SERWIS GENEALOGICZNY - GENEALOGICAL RESEARCH
gromadzenie oraz analiza danych
dostęp do aktualnej bazy - kontakt
pobierz pliki za darmo
- download files for free



Materiały do Polskiego Słownika Biograficzno-Genealogicznego

Materials for Polish Biographical and Genealogical Dictionary

edycja 26ta - Listopad / November 2012

blisko 3000 stron — nearly 3000 pages
356 rodzin — 356 families
ponad 40 000 biogramów — over 40 000 short biographies
pobierz / download

sobota, 10 września 2016

Malewski

herb Jastrzębiec

herb Ślepowron
 
Malewski h. Jastrzębiec (in. Boleścic), przydomku Bolesta i wywodzą się od tej starej rodziny mazowieckiej. Są jednego pochodzenia z Koziebrodzkimi. Nazwisko wzięli od swego dziedzictwa wsi Malewo w parafii Koziebrody, niegdyś w woj. płockim, w ziemi wyszogrodzkiej, powiecie sierpeckim. W obecnym podziale administracyjnym Malewo leży w gminie Raciąż, pow. Płońsk, woj. mazowieckim. W r. 1408 siedzą tam Boleścice, Aleksy i Piotr, których wymienia przywilej dany Jastrzębczykom tegoż roku przez książąt mazowieckich. Marcin, syn Jana, dziedzic na Malewie i Koziebrodach 1639 r. Malewscy byli elektorami 1648 r. z woj. płockiego, 1669 r. z woj. płockiego i ziemi wyszogrodzkiej, 1697 r. z ziemi dobrzyńskiej i ciechanowskiej, 1764 r. z woj. płockiego. Niektórzy członkowie tej rodziny już w początkach XVII stulecia przesiedlili się na Litwę. Podpisali elekcje 1632 r. z woj. wileńskim, 1697 r. z woj. brzeskim litewskim. Z nich: Szymon (zm. 1832), doktor filozofii, profesor prawa i ekonomii politycznej, rektor Uniw. Wileńskiego. Jego syn, Franciszek (zm. 1870), czołowy filomata i bliski przyjaciel Mickiewicza, później urzędnik carski, tajny radca, odznaczony Orderem św. Anny. Malewscy zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji, 1782 r. w sądzie ziemskim lwowskim, 1842 r. w galicyjskim Wydziale krajowym, oraz w Królestwie Polskim w latach 1836-1862, niektórzy z herbem Ślepowron. 
Genealogia
(osób: 79)


Franciszek Hieronim Malewski
(1800-1870)

• ANTONI Malewski (ok. 1811-1852), s. Marcina i Katarzyny NN., burmistrz miasta Tarłów, pow. Opatów, obecnie woj. świętokrzyskie; jego synowie zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1853 r. z herbem Ślepowron; zm. Tarłów, lat 41 (Urus.; Szl. Król.; MK Tarłów); ż. (ok. 1835) Teofila Konarska (ok. 1815-po 1852); dzieci: Antoni, Franciszek Salezy.

• KAMILA Malewska (ok. 1820-4 V 1873), c. Justyniana i Polikseny Rudkowskiej; ur. prawd. Lwów, zm. tamże, poch. Cm. Łyczakowski (Bon.); m. Julian Ławrowski h. Sas (27 VIII 1819-5 V 1873), s. Grzegorza i Justyny Pacławskiej, działacz polityczny, poseł na sejm galicyjski, wicemarszałek tegoż sejmu; ur. Mszana, zm. Lwów, lat 53, poch. Cm. Łyczakowski (Bon.; PSB t.18/282).

Źródła: Kap. 263; Nies.; Szl. Król.; SGKP t.15 cz.2/295; Urus. t.10/148-149; Wikipedia.

