SERWIS GENEALOGICZNY - GENEALOGICAL RESEARCH
gromadzenie oraz analiza danych
dostęp do aktualnej bazy - kontakt
pobierz pliki za darmo
- download files for free



Materiały do Polskiego Słownika Biograficzno-Genealogicznego

Materials for Polish Biographical and Genealogical Dictionary

edycja 26ta - Listopad / November 2012

blisko 3000 stron — nearly 3000 pages
356 rodzin — 356 families
ponad 40 000 biogramów — over 40 000 short biographies
pobierz / download

sobota, 14 stycznia 2017

Kaczyński

Kaczyński h. Pomian vel Kaczeński, stara rodzina w północnym Mazowszu, licznie rozrodzona i rozproszona po całym kraju. Nazwisko wzięli od wsi Kaczyno w ziemi łomżyńskiej, gdzie są notowani w aktach łomżyńskich i wiskich od 1424 r. Paweł dostał w 1462 r. przywilej od Konrada ks. mazowieckiego na prawo zastawu włóki w Kaczynie Piotrowi, synowi Pomiana z Kaczyna (Kap.). W XIX wieku Kaczyno albo Kaczyny było okolicą szlachecką w parafii Rzekuń, pow. Ostrołęka, w obrębie której znajdowały się wsie Kaczyno Wypychy, K. Starawieś i K. Tobolice. W 1827 r. wsie te liczyły łącznie ok. 250 mieszkańców. Nieco później pojawia się nazwa Kaczyno in. Kaczyn Herbasy. Obecnie wieś Kaczyno Starawieś nosi nazwę Kaczyn Stary. Kaczyńscy podpisali elekcje 1648 r. z woj. wileńskim, 1697 r. z ziemią zakroczymską, nurską, woj. trockim i księstwem żmudzkim, 1764 r. z ziemią mielnicką. Andrzej, starosta rumborski i sędzia ziemski wiłkomierski 1665. Antoni z Susza Kaczyński, rotmistrz wiłkomierski 1764. Kaczyńscy z Susza legitymując się ze szlachectwa w woj. witebskim, przedstawili, że dwaj bracia, Wojciech i Maciej, służąc w wojsku koronnym, przenieśli się na Litwę już 1599 r. (Herb. Wit.). Dla odróżnienia używali Kaczyńscy różnych przydomków m. in. Cuch i Marchlik. Jedna linia, pochodząca z Kaczyna Herbusów, brała przydomek Chmara. Z niej: Stanisław, sędzia kapturowy drohicki, podpisał elekcję 1764 r. z ziemią mielnicką. Kaczyńscy zostali wylegity- mowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 
Genealogia
(osób: 99)



prof. Lech Aleksander Kaczyński
(1949-2010)

• RAJMUND Kaczyński (1 IX 1922-17 IV 2005), s. Aleksandra i Franciszki Świątkowskiej, inżynier, porucznik Wojska Polskiego, żołnierz AK, ps. Irka, uczestnik powstania warszawskiego, nauczyciel akademicki, wykładowca na Politechnice Warszawskiej; odznaczony krzyżem srebrnym orderu Virtuti Militari oraz Krzyżem Walecznych; ur. Grajewo, zm. Warszawa (Wikipedia); ż. (1948) Jadwiga Jasiewicz h. Rawicz (31 XII 1926-17 I 2013), c. Aleksandra i Stefanii Szydłowskiej, harcerka „Szarych Szeregów”, uczestniczka powstania warsz., filolog polski, pracownik PAN; ur. Starachowice, zm. Warszawa; dzieci: Jarosław, Lech. 

• WIKTORIA Kaczyńska (ok. 1875-po 1898), c. Ignacego i Pauliny Markow- skiej; ur. Kaczyny, parafia Rzekuń, pow. Ostrołęka, obecnie woj. mazowieckie (MK Rzekuń); m. (1898 Rzekuń) Teofil Buczyński (ok. 1870-po 1898), s. Ignacego i Joanny Mierzejewskiej; ślub w parafii Rzekuń, miejscowość: Kaczyny (MK Rzekuń).

