SERWIS GENEALOGICZNY - GENEALOGICAL RESEARCH
gromadzenie oraz analiza danych
dostęp do aktualnej bazy - kontakt
pobierz pliki za darmo
- download files for free



Materiały do Polskiego Słownika Biograficzno-Genealogicznego

Materials for Polish Biographical and Genealogical Dictionary

edycja 26ta - Listopad / November 2012

blisko 3000 stron — nearly 3000 pages
356 rodzin — 356 families
ponad 40 000 biogramów — over 40 000 short biographies
pobierz / download

poniedziałek, 5 grudnia 2016

Kolczyński

Kolczyński h. Rogala vel Kołczyński, drobna szlachta na Mazowszu, pisali się z Kolczyna w dawnym powiecie płockim, w parafii Gozdowo. Obecnie wieś Kolczyn znajduje się w powiecie Sierpc. Dom w XVI wieku licznie rozrodzony, poszczególne linie dla rozróżnienia brały przydomki, np. Jawny, Król, Krudzina, Malisza, Opachała, Podkonicz. Jakub Król i Jan Malisza na Kolczynie-Maliszu, Grzegorz, Maciej i Walerian na Kolczynie-Jawnym, Gabriel, Stanisław i Wojciech na Kolczynie-Opachałach, oraz Łukasz na Kolczynie-Zakrzewie dziedzice 1578 r. (Ks. poborowe). Wśród nich mogła być także szlachta innych herbów. Kolczyńscy podpisali elekcje 1632 r. z ziemią warszawską i woj. brzeskim litewskim, 1648 r. z woj. czerniechowskim, 1669 r. z ziemią wieluńską, gostyńską, woj. brzeskim kujawskim i sieradzkim, 1697 r. z woj. brzeskim. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 

• JÓZEF Franciszek Kolczyński (ok. 1820-po 1852), s. Pawła i Julianny Przedpełskiej, właściciel części wsi Dramin-Rudowo, parafia Krajkowo, obecnie gmina Baboszewo, pow. Płońsk, woj. mazowieckie; wylegitymował się ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1852 r. z herbem Rogala (Urus.; Szl. Król.; Bon.; MK Krajkowo); ż. (1849 Krajkowo) Katarzyna Trzcińska (ok. 1830-po 1852), c. Bartłomieja i Agaty Krasińskiej; ślub w parafii Krajkowo, miejscowość: Dramin-Rudowo (MK Krajkowo); dzieci: Kunegunda.

• KUNEGUNDA Kolczyńska (ok. 1850-po 1877), c. Józefa i Katarzyny Trzcińskiej; ur. Dramin-Rudowo, parafia Krajkowo, obecnie gmina Baboszewo, pow. Płońsk, woj. mazowieckie (MK Krajkowo); m. (13 II 1867 Bielsk) Antoni Rutkowski (ok. 1840-po 1877), s. Marcelego i Doroty Witkowskiej; ślub w parafii Bielsk, pow. Płock, woj. mazowieckie, miejscowość: Rudowo (MK Bielsk); dzieci: Monika Rutkowska (ur. 1877 Mączewo par. Unierzyż).


Źródła: Bon. t.10/321-323; Dw. Teki; Nejm.; Nies.; Szl. Król.; Urus. t.7/99-100.

piątek, 2 grudnia 2016

Kołakowski

Kołakowski h. Kościesza vel Kółakowski, Kułakowski, Kułagowski, na Mazowszu i Podlasiu. Według Bonieckiego wyszli z Kołaków w pow. zambrowskim i z Kołaków w ziemi ciechanowskiej. Dom licznie rozrodzony, często występujący w aktach ziemskich łomżyńskich i zambrowskich (Bon.). Ich pierwotnym nazwiskiem było Kołak in. Kułak, a gniazdem wieś Kołaki in. Kułaki Wielkie w parafii Grudusk, obecnie pow. Ciechanów. W XIX wieku Kołaki w pow. ciechanowskim, leżące w parafii Koziczynek, gminie Opinogóra, stanowiły okolicę szlachecką składającą się ze wsi Kołaki Budzyno, K. Janowięta, K. Kwasy i K. Morgi. Już XV wieku osiedlili się Kołakowscy na Podlasiu, gdzie założyli różne wsie o nazwie Kołaki. Obecnie są to Kołaki Kościelne, pow. Zambrów, Kołaki-Strumienie oraz Kołaki-Wietrzychowo, pow. Kolno, gmina Mały Płock, Kołaki, pow. Grajewo, gmina Rajgród. Dziedzicząc w innych wsiach, swoją część nazywali także Kołaki, np. Miecznikowo-Kołaki, pow. Mława, parafia Janowiec Kościelny. Liczni Kołakowscy podpisali elekcje: 1632, 1648, 1669 r. z ziemią łomżyńską,  1632 r. z nurską,1648, 1669 r. z różańską, 1669 r. z ziemią makowską i ks. żmudzkim, 1697 r. z ziemią ciechanowską, łomżyńską i zakroczymską, 1764 r. z woj. płockim, z ziemią ciechanowską i łomżyńską. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Są jednego pochodzenia m. in. z Ciborowskimi i Zambrzyckimi. 
Genealogia
(osób: 126)


• DOMICELA Kołakowska (ok. 1825-22 XII 1897), c. Tomasza i Domiceli Mossakowskiej; jej bracia wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1843 r. z herbem Kościesza (Urus.; Szl. Król.); zm. Budzyno, parafia Maków Mazowiecki, obecnie pow. Maków Mazowiecki, woj. mazowieckie, lat 72, uwagi: wdowa (MK Maków Mazowiecki); m. Teofil Pomaski (ok. 1810-p. 1897).

