SERWIS GENEALOGICZNY - GENEALOGICAL RESEARCH
zajmujemy się gromadzeniem oraz analizą danych
dostęp do aktualnej bazy danych genealogicznych - kontakt
pobierz pliki za darmo
- download files for free


Materiały do Polskiego Słownika Biograficzno-Genealogicznego

Materials for Polish Biographical and Genealogical Dictionary

edycja 26ta - Listopad / November 2012

blisko 3000 stron — nearly 3000 pages
356 rodzin — 356 families
ponad 40 000 biogramów — over 40 000 short biographies
pobierz / download

czwartek, 29 października 2009

Ptaszycki

Ptaszycki h. Łabędź, w ziemi przemyskiej, gdzie dziedziczyli w XVIII wieku. Wylegitymowali się ze szlachectwa w przemyskim sądzie grodzkim w 1782 r. Jedna linia przeniosła się w połowie XVIII stulecia na Wołyń, do pow. kobryńskiego. Uzyskali zatwierdzenie szlachectwa 1832 r. przez wołyńskie zgromadzenie deputackie, w r. 1835 zapisani do ksiąg szlachty gub. mińskiej. Z nich Jakub, dziedzic połowy dóbr w Zakliczynie ok. 1750 r. Jan, łowczy sanocki (dyplom z 1789 r.), zatwierdzony 1802 r. w szlachectwie w gub. wołyńskiej. Ignacy Piotr, od 1805 r. komornik pow. kobryńskiego.

• STANISŁAW Ptaszycki (1853-1933), s. Leona i Elżbiety Roszczewskiej, profesor języka i literatury ros. w Mohylewskim Rz.-Kat. Seminarium Duchownym w Petersburgu, ostatni metrykant Metryki Litewskiej w Petersburgu 1884-1887; do 1918 docent języka i literatury pol. na uniw. w Petersburgu; w 1918 r. przybył do kraju, prof. nauk pomocniczych na KUL w Lublinie i dyr. Archiwum Państw. tamże; pierwszy dyr. Biblioteki Uniwersyteckiej i Publicznej w Wilnie; od 1926 naczelny dyr. Archiwów Państw.; członek PAU, komandor orderu Polonia Restituta, kawaler orderu Św. Grzegorza; ż. (1890) Zofia Wyrzykowska (zm. 1906); dzieci: Stanisław.

Źródło: Urus. XV 70-71.

środa, 28 października 2009

Rzońca

Rzońca h. Ślepowron, v. Rząca, rodzina mazowiecka, dziedzice wsi Bujny-Rzońce w 1738 r. Wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Kongresowym w 1839 i 1849 r. Z nich Andrzej Piotr pisarz sądu w Piotrkowie, Ignacy urzędnik w Warszawie, Józef urzędnik w Kaliszu (wszyscy trzej żyli w XIX wieku).

Źródło: Urus. XV 376.

Rybarski

Rybarski h. Paprzyca, w pow. ostrzeszowskim, później przenieśli się w Kieleckie. Z nich Antoni, burgrabia ostrzeszowski 1773 r. Feliks Grzegorz (zm. 1899), nauczyciel gimnazjum w Kielcach.

Źródło: Urus. XV 381.

Mokulski

Mokulski h. Grzymała, w woj. sieradzkim, lubelskim i sandomierskim. Z nich Jan, administrator dóbr Smardzew w woj. sieradzkim 1761; Jan dzierżawca dóbr Czołny w woj. lubelskim 1777; Mateusz (ur. 1759), towarzysz kawalerii narodowej rotmistrza Kickiego w brygadzie Potockiego; Wincenty (ur. 1843), powstaniec 1863 r., kapitan w pułku Czajkowskiego w Turcji.

Źródło: Urus. XV 383-384.

sobota, 17 października 2009

Kosiński

Kosiński h. Koziński odmienny, właściwym nazwiskiem tej rodziny jest Koziński, a gniazdem osada Kozin w woj. wołyńskim. Prócz niego posiadali Kozińscy rozdzieleni na kilka linii znaczne inne majątki na Białej Rusi i Podlasiu. Na początku XVI stulecia, dość rozrodzeni rozróżniali się przydomkami: Grazny, Czerkas, Han i Hamil-Car. Ten ostatni przydomek, zmieniony z czasem na Hamilkar i Amilkar, przysługiwał głównie linii podlaskiej. Ta linia, jak inne Kozińskich, była ruską i obrządku wschodniego, lecz zamieszkując w sąsiedztwie Grotów-Rawiczan spolszczyła się, a nawet przyjęła ich nazwisko za swoje rodzinne. Do tej linii należał słynny w naszych dziejach Krzysztof Kosiński, przywódca buntów kozackich w XVI wieku.
Herb — tarcza przedzielona na cztery części; w 1-ej i 4-ej części w polu czerwonym dwa czarne trójkąty położone jeden na drugim tak, że tworzą znak o sześciu kątach, w 2-iej części herb zwykły Zagłoba, w 3-ej części herb Rawicz w polu złotym.

• ADAM Amilkar Kosiński (ur. 1815), s. Jana i Marii Chocianowskiej, heraldyk, autor Przewodnika Heraldycznego, 4 tomy, wyd. Kraków-Warszawa 1877-1885; ż. (1852) Antonina z Mirowa Myszkowska (zm. 1875), c. Daniela i Ludwiki Morzkowskiej; dzieci: Adam, Leon.

Źródło: Kos. II 244-246.

Kłobukowski

Kłobukowski h. Oksza, v. Kłobuchowski, stara rodzina sieradzka, której gniazdem jest wieś Kłobukowice in. Kłobuchowice w ziemi wieluńskiej. Pisała się z Siemikowic (Semikowic), jednego z głównych majątków gniazdowych Okszyców, który to ród czeski otrzymał ją, wraz z wieloma innymi ok. 1130 r. od Bolesława Krzywoustego (pisze o tym Bielski w swojej kronice).
Już w połowie XV stulecia Okszyce Kłobukowscy (Akta sieradzkie) byli dość licznie rozrodzeni, a niektórzy z ziemi wieluńskiej przesiedlili się w dalsze strony kraju — na Ruś Czerwoną, do woj. krakowskiego i ziemi wiskiej.
Z tej rodziny Konstanty, dworzanin królewski i pułkownik husarski, dzielny wojownik przeciwko Kozakom 1648-1652. Stanisław, chorąży pancerny, a w 1716 konfederat tarnogrodzki.
Byli właścicielami majątków Mokrzesz i Kobyłczyce k/ Częstochowy, Skrzydłowo, Wilkanowice, Raparcice w woj. krakowskim, Gródek w Galicji i in.

• JÓZEF Sebastian Kłobukowski (ok. 1770-po 1810), s. Jana i Salomei Zerzyńskiej, oficer w powstaniu kościuszkowskim 1794 r., adiutant generała Wodzickiego; wylegitymowany ze szlachectwa w Galicji 1810; ż. Tekla Bogusz z Ziemblic (ok. 1780-po 1810); dzieci: Teodor, Stanisław, Antoni.

Źródło: Kos. II 221-225.

Gruszecki

Gruszecki h. Lubicz, stara rodzina małopolska, z woj. lubelskiego, wzięła nazwisko od wsi Grusza k/ Lublina, którą wraz z innymi król Władysław Jagiełło nadał ok. 1411 r. w nagrodę zasług rycerskich protoplaście tej rodziny Maciejowi chorążemu koronnemu. Byli właścicielami m. in. dóbr Wierciszów i Bychawka w woj. lubelskim. Jedna linia osiedliła się w Rosji w czasie pierwszej Dymitriady i jej członkowie nadal tam mieszkają.