Źródła: Bon. t.9/137-138; Kap.; Nies. t.5/2-3; Sęcz.; SGKP t.3/658; Szl. Król.; Urus. t.6/137-139; Wikipedia.

wtorek, 3 stycznia 2017

Karmiński

Karmiński h. Wczele vel Kembłan-Karmiński, Karmieński, Karmański, według Paprockiego „dom starodawny w Wielkopolsce”. Są jednego pochodzenia z Chełchowskimi, zaś wywodzą się, tak jak i oni, od Kembłanów. Nazwisko wzięli od wsi Karmin, dawniej Karmino, w powiecie kościańskim. Mikołaj Kembłan z Szołowa, kasztelan krzywiński 1505 r., pozostawił pięciu synów, z których Maciej i Seweryn, dziedzice na Karminie, dali początek Karmińskim. Seweryn Kembłan Karmiński, wraz z Kembłanami Chełchowskimi, współwłaściciele Karmina 1580 r. (Paw.). Należeli do licznych w Wielkopolsce rodzin protestanckich, nazywanych niegdyś dysydenckimi. Stanisław, gorliwy dysydent, był starszym zboru w woj. krakowskim i rektorem rozpraw na synodzie sandomierskim 1570 r. (Urus.). Z nich: Felicjan, sędzia grodzki zakroczymski 1711. Michał, burgrabia grodzki stężycki 1729. Jako Karmańscy herbu Wczele zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 

• JÓZEF Karmański (ok. 1800-po 1831), s. Jana i Marianny Cieleckiej, prawd. po ojcu kupiec; zamieszkały Skierniewice, parafia i pow. Skierniewice, obecnie woj. łódzkie (MK Skierniewice); według Bastrzykowskiego mieli być ziemianami spod Częstochowy (Bastrz. Zab.); jego synowie zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1851 r. z herbem Wczele (Urus.; Szl. Król.); ż. (1818 Łódź) Weronika Heyne (ok. 1805-po 1831), c. Antoniego i Anny Wilczyńskiej; ślub w parafii NMP, miejscowość: Wójtostwo Łódzkie, w akcie nazwisko jego matki: Cielińska, nazwisko jej matki: Wilczeńska (MK Łódź: NMP); dzieci: Hieronim, Soter, Saturnin.

• WIKTORIA Ewa Karmańska (1804-po 1827), c. Jana i Marianny Cieleckiej
ur. Skierniewice, parafia i pow. Skierniewice, obecnie woj. łódzkie, chrz. 27 XII 1804, w akcie chrztu: ojciec kupiec, nazwisko matki Cielęcka (MK Skiernie- wice); m. (18 V 1822 Skierniewice) Walenty Binder (ok. 1800-po 1827), s. Józefa i Barbary Milewskiej; ślub w parafii Skierniewice, uwagi: status kawalera honestus, w akcie nazwisko jej matki: Cielińska, świadkowie: Jan Binder (MK Skierniewice); dzieci: Teofila Katarzyna (ur. 19 IV 1822 Skierniewice), Elżbieta Katarzyna (ur. 1823), Józefa (ur. 4 III 1825), Leopold Klemens (ur. 9 XI 1827) – Binderowie.

Źródła: Bast. Zab.; Bon. t.9/257; Dw. Teki; Pap.; Nies.; Szl. Król.; Urus. t.6/207.

piątek, 30 grudnia 2016

Karwowski

Karwowski h. Pniejnia (in. Pniejna, Cwaliny), dom licznie rozrodzony na Mazowszu. Wyszli z dwóch wsi o nazwie Karwowo, jednej w powiecie płońskim i drugiej w ziemi wiskiej. W 1535 w Płocku Damian Karwowski z Karwowa w powiecie płońskim oczyszczał się z zarzutu pochodzenia gminnego i udowodnił świadkami, że jest herbu Cwaliny. Karwowo w powiecie płońskim, przy rozrodzeniu się tego domu, uległo różnemu podziałowi, a każda część przybierała oddzielną nazwę. Na Karwowie-Krzywanicach dziedziczyli Karwowscy Krasicze vel Kraski. Podobnie Karwowo w ziemi wiskiej uległo rozdziałowi i części tego majątku przybrały różne nazwy, jak Karwowo-Stryjaki, Karwowo-Byczki, Karwowo-Kubrzane, Karwowo-Korpisze, Karwowo-Zabłocie i Karwowo-Wszebory, a właściciele ich byli tak liczni, że nawet regestra podatkowe ich nie wymieniają (Bon.). Wśród tamtejszych dziedziców musieli być także przedstawiciele innych herbów, m. in. Bończa. Karwowscy są jednego pochodzenia z Grądzkimi, których protoplastą był Krystyn z Karwowa herbu Cwaliny, dziedziczący na Grądach w XV wieku, oraz z Olszyńskimi. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862.
Genealogia
(osób: 106)


• MARIA Ludwika Władysława Karwowska (5 XII 1900-1988), c. Adama i Anny Łebińskiej; ur. Poznań; m. (5 VII 1927 Poznań, Św. Marcin) Stefan Dziembowski h. Pomian (7 I 1898-1968), s. Czesława i Urszuli Kisielnickiej h. Topór, ziemianin, właściciel Roszkowa 1927; ur. Skoki; świadkowie na ślubie: Adam Karwowski, Seweryn Dziembowski (MK Poznań: Św. Marcin); dzieci: Jan, Michał, Zbigniew, Urszula, Stanisław – Dziembowscy.