niedziela, 4 września 2016

Marcinkowski

Marcinkowski h. Gryf (in. Świeboda) vel Jaxa-Marcinkowski, stara rodzina małopolska, używająca przydomku Jaksa (Jaxa). Pisali się z Marcinkowic, a niektórzy wywodzą ich ze wsi tej nazwy w powiecie sądeckim. Posiadali tam rzeczywiście rozległe majątki Marcinkowice, Chomranice i Lusławice. Jan Długosz ok. 1470 r. wymienia Mikołaja Marcinkowskiego, dziedzica z Lusławic nad Dunajcem, który był żonaty z mieszczką z Nowego Sącza Dorotą Bachantówną. Wydaje się jednak, że nazwisko wzięli Marcinkowscy od Marcinkowic w dawnym pow. brzeskim, parafii Radłów, obecnie pow. Tarnów, woj. małopolskie. Są notowani w aktach jako dziedzice tej wsi w latach 1508-1579. Wieś jest położona na lewym brzegu Dunajca. Na górze ponad wsią były jeszcze w początkach XVIII stulecia zwaliska murów, zapewne gniazda rodu Marcinkowskich (SGKP). Jedna linia przyjęła arianizm w XVI wieku i dotrwała w nim aż do jego upadku. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 
Genealogia
(osób: 43)


• KAJETAN Edward Marcinkowski (1807-po 1850), s. Ignacego i Katarzyny Kosińskiej, podporucznik wojsk polskich, powstaniec 1830/31; wstąpił 1825 r. do 6 pułku piechoty liniowej; w powstaniu 1831 r. został podporucznikiem w 12 pułku piechoty; wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1838 r. z herbem Gryf; ur. Żeliszew, obecnie gmina Kotuń, pow. Siedlce, woj. mazo- wieckie (Urus.; Szl. Król.; Ks. Wojskowe); ż. (ok. 1835) Anna Kosińska (ok. 1815-po 1850); dzieci: Władysław, Waleria, Julian.

• WALERIA Leokadia Marcinkowska (ok. 1850-po 1875), c. Kajetana i Anny Kosińskiej; zamieszkała Osada Czersk, parafia Jasieniec, obecnie pow. Grójec, woj. mazowieckie; m. (24 XI 1875 Jasieniec) Julian Teodor Czenze (ok. 1850-po 1875), s. Marcina i Karoliny NN.; ślub w parafii Jasieniec, miejscowość: Osada Czersk (MK Jasieniec).


Źródła: Bork. Sp. 237; Krzep. Młp.; Nies.; SGKP t.6/106; Szl. Król.; Urus. t.10/215-216; Żern. t.2/64; Żych. t.3/277.

czwartek, 18 sierpnia 2016

Milewski

Milewski h. Jastrzębiec (in. Boleścic), rozrodzona rodzina na Mazowszu, z Milewa in. Mielewa w ziemi płockiej. Janusz, Piotr, Nasił, Świętosław, Wojciech, Paweł i inni zamieszczeni są na przywileju danym Boleścicom przez ks. mazowieckiego Ziemowita 1408 r. Wielisław z Milewa dostał w nagrodę zasług od Jana ks. mazowieckiego w 1415 r. dwadzieścia włók ziemi i lasu niedaleko Łomży, gdzie założył wieś Milewo. Są jednego pochodzenia z Brulińskimi. Byli elektorami 1669 r. z woj. krakowskiego, 1733 r. z woj. wołyńskiego. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji 1789 r. oraz w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 
Jedna gałąź tego domu, osiedlona na Podlasiu i bardzo rozrodzona, od swego dziedzictwa wsi Kapice, wzięła nazwisko Kapica, inna zaś do tego nazwiska dodawała rodzinne Milewski, jako przydomek. Ci Podlascy Kapicowie-Milewscy zmienili nieco herb, kładąc na podkowie krzyż kawalerski złoty, a na tym jastrzębia; wielu też Jastrzębczyków Milewskich przeszło do herbu Ślepowron i na odwrót (Urus.). 

Źródła: Bork. Sp. 251; Kap.; Nies.; Pap.; Szl. Król.; Urus. t.11/72-73; Żern. t.2/88.

Milewski h. Ślepowron vel Korwin-Milewski, jedna z najliczniej rozrodzonych rodzin w Polsce. Nazwisko wzięli od wsi Milewo w parafii Krasne, powiat Przasnysz, woj. mazowieckie. Są niewątpliwie jednego pochodzenia z Krasińskimi oraz innymi rodzinami tego herbu z parafii Krasne. Michał z Milewa, w nagrodę zasług dostał w 1414 r. od ks. mazowieckiego Jana 30 włók gruntu na Podlasiu, w ziemi łomżyńskiej, nad rzeką Ruś, obecnie w parafii Puchały, na których założył wieś Milewo. Niektórzy od dóbr Piski w ziemi łomżyńskiej nazwali się Piskowskimi. Jedna gałąź używała przydomku Rączka. W XVII wieku już bardzo rozproszeni, byli elektorami 1669 r. z ziemi wiskiej i bielskiej, 1733 r. z woj. mazowieckiego, podlaskiego i płockiego. Z powiatem oszmiańskim podpisali konfederację olkienicką 1700 r. Z nich: Franciszek, szambelan królewski 1784. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji Zachodniej 1803 i 1808 r. oraz w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Inni wylegitymowali się w Cesarstwie Rosyjskim, w guberni wileńskiej, kowieńskiej, grodzieńskiej, a także w okręgu białostockim. Niektórzy z nich zostali wylegitymowani z herbami Korwin, Jastrzębiec i Pomian.  
Genealogia
(osób: 257)