• WŁADYSŁAW Gruszecki (1812-1876), s. Ignacego i Ludwiki Daszkiewicz, członek rady stanu Król. Polskiego, członek rady głównej opiekuńczej zakładów dobroczynnych, radca Tow. Kredytowego; 1ż. Ludwika Lewicka; dzieci: Aleksander, Konstanty; 2ż. Aleksandra Pruszak.

Źródło: Kos. II 158-161.

Chamiec

Chamiec h. Gryf, v. Jaxa-Chamiec, jedna z nastarszych rodzin małopolskich, pochodząca od starożytnego rodu Jaksów-Gryfitów, cytowana w aktach krakowskich od XIV w. Z nich Abraham otrzymał od Władysława Jagiełły majątek Międzyrzec ze Stołpnem na Podlasiu. Paweł, rotmistrz królewski, zm. z ran odniesionych w bitwie ze Szwedami 1705 r. Bonawentura, wojski wołyński 1790 r. Senator w rodzinie — Paweł podczaszy kijowski, następnie kasztelan nakielski 1759 r.
Dziedziczyli m. in. majątki ziemskie Dobranowice, Potok, Szlatyn, Podlodowo, Chamczoczno, Lubcza itd. w Małopolsce, Strachocin k/ Sandomierza, Tudorkowice, Szczepiatyn, Korczowo, Bobiatyn w Galicji.
Ich posiadłości gniazdowe Lubcza, Szlatyn i Dobranowice, znajdowały się w obrębie majątków posiadanych niegdyś przez Jaksów, nadanych im jeszcze przez Bolesława Krzywoustego w XII wieku. Fundacji Jaksów były bogate opactwa: jędrzejowskie i wąchockie, oraz klasztor Bożogrobców w Miechowie.

• STANISŁAW Chamiec (1813-1877), s. Leona i Teresy Bohdan, dziedzic dóbr Andriówka, Butejki i Werbcze na Wołyniu, kurator honorowy szkół, sędzia pokoju, członek komisji do urządzenia włościan i zastępca marszałka szlachty; ż. (1839) Bronisława Moszyńska (ok. 1820-po 1850); dzieci: Antoni, Marian, Teresa, Leon, Gabriel.

Źródło: Kos. II 77-82.

wtorek, 13 października 2009

Papara

herb Papara II

herb Papara IV

Papara h. Papara (in. Paparona) i Ryś, stara bojarska rodzina wołoska, pochodzenia jak się zdaje południowo-słowiańskiego, gdzieś z terenu Bałkanów (oni sami uważali się za Greków). Nobilitowana w Rzeczpospolitej w 1658 r. (pomimo szlachectwa wołoskiego), przypuszczona do herbu Ryś przez Bąkowskich — nie używała jednak tego herbu, lecz początkowo swój własny wołoski — Paparonę (Gęś), zaś później połączony, zwany Papara IV. Z nich Teodor podczaszy nowogrodzki, sędzia kapturowy lwowski 1733.

• CYRIAK (Kirijak) Papara (ok. 1640-po 1680), rotmistrz i dworzanin hospodara wołoskiego Stefana, otrzymał na sejmie 1676 r. nobilitację "w wynagrodzeniu, jak świadczy konstytucja sejmowa, jego zasług i przez wzgląd że dla swej przychylności dla Rzeczypospolitej prześladowany przez Turków, pozbawiony był przez nich znacznych posiadłości ojczystych".

• JERZY Papara (ok. 1610-po 1660), pierwszy z Paparów, który przesiedlił się do Polski, dzielny wojownik, urodzony w m. Janina w Grecji, nagrodzony za zasługi dla Rzeczpospolitej nobilitacją w 1658 i nadaniem rozległych majątków, odłączonych od starostwa kamienieckiego: Batiatycz, Żeldec (Żełdecz) i Kupiczwoli.

• TEODOR Franciszek Papara (ok. 1770-1833), s. Konstantego i Rozalii Mioduszewskiej, dziedzic dóbr Żeldec; ż. Marianna Szczepańska (ok. 1780-po 1810); dzieci: Ksawery, Wojciech, Teodozja.

Źródła: Kos. I 704-709; Ostr.

Bołsunowski

Bołsunowski h. Kościesza, pisano ich także Bolsanowski i Bolzanowski, rodzina kijowska, z której Prokop Antonowicz Bołsunowicz otrzymał od króla Zygmunta I dnia 6 VII 1518 r. przywilej na ziemię bołsunowską i czernohubowską w gub. kijowskiej.
Niektórzy używali przydomku Czernohub lub Czernogub. Otrzymali potwierdzenie szlachectwa przez heroldię 26 VIII 1824. Wylegitymowani ze szlachectwa w Cesarstwie 1835 i zapisani do ksiąg szlachty gub. wołyńskiej.


• BAZYLI Bołsunowski (ok. 1800-1861), s. Nestora i NN., adwokat w Kijowie; ż. NN.; dzieci: Karol.

Źródła: Bork. Rocz. II 423; Urus. I 303-304.

niedziela, 11 października 2009

Chełkowski

Chełkowski h. Wczele, rodzina wielkopolska, używająca przydomku Kębłan, osiedliła się w Wielkopolsce w XVI wieku. Z niej Józef, biskup sufragan poznański. W XVIII i XIX w. posiadali dobra Starygród, Czarnysad, Dzierzanów, Lipowiec, Rzemiechów, Kuklinów i Targoszyce.

• ILDEFONS Kębłan Chełkowski (ur. 17 II 1833), s. Józefa i Nepomuceny Szczerskiej, właściciel dóbr Kuklinów i Targoszyce; ż. (19 III 1860) Józefa Łukaszewicz, c. Józefa; dzieci: Seweryn, Joanna, Nepomucen.

Źródło: Bork. Rocz. II 433-434.

Chotomski

Chotomski h. Prawdzic, rodzina mazowiecka, przydomku Dienheim albo Dingheim, pochodząca od Szczawińskich, nazwisko przyjęli od dóbr Chotomia w pow. zakroczymskim. Z nich Mikołaj z Chotomia, podsędek zakroczymski 1500 r. Feliks, łożniczy królewski 1543 r.

• BOLESŁAW Dingheim Chotomski (ok. 1830-po 1862), s. Ferdynanda, doktora medycyny i chirurgii, pułkownika wojsk polskich, i Pauliny Twardochlebowicz; ż. (2 XII 1862) Kazimiera hr. Dąmbska (22 II 1824-po 1862), c. Kazimierza i Józefy Jezierskiej; dzieci: syn NI.

Źródło: Bon. III 76; Bork. Rocz. II 436-437.

Ciecierski

Ciecierski h. Rawicz, rodzina małopolska, pochodząca z Ciecierzyna pod Lublinem, z której jedna gałąź osiedliła się na Podlasiu, druga na Litwie. Występuje w Metrykach koronnych od 1571 r. Od XVII do XIX wieku byli właścicielami dóbr Mordy, Ciechanowce i Ostrożany w pow. drohickim.