• STANISŁAW Karwowski (1848-1917), s. Adama i Józefy Ferdynandy Białoskórskiej, historyk, publicysta, działacz społeczny, ps. Wiktor Soński, Revera, doktor filozofii, nauczyciel; ostatecznie profesor gimnazjalny w Głupczycach na Śląsku, autor licznych rozpraw pedagogicznych, historycznych i literackich; ur. Leszno w Wlkp., zm. Berlin (Bon.; PSB; WSB; PTPN); ż. (1872) Maria Pstrokońska (ok. 1850-po 1873), c. Juliusza i Leokadii Karśnickiej; dzieci: Adam, Ferdynand.


Źródła: Bon. t.9/322-329; Dw. Teki; Nies.; PSB; Urus. t.6/241-247; WSB.

Karwowski h. Rawicz, rodzina małopolska, biorąca nazwisko od wsi Karwów. Jej pierwotnym gniazdem jest wieś Karwów w parafii Włostów, obecnie gmina i powiat Opatów, woj. świętokrzyskie. Osiedliwszy się na Podlasiu, i tam założyli wieś tej nazwy, w powiecie łukowskim, parafia i gmina Trzebieszów, obecnie woj. lubelskie. Są zapewne jednego pochodzenia z Nurzyńskimi z Nurzyny w parafii Łuków. Licznie rozrodzeni, używali przydomków, m. in. Broda, Golian, Mścich, Świądro. Podpisali elekcję 1669 r. z woj. lubelskim. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w sądach ziemskim Iwowskim i grodzkim bieckim 1782, w Galicji zachodniej 1804, w Królestwie Polskim w latach 1836-1862, w guberni kowieńskiej 1819, wołyńskiej 1848. Podczas legitymacji często dochodziło do zamiany herbów z Karwowskimi herbu Pniejnia. 
Genealogia
(osób: 37)


• AGNIESZKA Karwowska (ok. 1800-po 1821), c. Andrzeja i Agnieszki Świerczewskiej, dziedziczka swej części wsi Dębowica, gmina Trzebieszów, parafia i powiat Łuków, obecnie woj. lubelskie; ur. Dębowica, parafia Łuków (MK Łuków); m. (1821 Łuków) Franciszek Dębowski (ok. 1795-po 1821), s. Andrzeja i Franciszki Karwowskiej; ur. Dębowica, parafia Łuków; ślub w parafii Łuków, miejscowość: Dębowica, świadkowie: Antoni Domański, Wojciech Celiński, Fabian Jastrzębski, Wojciech Karwowski (MK Łuków).

• FRANCISZEK Karwowski (ok. 1800-po 1840), s. Piotra i Marianny
Ryszkowskiej (Ryśkowskiej), podrewizor skarbowy tabaczny; razem z synem wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1840 r. z herbem Rawicz; ur. Żuków, prawd. parafia Niwiska, obecnie gmina Mokobody, powiat Siedlce, woj. mazowieckie (Urus.; Szl. Król.; MK Łuków); ż. (1829 Janowiec Kościelny) Katarzyna Krasuska (ok. 1810-po 1830), c. Mateusza i Franciszki Wolskiej; ślub w parafii Janowiec Kościelny, dawny pow. Mława, obecnie pow. Nidzica, woj. warmińsko-mazurskie, miejscowość: Miecznikowo Gołębie (MK Janowiec Kościelny); dzieci: Władysław. 