• MARIANNA vel Marcjanna Milewska (ok. 1860-po 1887), c. Stanisława i Marianny Szeligowskiej; zamieszkała Gołasze Górki, parafia Kulesze Kościelne; m. (1887 Kulesze Kościelne) Kacper Kossakowski (ok. 1860-po 1887), s. Ignacego i Tekli Krajewskiej; zamieszkały Sanie Dąb; ślub w par. Kulesze Kościelne w dawnym pow. łomżyńskim, obecnie pow. Wysokie Mazowieckie, woj. podlaskie (MK Kulesze Kościelne).    

• STANISŁAW Milewski (ok. 1770-1814/21), s. Józefa i NN., dziedzic części wsi Milewo, parafia Niedźwiadna, obecnie gmina Szczuczyn, pow. Grajewo, woj. podlaskie; jego syn, urzędnik sądowy w Łomży, następnie asesor sądu w Łęczycy, wylegitymował się ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1844 r. z herbem Ślepowron (Urus.; MK Niedźwiadna); ż. (ok. 1800) Franciszka vel Urszula Franciszka Sarnacka (ok. 1780-po 1814), c. Stanisława i Anieli Danowskiej; 2v. żona (1821 Niedźwiadna) Zachariasza Marcina Ołdakowskiego, s. Pawła i Eleonory Przezdzieckiej, ślub w parafii Niedźwiadna, miejscowości: Sławc, Milewo (MK Niedźwiadna); dzieci: Józefata, Jakub, Jacenty, Florian.

Źródła: Bork. Sp. 251; Nies.; Urus. t.11/74-78; Żern. t.2/88.

wtorek, 9 sierpnia 2016

Moczulski

Moczulski h. Trzywdar vel Moculski, Moczudlski, Moczydlski, dom licznie rozrodzony na Podlasiu. Maciej i Stanisław, synowie Jana, dziedzice dóbr Moczudły Stare i Zalesie w ziemi bielskiej 1620 r. Jan i Michał, dziedzice dóbr Szmurły i Moczudły w ziemi drohickiej 1719 r. Obecnie wieś Moczudły – od której biorą nazwisko, występuje pod nazwą Moczydły i znajduje się w parafii i gminie Pierlejewo, powiecie Siemia- tycze, woj. podlaskim. Owe rozległe dobra z czasem uległy rozdrobnieniu. W XIX wieku obok wsi Moczydły Stare istniały ponadto Moczydły Pszczółki, M. Dubiny i M. Kukiełki. Ogółem wsie te liczyły w 1827 r. około 300 mieszkańców – drobnej i jak się wydaje różnoherbowej szlachty. Moczulscy byli elektorami 1632 i 1733 r. z woj. podlaskiego. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji Zachodniej 1804 r. oraz w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Inni wylegitymowali się w Cesarstwie Rosyjskim, zapisani do ksiąg szlachty okręgu białostockiego. Niektórzy z nich podali za swój herb rodowy Gozdawę. 
Genealogia
(osób: 53)


• EUFEMIA Moczulska (ok. 1865-po 1888), c. Leona i Izabeli Gutkowskiej; ur. Garwolewo, parafia Czerwińsk n/ Wisłą, pow. Płońsk, woj. mazowieckie (MK Czerwińsk); m. (2 II 1888 Święcieniec) Teodor Kazimierz Szmagier (ok. 1860-po 1888), s. Józefa i Emilii Czajczyńskiej; ślub w parafii Święcieniec, obecnie gmina Słupno, pow. Płock, woj. mazowieckie, miejscowość: Kanigowo (MK Święcieniec).