• STEFAN Dominik Ciecierski (XIX w.), s. Dominika i Konstancji Grzybowskiej, właściciel majątków ziemskich Ciechanowce i Ostrożany w pow. drohickim; ż. Jadwiga hr. Rzewuska, c. Henryka i Julii Grocholskiej; dzieci: Stefan, Henryk, Jadwiga, Wanda, Maria.

Źródło: Bork. Rocz. II 442.

Dobiecki

Dobiecki h. Ossoria (in. Osorya, Osoria), rodzina sieradzka, biorąca nazwisko od dziedzicznych dóbr Dobiecin w powiecie piotrkowskim. Wieś tę, jak również Zdziesulicze, posiadali w 1552 Benedykt, Mikołaj Dyxa i Maciej Dobieccy (Paw.). Dobieccy zostali wymienieni już w Statucie Januszowskiego w 1382 (f. 73). W XVI wieku rozdzielili się na kilka gałęzi, z których jedna osiedliła się w woj. krakowskim, a inna w mazowieckim. Z nich: Andrzej (zm. 1796), podkomorzy generalny sandomierski. W XIX wieku byli właścicielami m. in. dóbr Łopuszno w pow. kieleckim.
Była jeszcze rodzina Dobieckich herbu Grzymała, wywodząca się być może z tego samego Dobiecina w pow. piotrkowskim. Zaś z Dobiesza w pow. czerskim pochodzili Dobieccy vel Dobiescy nieznanego herbu.

Genealogia
(131 osób)

gen. Wincenty Dobiecki 
(1788-1872)

 • FLORENTYNA Monika Dobiecka (1815-1860), c. Józefa i Scholastyki Walewskiej; m. Ludwik Szymon Lipowski h. Ciołek (1805-po 1850); dzieci: Aniela (ur. 1834), Adam (ur. 1836), Waleria (1838-1887), Florentyna (ur. 1844), Kazimiera (ur. 1847), Wincenty (ur. 1850) – Lipowscy.

• KAZIMIERZ z Dobiecina Dobiecki (10 X 1835-1 X 1903), s. Eustachego i 1ż. Cecylii Cieszkowskiej, właściciel majątku Podhorce, sędzia pokoju pow. hrubieszowskiego; według niektórych źródeł ur. 1834, zm. Warszawa, poch. Cm. Powązkowski; ż. (ok. 1860) Natalia Rulikowska h. Korab (1835-1899), c. Władysława z Honiatycz i Emmy Szlubowskiej h. Ślepowron; zm. w Warszawie; dzieci: Melania, Stefan.

Źródła: Bon. IV 309-312; Bork. Rocz. II 453-455; Nies.; Urus.; PSB T. 5.

Dobrowolski

Dobrowolski h. Nałęcz, rodzina zapewne mazowiecka, osiadła na Rusi Czerwonej i Podolu. Dobrowolscy zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Wydziale Stanów galicyjskich we Lwowie 1789. Potomkowie Andrzeja, dziedzica dóbr Torasy w woj. kijowskim 1684, wylegitymowali się w Cesarstwie Rosyjskim, zapisani do ksiąg szlachty gubernii podolskiej 1844. W XIX stuleciu byli właścicielami dóbr Kolińce w pow. tłumackim. 
Genealogia
(42 osoby)

• JADWIGA Dobrowolska (ur. 1919), c. Bolesława i 1ż. Janiny Oskierkówny; ur. we Lwowie; m. (ok. 1946) Leonard Siemieński de Siemienice h. Leszczyc (1924-1988), s. Jacka i Ewy Wielowiejskiej h. Półkozic.

• MARCELI Michał Dobrowolski (1829-13 XI 1879), s. Wincentego i Izabelli Lewandowskiej, lekarz, publicysta, historyk sztuki, powstaniec 1863/64; po powstaniu na emigracji, początkowo w Paryżu, gdzie należał do najbliższego kręgu Towiańskiego; później osiadł w Krakowie; dziedzic majątku Samhorodek w powiecie skwirskim, który został skonfiskowany przez władze carskie po powstaniu; ur. na Wołyniu, zm. w Krakowie, poch. na Cm. Rakowickim, kw. Ya (K. Grodziska-Ożóg, Cmentarz Rakowicki w Krakowie, Kraków-Wrocław 1983; Dz. Poznański nr 264/79); ż. (p. 1876) Eufrozyna Szyszkowska h. Ostoja (ok. 1840-po 1876); dzieci: Marceli.

Źródła: Bon. IV 327; Bork. Rocz. II 455; Urus. III 192.

Dunajewski

Dunajewski h. Sas, v. Sas-Dunajowski, Donajewski, rodzina czerwonoruska, z Dunajewa w ziemi lwowskiej. Wieś tę otrzymał na własność w 1386 od ks. Władysława Opolczyka niejaki Denhard, szlachcic śląski (AGZ II); później musiała przejść na własność Sasów, którzy się od niej nazwali Dunajewskimi. Jedna ich gałąź osiedliła się w woj. kijowskim, inne m. in. na Wołyniu i Litwie. Wylegitymowali się ze szlachectwa w ziemi lwowskiej w 1782 (Szl.Gal.). Od XVII do XIX stulecia byli właścicielami m. in. dóbr Rohuźno i Czubińce w woj. kijowskim, Haszyn i Teturzyn w woj. czerniechowskim, Mokrzany i Szaszerowce w Galicji. Z nich: Karol, łowczy latyczowski, komisarz do rozgraniczenia woj. kijowskiego z bracławskim, na sejmie 1766. Teodor, burgrabia grodzki żytomierski 1780, wiceregent sądowy kijowski 1785.
Genealogia
(138 osób)
bp Albin Dunajewski
(1817-1894)

• ALBIN Dunajewski (1 III 1817-19 VI 1894), s. Szymona i Antoniny Błażowskiej, starszy brat Juliana, ksiądz biskup krakowski, hrabia i prałat domowy papieski, członek sejmu galicyjskiego;
wstąpił do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Krakowie po śmierci narzeczonej, święcenia kapłańskie otrzymał 1861, rektor Seminarium Archidiecezjalnego w Warszawie od 1862, prałat papieski 1877, bp ordynariusz krakowski, sakrę odebrał 18 VI 1879; od cesarza Franciszka Józefa I uzyskał dla siebie i następców tytuł książęcy 1889; ur. w Stanisławowie, zm. w Krakowie, pochowany w katedrze na Wawelu, pod konfesją św. Stanisława.

Julian Dunajewski
(1821-1907)

• JULIAN Antoni Dunajewski (4 VI 1821-29 XII 1907), s. Szymona i Antoniny Błażowskiej, polityk, ekonomista, profesor i rektor Uniw. Jagiellońskiego, prezydent Krakowa, austriacki tajny radca i minister skarbu; poseł na Sejm galicyjski i do Rady Państwa w Wiedniu; kawaler austriackiego Orderu Żelaznej Korony 1 klasy, członek krakowskiej Akademii Umiejętności; ur. w Stanisławowie, zm. w Krakowie, poch. na Cm. Rakowickim, kw. 24 (PSB; Karolina Grodziska-Ożóg, Cmentarz Rakowicki w Krakowie, Kraków-Wrocław 1983); ż. (p. 1859) Maria Estreicher (ok. 1830-1902), c. Alojzego Rafała i Antoniny Rozbierskiej; zm. w Krakowie; dzieci: Stanisław, Maria, Julian.

Źródła: Bon. V 83-84; Bork. Rocz. II 456-457; Urus. III 289-290; PSB T. 5.

