Hoscki

Hoscki h. Kierdeja, v. Hojski, Hośćcki, Hostski, na Wołyniu i Ukrainie, wygaśli w XVII stuleciu; z nich 2 kasztelanów 1623 — 1633.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Drucki-Horski

Drucki-Horski h. Druck, rodzina książęca szczepu Ruryka na Litwie, gałąź książąt Druckich, wygaśli w pierwszej połowie XVIII stulecia; z niej 1 kasztelan 1652.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Hornostaj

Hornostaj h. Hipocentaurus z odmianą, wygasła rodzina kijowska; z niej 2 wojewodów i 1 minister 1542 — 1578.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik heraldyczny, T.1.

Hołowczyński

Hołowczyński h. Łabędź, rodzina książęca szczepu Ruryka na Litwie, gałąź książąt Starodubowskich, linii ks. Rapałowskich. Używali przydomków Mikitynicz, Rapałowski. Wygaśli w połowie XVII stulecia. Z nich: 1 wojewoda i 2 kasztelanów 1607 — 1622.

Źródła: Bon. VII 309-310; Nies.; Józef Wolff, Kniaziowie litewsko-ruscy od końca czternastego wieku, Warszawa 1895.

Hołowczyc

Hołowczyc h. Kolumna, rodzina rusko-litewska; z niej 1 arcybiskup warszawski 1818 — 1823. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Holzschuer

Holzschuer h. Trepka, rodzina inflancka; z niej 1 kasztelan 1613 — 1627. Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Hincza

Hincza h. Działosza, v. Hińcza, w Małopolsce i na Podlasiu, pisali się z „Rogowa"; z nich 1 kasztelan i 2 ministrów 1400 — 1474.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Hilzen

Hilzen h. własnego, v. Hylzen, właśc. Hülsen von Eckel, rodzina inflancka, w Polsce wygasła 1792; linie osiedlone w Prusach otrzymały tytuł hrabiowski w 1800 i 1840, lecz także wygasły; z tej rodziny 1 biskup i 2 wojewodów 1745 — 1786.
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.

Herburt

Herburt h. własnego (in. Herburtowa), rodzina śląska, osiedlona na Rusi Czerwonej 1374 r.

Heydenstein

Heydenstein h. własnego, v. Heidenstein, stara rodzina niemiecka, nosząca tytuł hrabiowski Państwa Rzymskiego, otrzymała 1585 indygenat polski i używała przydomku Solecki, wygasła w Polsce 1760; z niej 1 kasztelan 1665—1673.
 
Źródło: A.A. Kosiński, Przewodnik Heraldyczny, T.1.