• LEON Moczulski (ok. 1820-po 1865), s. Kazimierza i Zuzanny Wiercińskiej, właściciel dóbr Garwolewo 1862, parafia Czerwińsk n/ Wisłą, pow. Płońsk, woj. mazowieckie; wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1860 r. z herbem Trzywdar; ur. Cępkowo, parafia Radzymin, pow. Płońsk, woj. mazowie- ckie (Urus.; Szl. Król.; MK Radzymin, Czerwińsk); ż. (22 II 1846 Woźniki) Izabela Kordula Gutkowska (1828-po 1865), c. Antoniego i Rozalii Strubińskiej; ur. Leszczyno Szlacheckie, parafia Zagroba; ślub w parafii Woźniki, miejsco- wość: Przedpełce Kościołki (MK Woźniki); dzieci: Marianna, Damazy, Stanisław, Władysława, Wanda, Leon, Marcela, Eufemia.


Źródła: Bork. Sp. 258; SGKP t.6/563, t.15 cz.2/345; Szl. Król.; Urus. t.11/188; Żern. t.2/100.

sobota, 6 sierpnia 2016

Mościcki

Mościcki h. Ślepowron, na Mazowszu i Podlasiu. Wcześniej nazywali się podobno Mościczny (Bork.). Według dawnych heraldyków ich wsią gniazdową były nieokreślone Mościska w północnym Mazowszu. Wydaje się jednak, że nazwisko Mościcki przyjęli od wsi Mościce w ziemi ciechanowskiej, parafii Lekowo. Obecnie wieś ta znajduje się w woj. mazowieckim, powiecie Ciechanów, gminie Regimin. Jedna gałąź już w XV wieku przesiedliła się na Podlasie, gdzie założyli inne wsie o podobnej nazwie, takie jak Mościska i Mościckie, m. in. Mościckie w parafii Kulesze. Niektórzy przeszli do herbu Ostoja. Mościccy byli elektorami 1669 r. z ziemi warszawskiej, woj. podlaskiego, 1697 r. z ziemi warszawskiej, nurskiej, woj. lubelskiego, sandomierskiego, 1764 r. z ziemi bielskiej. 
Z nich: Wojciech, burgrabia i poseł bielski 1764. Michał, komornik ziemski bielski 1788. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji 1782 r. oraz w Królestwie Polskim w latach 1836-1862.
Genealogia
(osób: 87)



Ignacy Mościcki
(1867-1946)

• FABIAN vel Henryk Fabian Mościcki (ok. 1817-1892), s. Marcelego i Konstancji Gąsowskiej, właściciel części wsi Kobylino Kruszewo, parafia Kobylin Borzymy, obecnie pow. Wysokie Mazowieckie, woj. podlaskie; wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1839 r. z herbem Ślepowron (Urus.; Szl. Król.); ur. w parafii Kulesze Kościelne, chrz. 1819, zm. Kobylino Kruszewo, lat 75, uwagi: wdowiec (MK Kulesze Kośc., Kobylin Borz.); ż. (1843 Kobylin Borzymy) Emilia Pogorzelska (ok. 1822-1884), c. Pawła i Kunegundy Rakowskiej; zm. Kobylino Kruszewo par. Kobylin Borz., lat 62 (MK Kobylin Borz.); ślub w parafii Kobylin Borzymy, miejscowość: Kobylino Kruszewo (MK Kobylin Borz.); dzieci: Kazimierz, Wincenta, Marta (Martyna), Rozalia, Jan, Marianna, Antoni, Stanisława, Łucja.

• ROZALIA Mościcka (1848-po 1875), c. Fabiana i Emilii Pogorzelskiej; ur. Kobylin Kruszewo, parafia Kobylin Borzymy, obecnie pow. Wysokie Mazowieckie, woj. podlaskie, chrz. 1848 (MK Kobylin Borzymy); m. (1875 Kobylin Borzymy) Konstanty Stypułkowski (ok. 1840-po 1875), s. Wiktora i Teodory Maleszewskiej; ślub w parafii Kobylin Borzymy, miejscowość: Kobylin Kruszewo (MK Kobylin Kruszewo).