Dwernicki

Dwernicki h. Sas, rodzina czerwonoruska, pochodząca z Dwernika w ziemi sanockiej. Pisali się z Ternowy, właściwie Tarnawy, wsi leżącej niedaleko Dwernika. Iwan i Michał Ternowscy h. Sas, w 1533 sprzedali wieś swą dziedziczną Ternowę Piotrowi Kmicie z Leska, za wójtostwa w Polanie i Dwerniku. Z synów Iwana Piotr, przyjął nazwisko Polański, a Łukasz od swego wójtostwa w Dwerniku, nazwał się Dwernickim. Dwerniccy wylegitymowali się ze szlachectwa w ziemi lwowskiej i przemyskiej w 1782, w guberni podolskiej 1853 oraz w Królestwie 1860. W XIX stuleciu byli właścicielami m. in. dóbr Jałtuszków w dawnym pow. latyczowskim, oraz Zawale w pow. kamienieckim.
Genealogia
(157 osób)

• HORTENSJA Dwernicka (1806-1879), c. Józefa i 1ż. Julii Żukowskiej; m. (24 VIII 1832 Kamieniec Podolski) Roman Stanisław Kostka ks. Puzyna (12 VIII 1788-2 VI 1861), s. Jana i Franciszki Koziebrodzkiej, major wojsk napoleońskich, kawaler krzyża Virtuti Militari, właściciel dóbr Gwoździec, Czechów itd.; ur. Gwoździec, zm. tamże; według innych źródeł ślub odbył się 2 VIII 1832; dzieci: Józef, Roman, Julian, Jan – ks. Puzynowie.

gen. Józef Dwernicki
(1779-1857)

• JÓZEF Dwernicki (19 III 1779-22 XI 1857), s. Faustyna i Franciszki
Załęskiej, generał dywizji wojsk polskich, dowódca kawalerii w powstaniu listopadowym, zwycięzca w bitwach pod Stoczkiem, Nową Wsią i Boremlem; po upadku powstania przebywał na emigracji we Francji i Anglii, gdzie był prezesem Komitetu Narodowego; kawaler złotego krzyża Virtuti Militari 1810, francuskiej Legii Honorowej 1813; po ojcu dziedzic dóbr Balin, Cyganówka i Słobódka w Galicji i na Podolu; właściciel dóbr Zawale w pow. kamienieckim od 1806; ur. w Warszawie, zm. w Łopatynie w Galicji; 1ż. (ok. 1799) Julia Żukowska h. Prus III (ok. 1780-1832), córka komornika ziemskiego halickiego; dzieci: Tytus, Hortensja, Olimpia, Aleksandra; 2ż. (1835 Paryż) Alina de Broc (ur. ok. 1810), c. Jana, malarza; dzieci: Józef, Klemens, Jan.

Źródła: Bon. V 118-120; Bork. Rocz. II 457-458; Szl. Gal.; PSB T. 6, s. 19; M. Tarczyński, Generalicja Powstania Listopadowego, Warszawa 1988.

sobota, 10 października 2009

Dziembowski

Dziembowski h. Pomian, v. Pomian-Dziembowski, Dzięmbowski, Dziębowski, Dzimbowski, Dziombowski, rodzina wielkopolska, pisząca się z Dziembowa (Dziembów in. Dziębów) w pow. nakielskim. Od nich pochodzą Sicińscy z Sitna i Kęsowscy z Kęsowa. Andrzej z Dziembowa (de Sambowo) świadczy w 1364 w Bydgoszczy (KWP.). Jeden z Dziembowskich nabywszy Brzuchowo w woj. pomorskim, dał początek domowi Brzuchowskich. Jedna gałąź osiedliła się na Rusi Czerwonej, inna w Saksonii 1741. Dziembowscy wylegitymowali się ze szlachectwa w ziemi oświęcimskiej w 1782. W XVIII i XIX stuleciu byli właścicielami m. in. dóbr Kłodzino, Rudzin i Roszkowo w woj. poznańskim.
Genealogia
(193 osoby)

• JUSTYNA Dziembowska (ok. 1765-po 1829); razem z mężem byli chrzestnymi u Paruszewskich w Olszynie k/ Ostrzeszowa 1 I 1788 (MK Ostrzeszów); m. (p. 1783) Stefan Juliusz Kolumna z Walewic Walewski h. Pierzchała (ok. 1760-po 1829), podsędek ziemski sieradzki 1788 (MK Ostrzeszów); dzieci: Emilia Walewska (ok. 1805-po 1829).

• WŁADYSŁAW Andrzej Dziembowski (1831-8 X 1896), s. Zygmunta i Justyny Garczyńskiej, prawnik, powstaniec 1863, właściciel dóbr Rudnicze i Palędzie Dolne, pow. Mogilno, które nabył w 1888 od banku szczecińskiego, oraz Kampinos k/ Warszawy; zm. w Kampinosie; ż. Helena Łaszczyńska, c. gubernatora warszawskiego; dzieci: Zygmunt, Kazimierz, Julian, Zofia.

Źródła: Bon. V 177-178; Bork. Rocz. II 459-460; Dw. Teki.

Galiński

Galiński h. Rawicz, v. Galimski, Galeński, szeroko rozrodzona rodzina mazowiecka, gałąź senatorskiego domu dziedziców Żelazny, tak jak oni pisali się na początku XVI wieku z Żelazny w ziemi rawskiej. Nazwisko swoje — po raz pierwszy notowane w 1396 roku — utworzyli od dóbr dziedzicznych Galiny i Galinki k/ Grzymkowic w pow. rawskim, parafia Biała, gdzie dziedziczyli jeszcze w XIX stuleciu. Swoje części posiadała tam również drobna szlachta herbu Półkozic i Trzaska. Już w XV i XVI wieku było wielu dziedziców na Galinach, dla rozróżnienia używających przydomków — Ząb, Zębowicz, Kania, Kuna itd. Już w XVI stuleciu Galińscy rozdzielili się na kilka gałęzi, z których jedna pozostała na Mazowszu, a pozostałe osiedliły się na Rusi Czerwonej, na Litwie — głównie w pow. orszańskim, gdzie doszli do najwyższych urzędów ziemskich, oraz w Wielkopolsce. Pisano ich w aktach Galiński, czasem jednak Galimski. Niektórzy członkowie gałęzi litewskiej przeszli na kalwinizm. Galińscy z gub. kowieńskiej wylegitymowali się ze szlachectwa w 1850 i 1882 z herbem Rawicz, inni — w gub. mińskiej z herbem Dołęga, w gub. wileńskiej z herbem Łabędź. Niektóre linie tej rodziny ulegały znacznej pauperyzacji i traciły szlachectwo. Do nich należały zapewne osoby nobilitowane w 1578 (z herbem Korybut) oraz 1837.
Genealogia
(214 osób)

• JAN Galiński (ok. 1810-po 1850), s. Józefa i Rozalii Radomskiej, administrator części dóbr fundacyjnych hr. Skarbka; 1ż. Teresa Koniszewska h. Prawdzic (ok. 1810-ok. 1840); dzieci: Michał; 2ż. Maria Karasiewicz (ok. 1820-po 1850); dzieci: Józef, Władysław, Balbina, Kazimierz, Leon.

• KRYSTYNA Galińska v. Galimska (X 1688-po 1720), c. Krzysztofa i Katarzyny Mikołajewskiej; chrz. 7 X 1688 w Lubeczu, parafia ewangelicko-reformowana w Kojdanowie (ME Kojdanów); m. (1718) Andrzej Wilamowicz (ok. 1680-po 1720).