Źródła: Bon. t.9/330-331; Krzep. Młop.; Nies.; Szl. Król.; Urus. t.9/247-248.

wtorek, 27 grudnia 2016

Kiedrzyński

Kiedrzyński h. Ostoja, rodzina małopolska, pisząca się z Kiedrzyna. Wywodzą się od Bielów, zamożnej rodziny, dziedziczącej między 1350 a 1450 r. na Błesznie i Białej pod Częstochową. Od Błeszna nazwali się Błeszyńskimi. Ich gniazdem jest wieś Kiedrzyn k/ Częstochowy, gdzie dziedzicami byli w latach 1528-1581 (Krzep.). Jedna gałąź osiedliła się w Wielkopolsce. Kiedrzyńscy podpisali elekcje 1669 r. z ziemią wieluńską, 1764 r. z woj. kaliskim. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 
Genealogia
(osób: 123)


• FRANCISZEK Placyd Kiedrzyński (ok. 1812-po 1856), s. Józefa i 2ż. Tekli Kossowskiej, ekonom we wsi Nieborów, obecnie pow. Łowicz, woj. łódzkie, ok. 1840; wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1852 r. z herbem Ostoja (Urus.; Szl. Król.; Nejm.); ż. (23 II 1840 Brwinów) Emilia Nadolska (ok. 1820-po 1856), c. Ignacego i Magdaleny Długołęckiej, właścicieli dóbr Otrębusy, parafia Brwinów; ślub w parafii Brwinów, obecnie pow. Pruszków, woj. mazowieckie, miejscowość: Otrębusy (MK Brwinów); dzieci: Antoni, Helena, Julian, Franciszek, Tekla.

• LEONARDA Kiedrzyńska (ok. 1820-po 1838), c. Bogumiła i Felicji (Felicjanny) Łubieńskiej; m. (1838 Kodrąb) Józef Daleszyński (ok. 1810-po 1838), s. Jana i Małgorzaty Kozłowskiej, nazywany gorzelanym lub leśniczym; zamieszkały Zakrzew, parafia Kodrąb, obecnie pow. Radomsko, woj. łódzkie; ślub w parafii Kodrąb, obecnie pow. Radomsko, woj. łódzkie, miejscowość: Zakrzew, uwagi: sławetny gorzelany, sławetna córka szlachcica (MK Kodrąb); dzieci: Franciszek Teodor (ur. 1839 Zakrzew), Aleksander Konrad (ur. 1841 Zakrzew), Fortunat Wojciech (ur. 1843 Zakrzew), Edmund Cyprian (1847-1849, ur. Dobryszyce, zm. tamże), Piotr Józef (ur. 1853 Jeżów), on chyba, jako Józef Daleszyński, ożeniony (27 VII 1879 Łódź) z Anną Bitdorf, c. Antoniego i Marii Opatowskiej (MK Łódź: NMP) – Daleszyńscy.


Źródła: Bon. t.10/19-20; Dw. Teki; Krzep. Młp.; Nejm.; Urus. t.6/305-306.

poniedziałek, 19 grudnia 2016

Kleczeński

Kleczeński h. Strzemię (in. Ławszowa) vel Kleczyński, mylnie Kleszyński, dawniej Klęczeński, ze wsi Klęczany in. Klączany w dawnym powiecie pilznieńskim. Mikołaj, pisany zawsze z Klęczan, a w 1398 r. nazywany klerykiem lub scholarem, widocznie był w szkołach krakowskich, jest prawdopodobnie protoplastą Strzemieńczyków Kleczeńskich (Bon.). Wincenty Klączeński, dziedzic Klączan i sołtystwa w Lutczy 1508 r. Sebastian Kleczyński, dziedzic 1581 r. na Broniszowie, a Stanisław, na Różance w pow. pilznieńskim (Paw.). Kleczeńscy podpisali elekcję 1648 r. z ziemią przemyską. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w sądach ziemskich pilznieńskim, oświęcimskim i lwowskim 1782, w sądzie grodzkim trembowelskim 1782, w Wydziale Stanów galicyjskich 1785, w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 
Genealogia
(osób: 31)


Józef Kleczyński
(1841-1900) 

• JÓZEF Kleczyński (27 X 1841-21 IX 1900), s. Karola i Marii Majewskiej, statystyk, demograf, prawnik, publicysta, nauczyciel akademicki, profesor i rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek Akademii Umiejętności w Krakowie, powstaniec styczniowy; absolwent gimnazjum w Warszawie oraz wydziału prawniczego uniwersytetu w Heidelbergu; habilitacja w dziedzinie statystyki na Uniwersytecie Lwowskim 1880, kierownik katedry prawa administracyjnego i statystyki tamże; profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego 1881, dziekan wydziału prawa na tymże uniwerytecie 1890/91, rektor 1898/99, prorektor 1899/00; pionier polskiej demografii i statystyki historycznej; ur. Ihnatów, Podole, zm. Zakopane, lat 58, poch. Kraków, Cm. Rakowicki (PSB; Cm. Rak.); ż. Władysława Makowska (IX 1839-po 1880), c. Franciszka i Marii Wolf; ur. Miechów; dzieci: Maria.