Źródła: Bork. Sp. 264; Szl. Król.; Urus. t.11/291-293; Żern. t.2/109.

piątek, 5 sierpnia 2016

Mossakowski

Mossakowski h. Jastrzębiec (in. Boleścic) vel Mosakowski, na Mazowszu, niektórzy używali przydomku Mleczek. Gniazdem tej licznie rozrodzonej rodziny jest wieś Mossaki in. Mosaki w ziemi ciechanowskiej. Wieś ta, położona w parafii Krasne, według obecnego podziału administracyjnego znajduje się w pow. Przasnysz, woj. mazowieckim. 
W XIX wieku dobra te stanowiły tzw. okolicę szlachecką, w obrębie której mieściły się Mossaki Gadacze, M. Iłówko albo Iłowe, M. Łyżkowo, M. Rukle, M. Starawieś. Ogółem w 1827 r. okolica Mossaki liczyła ponad 300 mieszkańców (SGKP). Mossakowscy podpisali elekcje królewskie 1648 r. z ziemią łomżyńską, 1669 r. z ziemią różańską, 1697 r. z ziemią ciecha- nowską, woj. płockim i ziemią zakroczymską, 1733 r. z woj. wołyńskim, 1764 r. z woj. wołyńskim i ziemią halicką. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji 1782 r. oraz w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Inni wylegitymowali się w Cesarstwie Rosyjskim, zapisani do ksiąg szlachty guberni kijowskiej. 
Genealogia
(osób: 75)


• BOLESŁAW Mossakowski (ok. 1850-po 1890), s. Aleksandra i Tekli Świdwińskiej, urzędnik kolejowy; zamieszkały Ciechanów, woj. mazowieckie, oraz Suwałki, woj. podlaskie; wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1855 r. z herbem Jastrzębiec (Urus.; Szl. Król.); ż. (ok. 1879) Maria Józefa Chmielińska h. Leszczyc (ok. 1860-po 1890), c. Antoniego Arkadiusza i Walentyny Magdaleny Grochowskiej h. Bończa; dzieci: Jadwiga, Leon, Cecylia, Jan, Kazimierz.

• NATALIA Mossakowska (ok. 1860-po 1891), c. Aleksandra i Tekli Świdwińskiej; zamieszkała Ciechanów, obecnie woj. mazowieckie (MK Ciechanów); m. (1881 Ciechanów) Stanisław Rossowiecki (ok. 1850-po 1891), s. Jana i Marty Kalińskiej; ślub w parafii Przasnysz, obecnie woj. mazowieckie (MK Ciechanów); dzieci: Włodzimierz Paweł (ur. 1882 Ciechanów), Irena (ur. 1883), Janina (ur. 1887), Halina Amelia (ur. 1888), Stanisława (ur. 1891) – Rossowieccy.

Źródła: Bork. Sp. 263; Nies.; SGKP t.6/710; Szl. Król.; Urus. t.11/296-297; Żern. t.2/109.

Mroczek

Mroczek h. Prus I, nazwisko wzięło początek od imienia słowiańskiego Mroczysław, zmienianego na Mroczko i Mroczek. Ich gniazdem Mazowsze, z którego przenieśli się w różne strony kraju. Byli elektorami 1632 r. z woj. wołyńskiego, 1648 r. z ziemi warszawskiej, 1697 r. z ziemi chełmskiej, 1764 r. z woj. płockiego, ziemi liwskiej, oraz pow. grodzieńskiego. Piotr Paweł, pisarz ziemski przemyski 1663. Stanisław, wiceregent grodzki lubelski 1689. Sebastian, podczaszy trembowelski 1690. Zygmunt, podstoli wieluński 1702. Mroczkowie herbu Prus I zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Bardzo możliwe, że są jednego pochodzenia z Mroczkami i Mroczkowskimi herbu Prus III. Były także inne rodziny szlacheckie tego nazwiska, m. in. Mroczkowie herbu Księżyc, osiedleni na Pomorzu. 

• JACENTY Mroczek (ok. 1800-po 1840), s. Michała i Franciszki Piotrowskiej, posesor wsi Dobryń, parafia Malowa Góra, pow. Biała Podlaska (bialski), obecnie woj. lubelskie; razem z synami wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1839 r. z herbem Prus I (Urus.; Szl. Król.); ż. (ok. 1830) Petronela Karolina Rola, Rolówna (ok. 1810-po 1840); dzieci: Aleksander, Hilary, Józefa, Jan.