Źródła: Bon. V 350-352; Bork. Rocz. II 465; Kon.; Nies. IV 62-63; Urus. IV 82.

Grabianka

Grabianka h. Leszczyc, rodzina małopolska, pierwotnie zwana Grabionka, pisała się z Pankracewic w woj. lubelskim. Z nich Mikołaj kanonik krakowski 1563, Mikołaj kanonik przemyski, rejent kancelarii mniejszej 1585, Bernard starosta pokutyński rotmistrz 1699, Franciszek prowincjał zakonu franciszkanów w Polsce, Tadeusz (zm. 1807), starosta liwski, filozof i marzyciel, założyciel sekty "Nowego Izraela". W XVIII i XIX stuleciu należały do nich majątki ziemskie: Kupin, Skibecz, Lipowiec, Krzemienna i Nowosiółki.

• KAJETAN z Pankracewic Grabianka (XIX w.), s. Antoniego i Heleny Stadnickiej, właściciel dóbr Kupin i Skibecz, kurator szkół gubernialnych krzemienieckich; ż. Maria bar. Geismar; dzieci: Antoni, Władysław.

Źródło: Bork. Rocz. II 477-478.

Hłasko

Hłasko h. Leliwa, v. Chłasko, Łasko, rodzina rusko-litewska, z której Tychno Iwanowicz, właściciel Kniażyc 1585, Karol starosta szewiński 1720. - Tadeusz (zm. 1756), starosta szmeltyński.
W XVIII stuleciu należały do nich starostwa szewińskie i szmeltyńskie, a w XIX byli właścicielami dóbr Borkowicze, Hromoczna, Józefów, Katarzynowo, Małyczyn, Ziabki i Skórnianka w pow. drysieńskim, Stanisławów i Paludowicze w pow. lepelskim, Bułanki, Prodrzenicze, Przeszemieniec, Mikołajowo, Czerepiety w połockim.

• MIKOŁAJ Hłasko (XIX w.), s. Józefa i Teofili Korsak, właściciel dóbr Borkowicze w pow. drysieńskim; ż. Katarzyna Jesman; dzieci: kilkoro.

Marek Hłasko
(1934-1969)

• MAREK Hłasko (14 I 1934-14 VI 1969), s. Macieja i Marii Rosiak, prozaik i scenarzysta filmowy, głośna postać powojennej literatury polskiej, w czasach PRL-u stał się symbolem buntu przeciwko władzy i nurtowi socrealistycznemu; od 1951 korespondent terenowy Trybuny Ludu, debiutował w prasie opowiadaniem "Baza sokołowska" 1954, szeroki rozgłos przyniósł mu zbiór opowiadań "Pierwszy krok w chmurach" 1956; ur. w Warszawie, zm. w Wiesbaden w Niemczech.
 

Źródła: Bork. Rocz. II 484-486; Wikipedia.

Hołyński


Hołyński h. Hołownia, w XVIII wieku licznie rozrodzeni w ziemi lwowskiej, brali przydomki Makarycz, Mościcki i Szoszor (Bon.). Wylegitymowani zostali ze szlachectwa w sądach halickim i lwowskim 1782 (Szl. Gal.). 

Źródła: Bon. VII 220-221; Szl. Gal.

Hołyński h. Klamry (odm.), z Hołyna w województwie nowogrodzkim. Iwaszko i Teodor dzierżyli Hołyn w województwie nowogrodzkim 1525 (Vol. Leg.). Jedna gałąź rodu osiedliła się na Rusi Czerwonej. Przedstawiciele tej gałęzi wylegitymowali się ze szlachectwa w ziemi halickiej i lwowskiej 1782. W XVIII i XIX wieku należały do nich m. in. dobra ziemskie Szumiacze, Krzyczewo, Chołoblin, Hejdekówka i Kazimierzów.
Herb — w polu czerwonym dwie klamry srebrne na krzyż złożone. W szczycie hełmu pięć piór strusich.

Genealogia
(112 osób)

• EMMA Hołyńska (ok. 1810-13 III 1868), c. Wincentego i Emmy Gonczarow; m. (1830) Józef Kazimierz Piotr hr. Borch h. Trzy kawki (1807-1881); ich dwie córki: Ada starsza (zm. 1855) i młodsza Felicja (ur. 1840), żona M. de Comminges (Bon.; Szept.).

• WALERIAN Hołyński (ok. 1810-po 1860), s. Michała i Elżbiety Tołstoj, właściciel dóbr Szumiacze (Bork.; Szept.); ż. (20 X 1852) Ewelina (Ewa) hr. Broel-Plater h. wł. (ok. 1830-po 1860), c. Franciszka Ksawerego i Marianny Michałowskiej; dzieci: Franciszek, Walerian, Michał, Michalina, Elżbieta, Helena.

Źródła: Bon. VII VII 221-225; Bork. Rocz. II 486-488; Nies.; Szl. Gal.; Urus.

Hołyński h. Sas, rodzina czerwonoruska, pisała się z Hołynia w powiecie żydaczowskim. Majątek ten otrzymali od króla Władysława Jagiełły 1391. Jan Hołyński, właściciel dóbr Hołyń, ma na te dobra potwierdzony przywilej 1537 (Bon.).

Źródła: Bon. VII 225-227; Bork. Rocz. II 486-488; Szl. Gal.

Horwatt

Horwatt h. Pobóg (in. Pobóg odm.) v. Horwat, rodzina pochodzenia węgierskiego, osiadła na Litwie i Ukrainie ok. 1667 r.
W XVIII i XIX wieku posiadali m. in. dobra Dudnicz, Hołowczyce, Lipowo, Ewtyczkienicze, Barbarów i Narosol w pow. rzeczyckim, oraz Chabno w gub. kijowskiej.
Genealogia
(osób: 39)

• ARTUR Aleksander Horwatt (1 IX 1831-30 XII 1903), s. Daniela i Ifigenii Ratyńskiej, ziemianin, właściciel dóbr Narowla na Litwie, a wg innych źródeł: Narosol w pow. rzeczyckim (Bork.); 1ż. NN. (ok. 1830-ok. 1860); dzieci: Helena; 2ż. (12 II 1861) Karolina hr. Potworowska h. Dębno (22 X 1839-1921), c. Edwarda i Franciszki Lubowieckiej; ur. w Przysiece Niemieckiej; dzieci: Franciszka, Edward, Gabriela.

• ZOFIA Horwatt (1840-1919), c. Aleksandra i Klotyldy Wołodkowicz; m. (1861 Barbarów) Józef hr. Tyszkiewicz h. Leliwa (1835-2 VI 1891), s. Józefa i Anny Zabiełło h. Topór, właściciel dóbr Landwarowo; ur. Waka lub Kretynga, Litwa, zm. Kretynga; dzieci: Aleksander, Władysław, Antoni (1866-1919), Józef, Feliks, Helena, Zofia, Maria (ur. 1871) – Tyszkiewiczowie.

Źródła: Bon. VII 359-361; Bork. Rocz. II 490-491; Nies.; Urus.