• MARIA Tekla Kleczyńska (ok. 1880-po 1902), c. Józefa i Władysławy Makowskiej (Bon.; Bork.); m. (1902 Kraków) Jan Kazimierz Krasicki (1875-1936), s. Józefa Bolesława i Wandy Lutomskiej, inżynier rolnik; zm. Kraków, poch. Cm. Rakowicki, kw. IX, gr. rodz. (Cm. Rak.).

Źródła: Bon. t.10/112-114; Szl. Król.; Urus. t.6/367-368; Wikipedia.

niedziela, 18 grudnia 2016

Klimaszewski

Klimaszewski h. Dąbrowa, z Klimaszewnicy w ziemi wiskiej, używali przydomku Łoś. Są zapewne jednego pochodzenia z rodziną Łosiów tegoż herbu. Jedna gałąź osiadła około 1630 roku w powiecie oszmiańskim, a później w witebskim. Tam nabyła dobra Suszczewo, które pozostawały w tej rodzinie do końca XVIII wieku (Herb. Wit.). Inna gałąź przeniosła się na Wołyń. Trzej bracia Klimaszewscy dostali 1742 r. świadectwo pochodzenia swego, spisane w Klimaszewnicy, od stryja swego Mateusza, innych krewnych i sześciu szlachty sąsiadów, dowodzące, że są herbu i przydomku Łosiowie. Akt ten oblatowany w Łucku 1743 r. (Not. L. Białkowskiego).

• MARCIN Klimaszewski (ok. 1770-po 1800), dziedzic cząstkowy we wsi Klimaszewnica, parafia Białaszewo, obecnie woj. podlaskie (MK Białaszewo); ż. Agnieszka Chrostowska (ok. 1770-po 1800); dzieci: Marianna.

• MARIANNA Klimaszewska (ok. 1800-po 1820), c. Marcina i Agnieszki Chrostowskiej; m. (1818 Białaszewo) Franciszek Saniewski h. Pogoń IV (ok. 1790-po 1820), s. Marcina i Franciszki Śleszyńskiej; zamieszkały Klimaszewnica, parafia Białaszewo, obecnie woj. podlaskie; ślub w parafii Białaszewo, miejscowość Klimaszewnica (MK Białaszewo).


Źródła: Bon. t.10/133-134.

Klimaszewski h. Jastrzębiec, według Bonieckiego wyszli pewno z Klimaszewnicy w dawnej ziemi wiskiej, w parafii Białaszewo. Dziedziczyli tam również Klimaszewscy herbu Dąbrowa. Obecnie wieś Klimaszewnica leży w gminie Radziłów, powiecie Grajewo, woj. podlaskim. Klimaszewscy tego herbu podpisali elekcję 1697 r. z ziemią wiską. Byli właścicielami m. in. dóbr Bąki i Choszczewo w woj. sieradzkim. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862, a także przed deputacjami wywodowymi, wileńską 1800 r. oraz grodzieńską 1845 r. 

• ANTONI Anzelm Walerian Klimaszewski (14 IV 1806-10 IV 1880), s. Józefa i Salomei Drozdowskiej, prawnik, pułkownik wojsk polskich, właściciel ziemski; sędzia pokoju powiatu szadkowskiego 1850, radca dyrekcji Ubezpieczeń 1858, następnie radca dyrekcji Tow. Kredytowego Ziemskiego; absolwent wydziału prawa i administracji Uniw. Warszawskiego; wylegitymował się ze szlachectwa w Królestwie Polskim w Królestwie 1847 r. z herbem Jastrzębiec; dziedzic dóbr Bąki i Choszczewo w dawnym pow. sieradzkim, obecnie gmina Szadek, pow. Zduńska Wola, woj. łódzkie; ur. Choszczewo, zm. Warszawa (Bon.; Urus.; Sęcz.; Nejm.; R. Gerber, Studenci Uniw. Warsz. 1808-1831. Słownik biograficzny. Wrocław 1977); ż. (31 V 1836 Brudzew) Wiktoria Kurnatowska (1815-1854), c. Jana i Eleonory Unrug; ślub w parafii Brudzew, w pow. tureckim lub kaliskim; dzieci: Władysława, Bronisław, Józef, Eleonora (Lucyna), Jan, Aniela, Witold. 

