaban (zm. 1663), władyka chełmski 1650 r., a władyka łucki i ostrogski 1654 r., został 1658 r. metropolitą dyzunickim kijowskim, a 1659 r. archimandrytą Ławry Pieczerskiej w Kijowie. Był pośrednikiem w rokowaniach polsko-kozackich, posłem do Chmielnickiego w latach 1654-56
• JAN Korczak Bałaban, proboszcz olchowiecki w 1794 roku.

Źródło: Bon. I 92-93.

Bałaban h. własnego, nobilitowani na na sejmie 1676 r.

Pod nazwiskiem Bałaban, Niesiecki
wspomina o niejakim Baderze Bałabanie, najwyższym hetmanie wojsk tureckich w 1465 r. Wyraz "balaban" jest pochodzenia tureckiego i znaczy "bąk".
Jednak, czy na podstawie tych dwóch tylko faktów można wysnuć wniosek o tureckim pochodzeniu tej rodziny?

• ALEKSANDER Bałaban, otrzymał szlachectwo w 1676 r. Jak pisze Niesiecki, prawdopodobnie go Bałabanowie do swego herbu przyjęli.
 

Źródło: Nies.; Bon. I 92.

Bałandowicz

Bałandowicz h. Abdank, w W. Ks. Litewskim; właściciele Jaryłówki w pow. wołkowyskim 1749 (1794).
Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie 1856.


Źródło: Bon. I 94; Urus. I 80.

Bałuczyński

Bałuczyński h. Leliwa, z Bałuczyna w województwie ruskim. Piastowali powiatowe urzędy ziemskie w pow. lwowskim w XV w. Uczestniczyli na sądach we Lwowie w 1476. Jeden z nich był posłem ziem ruskich w 1504.Poza Bałuczynem posiadali m. in. dom we Lwowie w 1491.

Źródło: Bon. I 94.

Bandinelli

Bandinelli h. własnego, v. Bandynelli, Bandyneli, rodzina w W. Ks. Litewskim, pochodzenia włoskiego. Indygenat polski otrzymali na sejmie grodzieńskim w 1726 roku.
W XVIII wieku zamieszkiwali w pow. mielnickim, mozyrskim i derpskim, gdzie piastowali powiatowe urzędy ziemskie.
Posiadali starostwo badowskie, a także dobra Krzyśce, sprzedane w 1777 r. Badowskim, i Grodzisko na Podlasiu, w gminie Jaświły, parafia kalinowska.
Herb — na tarczy pole złote; w szczycie hełmu trzy pióra strusie.

• ANIOŁ Maria Bandinelli (ok. 1620-po 1662), sekretarz królewski, został 1662 roku przełożonym nad pocztami i był nim do 1679 roku; następnie rotmistrz królewski.

Źródło: Bon. I 95.

wtorek, 10 lutego 2009

Będlewski

Będlewski h. Łodzia, v. Bendlewski, Bandlewski, wywodzili się z Bandlewa (dzisiaj Będlew) w powiecie poznańskim. W XIV i XV wieku piastowali w tymże powiecie urzędy grodzkie i ziemskie.

• STANISŁAW Będlewski (ok. 1450-po 1497), dzierżawca dóbr królewskich Nowemieścisko, zastawia w 1497 r. część majątku w mieście Skokowie w pow. gnieźnieńskim.

Źródło: Bon. I 95.

piątek, 6 lutego 2009

Bandrowski

Bandrowski h. Rawicz, udowodnili pochodzenie szlacheckie w 1782 r. w sądzie ziemskim halickim.

Źródło: Bon. I 95.

Bandrowski h. Sas, z Bandrowa w ziemi przemyskiej. Niektórzy używali przydomku Zeliszkowicz (Zeliszkowic).
Piastowali urzędy grodzkie i ziemskie w pow. buskim i przemyskim w XVIII wieku. Udowodnili pochodzenie szlacheckie w sądzie grodzkim i ziemskim przemyskim w 1782, oraz w wydziale Stanów we Lwowie w latach 1808-1840.

Źródło: Bon. I 95-96.

wtorek, 3 lutego 2009

Bańkowski

Bańkowski h. Junosza, udowodnili pochodzenie szlacheckie w 1782 roku w sądzie ziemskim lwowskim. Kilku z nich zamieszkiwało w Sanoku w połowie XIX stulecia.

Banowski

Banowski h. Gryf, z Banowic w woj. krakowskim. Klemens z Branic nabył Banowice w 1347. Wnukowie jego, Birowo z Łąki i Sezema z Grodźca, sprzedali 1364 r. połowę Banowic i Trzemeszny. Właścicielem Banowic za Długosza był Jan Stojowski herbu Gryf.