Hrebnicki

Hrebnicki h. Ostoja, rodzina litewska, z której Urban Antoni starosta miciuński 1753 r., a ks. Florian (zm. 1762), biskup greko-unicki witebski, mścisławski, orszański, mohilewski, arcybiskup gr.-unicki połocki, metropolita kijowski.
W XVIII i XIX wieku byli właścicielami dóbr Obol i Zadory w pow. połockim, Mossarz w pow. horodelskim, Michalin, Orzechowno, Paula i Nacza w pow. lepelskim, Terespol w pow. drysieńskim, Michałów w pow. dziśnieńskim.

• STANISŁAW Hrebnicki (XIX w.), s. Stanisława i Teresy Makowieckiej, właściciel Obola w pow. połockim; ż. Konstancja z Samiszczów; dzieci: Józef, Władysław, Konstancja.

Źródło: Bork. Rocz. II 492-493.

Januszkiewicz

Januszkiewicz h. Lubicz, v. Januszkowicz, rodzina żmudzka, cytowana w Metryce litewskiej od 1528 r., z nich Fiedor pisarz litewski, starosta łucki 1502 r. W XVIII i XIX wieku byli właścicielami Dziahylna na Litwie, w woj. mińskim.

• EUSTACHY Januszkiewicz (zm. 8 VIII 1874), s. Michała i Tekli Sokołowskiej, oficer wojsk pol., kawaler złotego krzyża Virtuti Militari, autor wielu dzieł, wydawca; ż. Eugenia bar. Larisch, c. Karola i Karoliny Grabowskiej; dzieci: Maria.

Źródło: Bork. Rocz. II 496.

piątek, 9 października 2009

Jaruzelski

Jaruzelski h. Ślepowron, v. Jarużelski, Jaruzalski, Jeruzalski, rodzina podlaska pochodząca ze wsi Jaruzale (in. Jarużale, dzisiaj Jeruzale) w ziemi drohickiej, z której jedna gałąź osiedliła się na Rusi Czerwonej.
Z tej rodziny Wacław chorąży bielski, poseł na sejm 1703. Tomasz cześnik drohicki, poseł na sejm 1703. Szczepan podstoli podlaski, poseł na sejm 1703. Wojciech wojski podlaski, poseł na sejm 1767.

W XVIII i XIX stuleciu posiadali majątek ziemski Ruś Stara w pow. łomżyńskim, oraz Jawornik Ruski w pow. sanockim.

• JÓZEF z Jarużel Jarużelski (XIX w.), s. Wojciecha i Heleny Filipkowskiej, właściciel dóbr Jawornik Ruski w pow. sanockim, członek rady powiatowej dobromilskiej; 1ż. Baltazara Kraińska (zm. 1880); dzieci: Józef, Maria; 2ż. (1882) Helena Kraińska (ur. 1851), c. Edmunda i Katarzyny Rożnieckiej, siostra rodzona Baltazary.


gen. Wojciech Jaruzelski
(ur. 1923)

• WOJCIECH Witold Jaruzelski (ur. 6 VII 1923), s. Władysława Mieczysława i Wandy Zarembianki, działacz komunistyczny, dowódca wojskowy, generał armii Ludowego Wojska Polskiego, szef Głównego Zarządu Politycznego LWP 1960–1965, szef Sztabu Generalnego LWP 1965–1968, minister obrony narodowej PRL 1968–1983; stał na czele sił, które w nocy z 12 na 13 XII 1981 wprowadziły nielegalnie na terytorium Polski stan wojenny 1981–1983, członek Biura Politycznego KC PZPR 1971–1989, I sekretarz KC PZPR 1981–1989, poseł na Sejm PRL, prezes Rady Ministrów PRL 1981–1985, przewodniczący Rady Państwa PRL 1985–1989, prezydent PRL 1989; ż. (1960) Barbara Jaskólska (ur. 1930); dzieci: Monika.


Źródła: Bork. Rocz. II 498; Wikipedia.

środa, 7 października 2009

Karski

Karski h. Jastrzębiec, rodzina mazowiecka, ze wsi Karsy w ziemi płockiej. Jest to gałąź rodu Koziebrodzkich, a od nich samych z kolei wywodzą się Gołkowscy h. Jastrzębiec. Jedna linia Karskich przeniosła się do woj. sandomierskiego i w XVIII wieku często pisała się z Karsz lub z Karska. Z tej rodziny: Adam poseł na sejm 1588. – Jakub poseł 1674. – Jan łowczy rożański, marszałek Trybunału koronnego 1729. – Paweł (zm. 1745), opat Benedyktynów świętokrzyskich. – Michał Szymon (zm. 1780), starosta ostrowski, poseł 1754 i komisarz sejmowy. – Jan (zm. 1784), biskup sufragan gnieźnieński 1789, opat płocki. – Michał podkomorzy rożański, poseł 1793. – Antoni łowczy sandomierski, poseł 1793.
W ich posiadaniu były dobra ziemskie Ożarów, Wyszmontów w pow. sandomierskim, Jakubowice, Momina, Boksyce (Bokszyce) i Włostów w pow. opatowskim, Jacków, Lipowa, Ponichów i Luboradz w guberni płockiej, Kossarzewo w ziemi ciechanowskiej.
Genealogia
(291 osób)

• JÓZEFA Karska (1823-1860), c. Józefa i Joanny Jasieńskiej, współzałożycielka domu wychowawczego w Jazłowcu; ur. w Olchowcu, zm. w Rzymie.

• WINCENTY Karski (10 XI 1830-1900), s. Stanisława i Aleksandry Radwańskiej, właściciel Ożarowa, Wyszmontowa, Opatowa z przyległościami, Kossowic i Słupczy w pow. sandomierskim; ur. w Wyszmontowie, zm. w Warszawie; ż. (21 I 1855 Strzegocin) Konstancja Wodzińska h. Jastrzębiec (1834-po 1860), c. Tomasza z Kter i Marianny Izbińskiej; dzieci: Zofia, Maria, Władysław.

Źródła: Bon. IX 284-295; Bork. Rocz. II 511-513; Kos. II 200-206, III 145-147.

Karski h. Korab, rodzina drobnoszlachecka ze wsi Karsy in. Karski Podleśne (Podłężne) w powiecie kaliskim, która to wieś wyszła z ich posiadania przed rokiem 1620 (AGZ Kalisz). Są niewątpliwie wspólnego pochodzenia z Bonińskimi vel Bunińskimi z Bunina, Kwiatkowskimi z Kwiatkowa i Śliwnickimi ze Śliwnik, a być może z Rzekieckimi ze wsi Rzekty w tymże powiecie.
Genealogia
(21 osób)

• JAN na Strzedzewie Karski h. Korab (ok. 1630-po 1688), s. Piotra i Doroty Bieganowskiej, dziedzic po ojcu dóbr Strzedzewo in. Strzydzewo w pow. kaliskim 1639/87 (AGZ Kalisz); oblata wywodu szlachectwa Jana Karskiego h. Korab in. Chorab, dokonana na sejmiku deputackim w Środzie 1653 (AGZ Pyzdry); jegoż wywód na Trybunale piotrkowskim 1658 (Zap. Tryb. Piotrk.); ż. (ok. 1657) Teresa Mieszkowska h. Odrowąż (ok. 1640-1657/86), c. Krzysztofa i Anny Rogalińskiej h. Łodzia; dzieci: Krzysztof, Stanisław, Kazimierz.