• WŁADYSŁAWA Eleonora Salomea Klimaszewska (29 X 1837-po 1860), c. Antoniego i Wiktorii Kurnatowskiej; ur. Bąki, parafia Małyń, obecnie gmina Zadzim, pow. Poddębice, woj. łódzkie, chrz. 1837 (Sęcz.; Nejm.; MK Małyń); m. (9 II 1860 Małyń) Władysław Ildefons Rojek (ok. 1830-po 1860), s. Michała i Anny Antoniny Suchorskiej, dziedzic dóbr Bąki; ślub w parafii Małyń, w aktach nazwisko jego matki także: Sucharska (MK Małyń).

Źródła: Bon. t.10/134; Nejm.; Urus. t.6/385.

Klimaszewski h. Ślepowron vel Klimaszeski, Klimaszowski, ze wsi Klimasze Jabłoń w dawnej ziemi łomżyńskiej, obecnie gmina i powiat Zambrów, woj. podlaskie. W XIV stuleciu nazywali się od swej dziedzi- cznej posiadłości Klimasz, co zmienili w wieku XVI na Klimaszewski. Stanowią być może jedną rodzinę z Klimaszewskimi herbu Jastrzębiec. Po założeniu wsi Klimaszewnica w parafii Białaszewo, dawny pow. Szczuczyn, obecnie gmina Radziłów, pow. Grajewo, z niej się chyba również pisali. Podpisali elekcję 1697 r. z ziemią łomżyńską. W XVIII stuleciu kilka gałęzi tej rodziny przeszło do herbu Wieniawa (Urus.). Wielu przeniosło się na Litwę, często przyjmując inne herby. Zostali wylegi- tymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim i Cesarstwie Rosyjskim w latach 1836-1862, oczywiście wielu ze zmienionymi herbami, m. in. Boruta, Nowina, Pomian, Prus, Wieniawa i Wieruszowa. Jedni z potomków wiceregenta zambrowskiego Marcina z 1621 r. wylegitymowali się z herbem Ślepowron, inni z herbem Wieniawa. Ilustracji bałamuctwa uprawianego przez ówczesną Heroldię może służyć przykład Stanisława Klimaszewskiego, syna Tomasza i Franciszki Zaniewskiej, który został wylegitymowany w Królestwie 1850 r. z herbem Wieruszowa, podczas gdy jego rodzeni bracia, Antoni i Łukasz, wylegitymowali się tegoż roku z herbem Wieniawa.

• JÓZEFA Franciszka Klimaszewska (1864-po 1885), c. Hieronima i Marianny Stefańskiej; jej ojciec został wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1843 r. z herbem Ślepowron (Urus.; Szl. Król.); ur. Tumlin, parafia Tumlin, obecnie pow. Kielce, woj. świętokrzyskie, chrz. 1864 (MK Tumlin); m. (1880 Tumlin) Franciszek Józef Bałchanowski (ok. 1860-po 1885), s. Michała i Doroty Rodak; ślub w parafii Tumlin (MK Tumlin); dzieci: Józef Bałchanowski (ok. 1885-po 1910), żonaty (1910 Tumlin) z Marianną Gębską, c. Jana i Katarzyny Palus (MK Tumlin).

• LUDWIK Hipolit Klimaszewski (ok. 1835-po 1862), s. Bonifacego i Zuzanny Śledziewskiej; zamieszkały Wylazłowo, parafia Stare Dłutowo, obecnie gmina Lubowidz, pow. Żuromin, woj. mazowieckie; razem z ojcem wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1843 r. z herbem Ślepowron (Urus.; Szl. Król.); ż. (1862 Stare Dłutowo) Konstancja Faustyna Szypowska (ok. 1840-1907), c. Antoniego i Marianny Marcjanny Heryng (w aktach także: Neryng); zm. Żyrardów (MK Żyrardów); ślub w parafii Stare Dłutowo, obecnie pow. Działdowo, miejscowość: Wylazłowo, parafia Stare Dłutowo (MK Stare Dłutowo); dzieci: Antoni.