• JÓZEFA vel Maksymilia Józefa Mroczek (ok. 1837-1892), c. Jacentego i Petroneli Karoliny Rolówny; zm. Ciszyca, parafia Tarłów, obecnie woj. świętokrzyskie, lat 55 (MK Tarłów); m. (1859 Trzebieszów) Józef Ostrowski (ok. 1830-po 1892); ślub w parafii Trzebieszów, pow. Łuków, obecnie woj. lubelskie, uwagi: on wdowiec (MK Trzebieszów); dzieci: Jan Wieńczysław Ostrowski (ok. 1861-1896), zm. Potoczek par. Tarłów, lat 35 (MK Tarłów).


Źródła: Bork. Sp. 265; Kap.; Nies.; Szl. Król.; Urus. t.11/323; Żern. t.2/112.

wtorek, 2 sierpnia 2016

Myśliborski

Myśliborski h. Jelita, w północnym Mazowszu i na Podlasiu. Wymienia ich Paprocki 1584 r. Uprzednio nazywali się Myślibor, co pochodzi od staropolskiego imienia tej nazwy. Zdaniem Uruskiego, stanowią jedną rodzinę z Myśliborskimi ze wsi Myślibory w ziemi nurskiej i tam ma być ich pierwotne gniazdo. Rzeczywiście, dokumenty sądowe z 1545 r. wymieniają Marcina herbu Jelita, jak również Jakuba, Jana i Macieja, jako częściowych właścicieli wsi Myślibory. Być może nawet to rycerze herbu Jelita należeli do założycieli tej wsi. Jednak Myśliborscy Jelitczykowie wywodzą się ze wsi Myślibórz, w dokumentach Myśliborz, parafia Żarnów, powiat Opoczno, w dawnym woj. sandomierskim, obecnie łódzkim. Marcin Myśliborski, dziedzic części Myśliborza, pozwał 1545 r. braci stryjecznych o części tej wsi (Ks. Gr. Opoczyńskie). Adam Myślibor, dziedzic Jabłonowa 1582 r. Niektórzy osiedlili się na Litwie. Podpisali elekcję 1697 r. z ziemią nurską. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Niewątpliwie tu również dochodziło do zmiany herbów. Wiadomo, że były inne rodziny tego nazwiska. Jedna z nich, herbu Dołęga, osiedlona w ziemi dobrzyńskiej, pisała się z Myśliborzyc i Faliborza, w pow. lipnowskim, parafii Rokicie. Inna pochodziła z Myśliborza w pow. konińskim. 
Genealogia
(osób: 40)


• ANTONI Myśliborski (ok. 1810-po 1852), s. Jakuba i Julianny Boguckiej, dziedzic części wsi Drewnowo Dadźbogi, parafia Nur, pow. Ostrów Mazowiecka, obecnie woj. mazowieckie; wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1852 r. z herbem Jelita (Urus.; Szl. Król.; MK Zuzela); ż. (1843 Zuzela) Anna Grabowska (ok. 1820-po 1843), c. Wincentego i Marianny Tatkowskiej; ślub w parafii Zuzela, miejscowości: Zakrzewo Wielkie i Drewnowo Dadźbogi (MK Zuzela); dzieci: Ferdynand, Adam.

• MARIANNA vel Marcjanna Myśliborska (ok. 1745-po 1767), c. Władysława i NN.; zamieszkała Drewnowo Daćbogi, parafia Nur, pow. Ostrów Mazowiecka, obecnie woj. mazowieckie (MK Nur); m. (16 X 1767 Nur) Walenty Tymiński (ok. 1740-po 1767), s. Jana i NN.; ślub w par. Nur, miejscowość: Drewnowo Daćbogi, uwagi: on kawaler, ona panna (MK Nur).

Źródła: Bork. Sp. 268; Dw. Teki; Krzep. Młp.; Nies.; Pap.; Szl. Król.; Urus. t.11/360-361; Żern. t.2/118.

poniedziałek, 25 lipca 2016

Niedziałkowski

Niedziałkowski h. Rawicz, pierwotnie nazywali się pewnie Niedziałka i pisali z Niedziałek. Herbarze notują Niedziałków w ziemi czerskiej i ciechanowskiej 1574 r. Gniazdem rodu jest chyba wieś Niedziałki w powiecie mławskim, gmina Turza, parafia Lipowiec (SGKP). Nazwisko Niedziałkowski notowane jest w ziemi nurskiej od 1526 r. Byli elektorami 1632, 1669, 1697 r. z ziemi nurskiej, 1733, 1764 r. z woj. płockiego. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji oraz w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Inni wylegitymowali się w Cesarstwie Rosyjskim i zostali zapisani do ksiąg szlachty guberni wołyńskiej 1849 r.
Genealogia
(osób: 114)