• TERESA Karska (ok. 1694-po 1717), c. Kazimierza i 1ż. Ewy Kowalskiej; w 1710 opiekunem jej, oraz siostry Elżbiety (Heleny), był ich stryj rodzony Krzysztof Karski (AGZ Poznań); m. (1710) Józef Błaszkowski (ok. 1680-po 1717), dziedzic dóbr Nowiec k/ Dolska 1710/15 (MK Dolsk); dzieci: Prokop (ur. 1712), Wiktoria Anna (ur. 1715), Maciej (ur. 1717) – Błaszkowscy.

Źródła: Bon. IX 295; Dw. Teki; Nies. V 45.

Korwin

Korwin h. Ślepowron, rodzina mazowiecka, z której Wawrzęta (wg Niesieckiego) herb swój Korwin na Ślepowron zamienił, czego ma dowodzić list ks. Konrada mazowieckiego z 1224. Jedna gałąź osiedliła się na Rusi Czerwonej. W XIX stuleciu należały do nich dobra ziemskie Jureczkowo w pow. dobromilskim.
Genealogia
(10 osób)

• JOANNA Korwin (ok. 1780-po 1810), siostra Gracjana; m. Antoni Lelowski (ok. 1780-po 1810).

• MIKOŁAJ Adam Piotr Korwin (1801-1892), s. Antoniego Józefa i Katarzyny Kiełczewskiej, kapitan wojsk polskich 1831; zm. w Jureczkowej; ż. (1835) Amelia Kozłowska h. Jastrzębiec (ok. 1810-1894), c. Anastazego, członka Stanów i komisarza stanowego galicyjskiego, właściciela dóbr Zabłotce, Malawa, Cieszyna, Szufnarowa i Leszczanka, i Wincencji Wisłockiej h. Sas; zm. w Jureczkowej; dzieci: Jan Duklan.

Źródła: Bon. XI 193; Bork. Rocz. II 519.

Kostrowicki

Kostrowicki h. Bajbuza (in. Baybuza, Wąż), rodzina litewska z Wileńszczyzny, biorąca nazwisko od dóbr Kostrowicze w pow. słonimskim. Wzmiankowani w aktach urzędowych od 1675.
W XIX stuleciu ich ręku znajdowały się majątki ziemskie: Orniany i Doroszkowicze w pow. wileńskim, Ostrowiec i Małe Mężyki w pow. lidzkim.

Genealogia
(61 osób)

• ADAM Kostrowicki (ok. 1800-I 1861), s. Michała i 2ż. NI. Jelskiej, chorąży dziśnieński, dziedzic Doroszkowicz i Horek; 1ż. Ludwika Pągowska, córka generała; dzieci: Józef, Adam, Michał, Klotylda, Izabela; 2ż. (1842) Anna Łopacińska h. Lubicz (ur. 26 IX 1826), c. Ignacego, marszałka szlachty powiatu dziśnieńskiego, i Ewy Moniuszko h. Krzywda; 2v. żona Michała Kamińskiego; dzieci: Wilhelm, Bohdan, Marian, Helena.
 
Guillaume Apollinaire
(1880-1918)

• Guillaume Apollinaire, właściwie WILHELM Apolinary Kostrowicki (26 VII 1880-9 XI 1918), s. Angeliki Kostrowickiej i nieznanego ojca, wnuk Apolinarego Kostrowickiego, kapitana armii ros., szambelana papieskiego, francuski poeta pol. pochodzenia; jeden z głównych przedstawicieli franc. awangardy poetyckiej; ur. w Rzymie, zm. w Paryżu, pochow. na Cm. Père-Lachaise.


Źródła: Bon. XI 357-358; Bork. Rocz. II 528-529; Wikipedia.

Kraiński

Kraiński h. Jelita, v. Krajeński, rodzina sieradzka, pisząca się z Krainki, wzmiankowana w aktach urzędowych sieradzkich od 1540. Nabywszy w 1609 Hermanowice w pow. przemyskim, przeniosła się tam, a owe dobra pozostawały w ich ręku nieprzerwanie do XIX wieku.
Z nich Krzysztof (1556-1618), pisarz dzieł religijnych ariańskich, superintendent zborów kalwińskich w Małopolsce. - Marcin Bonifacy, rotmistrz, łowczy sieradzki 1733, dzielny wojownik 1737. - Kajetan, podkomorzy sanocki.
W XIX stuleciu byli właścicielami dóbr Hermanowice, Malchowice, Wyszatyce w pow. przemyskim, Niebocko w pow. brzozowskim, Leszczowate w pow. sanockim.
Genealogia
(126 osób)
 Edmund Kraiński
(1804-1887)

• KAROLINA Kraińska (ok. 1850-po 1882), c. Eugeniusza i Anieli Wiktorówny, właścicielka dóbr Hermanowice k/ Przemyśla, w pow. przemyskim; m. Jan Rakowski h. Trzywdar (ok. 1840-po 1882), radca Towarzystwa ubezpieczeń w Królestwie Polskim.

MAURYCY Eustachy Walenty z Krainki Kraiński (23 IV 1804-6 I 1885), s. Mateusza i Teresy Wisłockiej, polityk galicyjski, ziemianin; oficer pieszej legii nadwiślańskiej wojsk polskich 1831, członek i deputat Stanów galicyjskich 1843-1860, zastępca prezesa wydziału krajowego 1861-1876, poseł na sejmy galicyjskie 1861-1876, delegat do Rady państwa w Wiedniu 1867-1872, członek najwyższego trybunału państwowego, prezes rady nadzorczej galic. Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, kurator galic. Kasy Oszczędności, członek nadzwyczajnej Rady państwa 1860, członek rady zawiadowczej kolei Karola-Ludwika, kawaler austriackich orderów Leopolda i Żelaznej Korony 3 klasy; wydawca, autor publikacji o wydarzeniach w Galicji w 1846 r., wydanych w Lipsku 1847; właściciel dóbr Wyszatyce k/ Żurawicy w pow. przemyskim; ur. w Hermanowicach k/ Przemyśla, zm. w Wyszatycach.

Źródła: Bon. XII 142-145; Bork. Rocz. II 532-534; Wikipedia.

wtorek, 6 października 2009

Kuszel

Kuszel h. Drogosław, v. Kuszell, rodzina litewska, pisząca się z Hulidowa w powiecie wilejskim, dawniej też często Hulidowski. Jedna gałąź przeniosła się na Podlasie i na Podole, inna zmieszkiwała w Krakowskiem już w XVI wieku. Kuszlowie byli właścicielami m. in. dóbr Lisowicze w woj. nowogrodzkim, Kossowo-Hulidowo, Wirowo, Wierzchuca Nagórna i Nadolna, Pułkowice i Chrołowice na Podlasiu, Kamionna w ziemi nurskiej, Nowawieś w pow. węgrowskim, Niwiski i Żeliszew w pow. siedleckim, Nowosiółki w pow. lubelskim, Kozuby-Dobrogosty w pow. kaliskim. 
Genealogia
(87 osób)

• JULIAN z Hulidowa Kuszel vel Kuszell (1816-1898), s. Michała i 1ż. Ludwiki Krosnowskiej, ziemianin, właściciel dóbr Niwiski i Żeliszewo w gubernii siedleckiej; wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim ok. 1840; ż. Maria Popławska (ok. 1820-po 1850); dzieci: Władysław, Bohdan, Julia, Ludwika.

• KAROLINA Teresa Kuszel (1791-1844), c. Józefa i Teresy Ossolińskiej; m. (1815) Ignacy Wężyk z Wielkiej Rudy h. Wąż (1783-1875), s. Kazimierza i Marianny Bogusławskiej

Źródła: Bon. XIII 280-283; Bork. Rocz. II 539-540; Nies. V 471-472.