Źródła: Bon. t.10/134; SGKP t.4/146; Szl. Król.; Urus. t.6/385-386.

piątek, 16 grudnia 2016

Kłoskowski

Kłoskowski h. Rola, według Bonieckiego pochodzą ze wsi Kłoski w pow. łęczyckim, blisko Kaszew. Wieś ta pod taką nazwą obecnie nie istnieje. Sądząc z położenia, może to być dzisiejsza wieś Groszki. Akta łęczyckie z końca XIV wieku, wymieniają czterdziestu cząstkowych dziedziców tej wsi (Bon.). Natomiast Uruski wyprowadza Kłoskowskich z ziemi łomżyńskiej, skąd mieli przenieść się na Podlasie i tam założyć kilka osad z nazwą Kłoski, w ziemi bielskiej. Na początku XV stulecia pisali się Kłosek, następnie z Kłosek i dopiero od XVI stulecia Kłoskowski (Urus.). Jan Kłosek cytowany 1421 roku w aktach wąsoskich. Maciej z Kłosek 1478 r. (Akta Ostrołęckie). Ich gniazdem na Podlasiu są dobra Kłoski w parafii Kobylin Borzymy, obecnie pow. Wysokie Mazowieckie. Już w XV wieku wieś ta dzieliła się na Kłoski Młynowięta i Kłoski Świgonie (Gloger, Ziem. Biel.). W XIX wieku były jeszcze Kłoski Stypułki. Licznie rozrodzeni Kłoskowscy używali przydomków, m. in. Dejko (Deyko), Dejka, Dojko, Dworczyk, Dworzańczyk, Pucet, Pucio, Puć, Sido, Siuda (Siudy), Sudziak, Szuda (Szudy), Szewczyk, Żuk. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 
Genealogia
(osób: 97)


• MICHALINA Marianna Kłoskowska (1848-po 1885), c. Andrzeja i Marianny Kropiewnickiej, bliźniaczka Emilii, dziedziczka części wsi Kropiewnica Gajki, parafia Kobylin Borzymy, obecnie pow. Wysokie Mazowieckie, woj. podlaskie; ur. Kropiewnica Gajki, chrz. 1848 (MK Kobylin); m. (1870 Kobylin Borzymy) Stanisław Jan Roszkowski (ok. 1840-po 1885), s. Antoniego i Barbary Pogorzelskiej; zamieszkały Kropiewnica Gajki; ślub w parafii Kobylin Borzymy, miejscowość: Kropiewnica Gajki (MK Kobylin); dzieci: Franciszek (ur. 1871 Kruszewo Gajki), Jan (ur. 1873 Kropiewnica Gajki), Ignacy (I) (1876-1882), Stanisława (ur. 1878), Antonina (1880-1891), Bolesław (ur. 1881), Ignacy (II) (1885-1892) – Roszkowscy.

• SYMPLICJUSZ (Symplicy) Kazimierz Szuda-Kłoskowski (1806-1867), s. Wojciecha i Franciszki Łapińskiej (Łopińskiej), dziedzic cząstkowy we wsi Kropiewnica Gajki, parafia Kobylin Borzymy, obecnie pow. Wysokie Mazowieckie, woj. podlaskie; razem z synem wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1851 r. z herbem Rola; ur. Kropiewnica Gajki, parafia Kobylin Borzymy, chrz. 1806, zm. tamże, lat 61 (Urus.; Szl. Król.; MK Kobylin); ż. (1825 Kobylin Borzymy) Ewa Kropiewnicka (ok. 1794?-1864), c. Krzysztofa i Marianny Kropiewnickiej; w aktach także: Kropiwnicka; zm. Kropiewnica Gajki, parafia Kobylin Borzymy, lat 70 (MK Kobylin); ślub w parafii Kobylin Borzymy, miejscowość: Franki Dąbrowa (MK Kobylin); dzieci: Tomasz, Konstancja, Julianna, Wiktor, Józefa (Józefata), Aleksander.

Źródła: Bon. t.10/184; SGKP t.4/189; Szl. Król.; Urus. t.7/27-28.

czwartek, 15 grudnia 2016

Kłosowski

Kłosowski h. Rola vel Rolicz-Kłosowski, Kłossowski, zdaje się, że wyszli z Wielkopolski, ze wsi Kłosowice in. Kłossowice, obecnie w pow. międzychodzkim, w gminie Sieraków. Rodzina liczna, notowana później także w innych województwach dawnej Rzeczypospolitej. Niektórzy heraldycy dopuszczali możliwość pochodzenia Kłosowskich od Kłoskowskich herbu Rola (Żern.). Kłosowscy podpisali elekcję króla Michała 1669 r. z woj. inowrocławskim. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji 1782, w Galicji zachodniej 1804, w Królestwie Polskim w latach 1836-1862, w guberni kijowskiej 1804, kowieńskiej 1819. 
Genealogia
(osób: 51)