• ANTONI Onufry Niedziałkowski (1805-1867), s. Antoniego i Wiktorii Przybylskiej, adwokat w Warszawie; wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1837 r. z herbem Rawicz; ur. Modła pow. Przasnysz, zm. Warszawa (Urus.; Sęcz.; Szl. Król.); ż. (1835 Warszawa) Anna Julia Kalinowska (1818-po 1845), c. Wojciecha i Anny Thil; ur. Toruń; ślub w parafii Nawiedzenia NMP (MK Warszawa: Nawiedzenie NMP); dzieci: Joanna, Ignacy.

• JÓZEFA Niedziałkowska (ok. 1810-po 1833), c. Józefa i Julianny Błaszko- wskiej; ur. w parafii Lekowo, obecnie woj. mazowieckie (MK Lekowo); m. (1833 Strzelce) Ludwik Karol Łęski (ok. 1810-po 1833), s. Andrzeja vel Jędrzeja Stanisława i Ludwiki Marii Wasidło; ślub w par. Strzelce, obecnie woj. łódzkie, miejscowość: Sieraków (MK Strzelce).

Źródła: Bork. Sp. 275; Dw. Teki; Nies.; Sęcz.; SGKP t.7/59; Urus. t.12/79-80; Żern. t.2/130.

czwartek, 21 lipca 2016

Nienałtowski

Nienałtowski h. Nałęcz, rodzina mazowiecka, wywodząca się ze wsi Nienałty w ziemi nurskiej, w większości rozrodzona szlachta zagrodowa. Obecnie Nienałty leżą w woj. mazowieckim, powiat Ostrów Mazowiecka. W XIX wieku Nienałty stanowiły rozległą okolicę szlachecką położoną na terenie gmin Zaręby Kościelne i Szulborze Koty. W jej obrębie mieściły się wsie Nienałty Brewki, N. Doniczki, N. Michny, N. Niestępowo, N. Szymony, gmina i parafia Zaręby Kościelne, oraz Nienałty Kuleszki, N. Załęgi, gm. Szulborze Koty, par. Andrzejewo. W 1827 r. wsie te łącznie liczyły ok. 400 mieszkańców. Nienałtowscy byli elektorami 1697 r. z ziemi nurskiej, 1733 r. z woj. mazowieckiego. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z nich: Maciej, burgrabia przemyski 1660. Adam, burgrabia nurski 1755. Piotr, burgrabia warszawski 1779. 
Genealogia
(osób: 52)


• ELEONORA Nienałtowska (ok. 1810-po 1832), c. Szymona i Katarzyny Sokolnickiej, dziedziczka części wsi Nienałty Kuleszki, parafia Andrzejewo, gmina Szulborze Koty, obecnie pow. Ostrów Mazowiecka, woj. mazowieckie; jej brat wylegitymował się ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1841 r. z herbem Nałęcz (Urus.); ur. Nienałty Kuleszki, par. Andrzejewo (MK Andrzejewo); m. (1832 Czyżew) Benedykt Józef Konarzewski (ok. 1800-po 1832), s. Jana i Justyny Drągowskiej; ślub w parafii Czyżew, obecnie woj. podlaskie, miejsco- wości: Czyżewo Chrapki i Brzóski Brzezińskie (MK Czyżew).

• KONSTANTY Michał Nienałtowski (ok. 1825-1904), s. Leona i Tekli Czartoryskiej, urzędnik w Warszawie; wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1840 r. z herbem Nałęcz; zm. Brańszczyk, obecnie woj. mazowieckie (Urus.; Szl. Król.; MK Brańszczyk); ż. (1850 Czyżew) Izabela Urszula Tymińska (ok. 1827-17 VIII 1892), c. Józefa i Anny Godlewskiej; ur. prawd. Dmochy Sadły, parafia Czyżew, zm. Brańszczyk, uwagi: lat 65 lat (MK Brańszczyk); ślub w par. Czyżew, obecnie woj. podlaskie, miejscowości: Dmochy Sadły i miasto Warszawa (MK Czyżew). 

Źródła: Bork. Sp. 277; SGKP t. 7/101; Szl. Król.; Urus. t.12/114; Żern. t.2/134; Strona rodzinna Nienałtowskich online.