Mazaraki

Mazaraki h. Newlin, rodzina pochodzenia wołoskiego, nobilitowana w Rzeczypospolitej 1659 roku (Sigil., Vol. Leg.). Z niej Jan, Kozak ukraiński, uzyskał nobilitację 1659, elektor z ziemi przemyskiej 1669, poseł do Persji od króla Jana III w 1678. Mazarakowie zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji 1782, posiadali tam dobra głównie w pow. żydaczowskim. W Król. Polskim wylegitymowali się 1840. Jedna gałąź tej rodziny osiedliła się w Rosji na początku XVIII stulecia, a w XIX w. wylegitymowała się z herbem Maszkowski (in. Słońce) i zapisana została do ksiąg szlachty gub. czernichowskiej.
W XIX wieku w ich posiadaniu znajdowały się m. in. majątki ziemskie Janków i Kotuszów w pow. opoczyńskim, Orzechów i Górki w pow. lubelskim, Popów w pow. łowickim, Krasnopol i Rajgródek w gub. wołyńskiej, Borowiec, Gołoszyce, Rostroczki w Galicji, Strutyn Wyższy w pow. doliniańskim, Rybczyńce i Ułanów w gub. podolskiej, Chążyn, Hołobówka i Machnówka w gub. kijowskiej
.

Genealogia
(osób: 73)

• ANTONINA Mazaraki (ok. 1830-10 VII 1880), c. Ludwika i Walentyny Krechowieckiej; m. (15 V 1847) Władysław hr. Dzieduszycki h. Sas (11 VII 1821-10 X 1866), s. Kajetana i 1ż. Florentyny Dunin-Borkowskiej; zm. Wiedeń; dzieci: Maria, Wojciech – hr. Dzieduszyccy.

• LUDWIK Mazaraki (1813-1880), s. Karola i Józefy Girtler, powstaniec, pułkownik wojsk polskich, sybirak; uczestnik powstania listopadowego 1830/31, przywódca powstania w Miechowskiem w 1846 i uczestnik wydarzeń krakowskich; po upadku powstania więziony w Prusach i przekazany Rosji, w 1848 został razem z Wendą, Grzegorzewskim, Jordanami zesłany na Sybir do kopalń nerczyńskich; wrócił do kraju ok. 1858; dzierżawca Luborzycy w pow. miechowskim, a po powrocie z zesłania syberyjskiego - Niegardowa, gdzie zmarł bezpotomnie (PSB; Girt.); ż. Emilia Wenda (1812-1900), c. Marcelego, urzędnika składu solnego w Brzesku i NN.


Źródła: Bork. Rocz. II 564-566; Urus. X 277-278.

Micewski

Micewski h. Prawdzic v. Micowski, rodzina małopolska, wywodząca się z woj. lubelskiego, pierwotnie pisała się Micowski. Z czasem jedna gałąź przeniosła się na Podlasie, druga na Ruś Czerwoną. Wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji w latach 1782, 1830 i 1833, posiadali tam dobra Krechowo w pow. żółkiewskim, Tuczempy i Miękisz Nowy w pow. jarosławskim.
Genealogia
(osób: 22)


ADAM Micewski (1784-1859), s. Jana i Ewy Stankiewicz, ziemianin, członek Stanów galicyjskich; wylegitymowany ze szlachectwa w Galicji 1830; dziedzic dóbr Tuczempy w pow. jarosławskim (Bork.; Urus.); 1ż. Tekla Bilińska h. Sas (ok. 1780-ok. 1810); dzieci: Adam; 2ż. (p. 1822) Honorata Skorupka-Padlewska h. Ślepowron (1797-1835); dzieci: Edward, Aleksandra.

• PAULINA Micewska (1832-po 1883), c. Jana i 2ż. NI. Baworowskiej; m. (ok. 1860) Feliks Lipski h. Grabie (ok. 1810-po 1860), właściciel dóbr, oficer wojsk polskich 1831, kawaler krzyża Virtuti Militari (Bork.).


Źródła: Bork. Rocz. II 566-567; Urus. X 356-357.

Miłkowski

Miłkowski h. Prus I, rodzina małopolska, wywodząca się ze wsi Miłkowa Niżna i Wyżna w dawnym pow. nowosądeckim, parafia Przydonica i Siedlec. Akta urzędowe wymieniają ich jako właścicieli tych wsi w latach 1564-1581. Według innych źródeł (M. Gal.) pisali się z Miłkowy Wielkiej, a w jednej gałęzi z Podosi. Wcześnie osiedlili się na Rusi Czerwonej. W XIX wieku należały do nich dobra ziemskie Opatowice i Gorlice w pow. gorlickim.
Genealogia
(osób: 33)


• EDWARD Michał Miłkowski (1830-po 1882), s. Feliksa i Marii hr. Stadnickiej, członek wydziału rady powiatowej w Gorlicach, właściciel majątku Gorlice w pow. gorlickim; ż. (1855) Magdalena Trzecieska h. Strzemię (ok. 1845-po 1882), c. Franciszka i Anny Fihauser h. wł.; dzieci: Maria, Anna, Zofia.

• MARIA Miłkowska (ok. 1860-po 1882), c. Edwarda i Magdaleny Trzecieskiej; m. (1882) Kazimierz Laskowski h. Korab (ok. 1850-po 1882), ziemianin, c. k. komisarz przy ministerstwie spraw wewnętrznych w Wiedniu; właściciel dóbr Bażanówka w pow. sanockim (Bork.).

Źródła: Bork. Rocz. II 569-570; El. 1, 2; M. Gal.; Krzep. Młp.; Urus. XI 90.

Minejko

Minejko h. Gozdawa v. Mineyko, rodzina litewska, zamieszkała głównie na Wileńszczyźnie. W XVIII stuleciu byli posesorami starostwa stoklickiego, a w XIX wieku w ich ręku znajdowały się dobra Dubniki, Stachowce, Kluczyki i Widze Łowczyńskie w guberni wileńskiej. Borkowski daje im herb Leliwa.
Genealogia
(osób: 27)


• BRONISŁAW Stanisław Mineyko (1846-1887), s. Tomasza i Emilii Wawrzeckiej, ziemianin, właściciel dóbr Dubniki, Kluczyki, Stachowce i Widze Łowczyńskie w guberni wileńskiej 1883; według niektórych źródeł ur. 1845 (Bork.; Urus.); ż. (9 IV 1874) Anna Morykoni h. wł. (ok. 1850-po 1883), c. Lucjana i Ludwiki hr. Ledóchowskiej h. Szaława; dzieci: Władysław, Tomasz, Józef. 

• ZOFIA Dominika Teresa Mineyko (7 VI 1819-po 1842), c. Michała i Brygidy Szabuniewicz; ur. Worniany; m. (1838) Karol Kazimierz Adolf bar. Bystram z Radlina h. Tarnawa (1812-1887), s. Karola i Franciszki Anny Monwid-Białozor (Białłozor) h. Wieniawa; dzieci: Władysław (1839-1918), Celestyna (1843-1867), Melania (ur. ok. 1850), Kazimierz (1859-1923) – bar. Bystramowie.

Źródła: Bon. II 289; Bork. Rocz. II 570-571; Urus. XI 100; T. Lenczewski, Genealogia rodów utytułowanych.