• ADAM Tomasz Jan Kłosowski (ok. 1800-ok. 1868), s. Walentego i Elżbiety Rzuchowskiej, posesor dóbr Dobromierz 1834, oraz Boża Wola 1837, parafia Stanowiska, obecnie gmina Kluczewsko, pow. Włoszczowa, woj. świętokrzyskie; właściciel dóbr Lipno, pow. Jędrzejów 1854-1868; wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1842 r. z herbem Rola; w 1811 r. mieszkał na pensji Bulikowskich w Krakowie (Bon.; Urus.; Girt. Pam.); ż. (19 V 1833 Stanowiska) Klotylda Fortunata Pelagia Czaplicka h. Lubicz (ok. 1808-po 1840), c. Kazimierza i Anny Puszet h. wł.; ślub w parafii Stanowiska, obecnie gmina Kluczewsko, pow. Włoszczowa, miejscowości: Rączki, Dobromierz, uwagi: on lat 33, ona lat 25 (MK Stanowiska); dzieci: Kazimierz, Anna, Leon.

• JADWIGA Inezylla Kłossowska (ok. 1880-po 1904), c. Edwarda i Józefy Turskiej; m. (14 VI 1904 Bęczkowice) Henryk Zaborowski (ok. 1875-po 1904), s. Gustawa i Marii Turskiej h. Rogala; w aktach także: Zbrowski, Zbroski, Zborowski; ślub w parafii Bęczkowice, obecnie gmina Łęki Szlacheckie, pow. Piotrków Trybunalski, woj. łódzkie (MK Bęczkowice).

Źródła: Bon. t.10/185-186; Dw. Teki; Nies.; Urus. t.7/29; Żern. t.1/423.

poniedziałek, 5 grudnia 2016

Kolczyński

Kolczyński h. Rogala vel Kołczyński, drobna szlachta na Mazowszu, pisali się z Kolczyna w dawnym powiecie płockim, w parafii Gozdowo. Obecnie wieś Kolczyn znajduje się w powiecie Sierpc. Dom w XVI wieku licznie rozrodzony, poszczególne linie dla rozróżnienia brały przydomki, np. Jawny, Król, Krudzina, Malisza, Opachała, Podkonicz. Jakub Król i Jan Malisza na Kolczynie-Maliszu, Grzegorz, Maciej i Walerian na Kolczynie-Jawnym, Gabriel, Stanisław i Wojciech na Kolczynie-Opachałach, oraz Łukasz na Kolczynie-Zakrzewie dziedzice 1578 r. (Ks. poborowe). Wśród nich mogła być także szlachta innych herbów. Kolczyńscy podpisali elekcje 1632 r. z ziemią warszawską i woj. brzeskim litewskim, 1648 r. z woj. czerniechowskim, 1669 r. z ziemią wieluńską, gostyńską, woj. brzeskim kujawskim i sieradzkim, 1697 r. z woj. brzeskim. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 

• JÓZEF Franciszek Kolczyński (ok. 1820-po 1852), s. Pawła i Julianny Przedpełskiej, właściciel części wsi Dramin-Rudowo, parafia Krajkowo, obecnie gmina Baboszewo, pow. Płońsk, woj. mazowieckie; wylegitymował się ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1852 r. z herbem Rogala (Urus.; Szl. Król.; Bon.; MK Krajkowo); ż. (1849 Krajkowo) Katarzyna Trzcińska (ok. 1830-po 1852), c. Bartłomieja i Agaty Krasińskiej; ślub w parafii Krajkowo, miejscowość: Dramin-Rudowo (MK Krajkowo); dzieci: Kunegunda.

• KUNEGUNDA Kolczyńska (ok. 1850-po 1877), c. Józefa i Katarzyny Trzcińskiej; ur. Dramin-Rudowo, parafia Krajkowo, obecnie gmina Baboszewo, pow. Płońsk, woj. mazowieckie (MK Krajkowo); m. (13 II 1867 Bielsk) Antoni Rutkowski (ok. 1840-po 1877), s. Marcelego i Doroty Witkowskiej; ślub w parafii Bielsk, pow. Płock, woj. mazowieckie, miejscowość: Rudowo (MK Bielsk); dzieci: Monika Rutkowska (ur. 1877 Mączewo par. Unierzyż).


Źródła: Bon. t.10/321-323; Dw. Teki; Nejm.; Nies.; Szl. Król.; Urus. t.7/99-100.