• STANISŁAW Banowski (ok. 1450-po 1485), rotmistrz królewski 1485 roku.

Źródła: Bon. I 97; Urus.

Banowski h. Radwan, pisali się z Trzemeszny; uczestniczyli na sądach w Krakowie, w latach 1469 — 1471.

Źródła: Bon. I 97; Urus.

Baraniecki

Baraniecki h. Sas, z Barańczyc w ziemi przemyskiej. Oprócz Barańczyc byli właścicielami m. in. Baczyna w 1652. Udowodnili pochodzenie szlacheckie w sądach: ziemskim i grodzkim przemyskim, a także grodzkim halickim w 1782, oraz w wydziale Stanów we Lwowie w 1852. Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie 1851.

Źródła: Bon. I 98; Urus.

Baraniecki h. Trąby, z Barańczyc w ziemi przemyskiej; jednego pochodzenia z Kowinickimi.
Ponieważ Paprocki i Niesiecki przypisali Kowinickim herb Trąby, prawdopodobnie więc także Baranieccy byli tego herbu.
Czy to jednak nie Baranieccy herbu Sas?
Jan, Łukasz i Mikołaj, bracia, synowie Macieja, zeznali podział majątku w 1462 r.; Jan wziął Kowinice, dając początek Kowinickim, Łukasz i Mikołaj dostali Barańczyce, od nich poszli Baranieccy.
Iwaszko Baraniecki i Stanisław Kowinicki, współwłaściciele Barańczyc w 1508.

Źródła: Bon. I 98; Urus.

Barcicki

Barcicki h. Lubicz, jeden z nich był subdelegatem grodzkim łukowskim w 1750 roku.
Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie 1862.

Mikołaj w 1422 r., a Piotr 1436 r., synowie Adama z Barcic, na uniwersytecie krakowskim.

Źródło: Bon. I 110.

poniedziałek, 2 lutego 2009

Barcikowski

Barcikowski h. Jasieńczyk, v. Bardzikowski, Barczykowski, Barszczykowski, z Barcikowa in. Bardzikowa, Barszczykowa w powiecie płockim, gdzie dziedziczyli w 1531 - posiadali tę wieś jeszcze w połowie XVIII stulecia.
W XVI wieku licznie rozrodzeni, dla odróżnienia się przyjmowali różne przydomki: Rogożek, Wietrzych, Nosek, Wielczuch, Janety, Sasin, Sasinowicz, Burza, Parafa, etc.
Posiadali oprócz Barcikowa, m. in. dobra Łuczek w woj. bracławskim 1723. W XVII i XVIII w. piastowali urzędy grodzkie i ziemskie w pow. płockim, inflanckim, bracławskim, pińskim, dobrzyńskim, ostrołęckim i chełmskim.
Z woj. lubelskim, z ziemią łomżyńską, oraz z woj. płockim podpisali elekcję Augusta II w 1697, a z woj. płockim i sandomierskim elekcję Stanisława Augusta w 1764.
Udowodnili pochodzenie szlacheckie w Galicji w 1782 r. w sądzie ziemskim lwowskim. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie w 1837 i 1852.

Źródło: Bon. I 110-111.

niedziela, 1 lutego 2009

Barczkowski

Barczkowski h. Kopaszyna (in. Kopasina), z Barczkowa w pow. szczerzeckim, gdzie dziedziczyli już II połowie XIV wieku - są tam jeszcze w II połowie XV w.
Piastowali urzędy ziemskie w pow. krakowskim pod koniec XV
stulecia. Posiadali w tym czasie wsie Wroczków i Maciecznę w powiecie proszowskim.

Źródła: Bon. I 112.

Bardziński

Bardziński h. Abdank, pochodzą z Bardzinina w województwie łęczyckim, którego w 1578 r. byli właścicielami.
Piastowali urzędy ziemskie w pow. łęczyckim, inowłodzkim, brzezińskim, bydgoskim oraz przedeckim w XVII i XVIII stuleciu. Z woj. sieradzkim podpisali elekcję Jana III w 1674 i Stanisława Augusta w 1764. Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie 1837 roku. 
Bardzińscy byli właścicielami m. in. dóbr ziemskich Źmijewko 1726, Głaznowo i Pniewko 1746, Tyminica w woj. łęczyckim 1765, Sokołowo i Źerniki ok. 1880.

Źródło: Bon. I 113-114.

Barthel


Barthel de Weidenthal h. Weidenthal, jeden z nich piastował urząd burgrabiego grodzkiego ostrzeszowskiego w 1791 roku. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie w 1853.

Źródło: Bon. I 115-116.