• FLORIAN Kołakowski (ok. 1815-1851), s. Gotarda i Anny Pomaskiej, dziedzic części wsi Obiedzino in. Obidzino Górne, parafia Pałuki, dawny pow. Przasnysz, obecnie gmina Gołymin, pow. Ciechanów, woj. mazowieckie; razem z braćmi wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1839 r. z herbem Kościesza; ur. Obiedzino in. Obidzino Górne, parafia Pałuki (Urus.; Szl. Król.; MK Pałuki); ż. (1841 Pałuki) Marianna
Obidzińska (ok. 1820-po 1852), c. Aleksandra i Katarzyny Nasierowskiej; ślub w parafii Pałuki, miejscowość: Obidzino (MK Pałuki); 2v. żona (1852 Pałuki) Tadeusza Sosnowskiego, s. Antoniego i Marianny NN., ślub w parafii Pałuki, miejscowości: Steczki, Obidzino (MK Pałuki); dzieci: Wiktoria, Ludwika, Franciszek, Tekla.

Źródła: Bon. t.10/333-336; Nies.; SGKP t.4/271; Szl. Król.; Urus. t.7/109-111.

niedziela, 20 listopada 2016

Kośmiński

Kośmiński h. Lubicz vel Koszmiński, Koźmiński, Kosmiński, Kośniński, w Małopolsce, pisali się z Kośmina. Nazwisko biorą od wsi Kośmin, w woj. lubelskim, obecnie pow. Puławy, gmina Żyrzyn. Wieś tę nazywano dawniej podobno Kuźmin. Mikołaj z Kośmina, podczaszy lubelski 1462. 
W 1531 roku dziedziczyli Jan i Maciej na Sługocinie, Marcin i Jan na Sobieszczanach, a Jasiek i Jan Sasanek na Kośminie (Paw.). Jeszcze w XIX wieku część Kośmina była w ich posiadaniu. Niektóre linie używały przydomków, m. in. Gut, Żych in. Zych. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji 1782 r. bez wskazania herbu, w Królestwie Polskim w latach 1836-1862, w guberni kowieńskiej 1804, kijowskiej 1801, 1840-1860. 
Genealogia
(osób: 99)


• ANIELA Kośmińska (ok. 1820-po 1850), c. Symplicjusza i Antoniny Bielskiej; ur. Władysław, parafia Sieciechowice, dawny pow. Olkusz, obecnie pow. Kraków, gmina Iwanowice (MK Sieciechowice); m. (5 XI 1840 Sieciechowice) Jakub vel Błażej Jakub Kwiecień (ok. 1820-po 1850), s. Jakuba i Marianny Kędrzyńskiej vel Kędrzeńskiej; ślub w parafii Sieciechowice, uwagi: kawaler, panna (MK Sieciechowice); dzieci: Antoni (ur. 29 IV 1847 Kolonia Dąbrowa, par. Będzin), Feliks Sebastian (ur. 31 III 1848 Dąbrowa), Kazimiera (ok. 1850-po 1871), wyszła (1871 Czeladź) za Leona Pawła Januszowskiego, s. Jana i Józefy Radziszewskiej, ślub w parafii Czeladź, miejscowość: Sosnowiec (MK Czeladź) – Kwiecień.


 dr Stanisław Kośmiński
(1837-1883)

• JÓZEF Kalasanty Izajasz Alojzy Żych-Kośmiński (4 VII 1824-po 1890), s. Onufrego i Anieli Gaszyńskiej, ziemianin, właściciel dóbr ziemskich Drożejowice, pow. Pińczów; razem z ojcem wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1838 r. z herbem Lubicz; rentier w Krakowie 1890; ur. Wojkowice Kościelne, parafia Wojkowice Kośc., dawny pow. Olkusz, obecnie woj. śląskie, pow. Będzin, gmina Siewierz, chrz. 1825 (Urus.; MK Wojkowice Kośc.; Sp. Krak.); ż. Ewa Wędrychowska (24 XII 1830-po 1890); ur. Imielno, pow. Jędrzejów.

Źródła: Bon. t.11/286-287; Nies.; Sęcz.; SGKP t.4/465; Urus. t.7/281-282; Spis ludności miasta Krakowa z r. 1890; Wystawy WUM online.

czwartek, 17 listopada 2016

Kotowski

Kotowski h. Trzaska, na Mazowszu, pisali się z Kotowic. Nazwisko biorą być może od wsi Kotowice w powiecie warszawskim, których część należała 1580 r. do Krzysztofa Kotowskiego (Paw.). Wywodzą się jednak chyba z ziemi rawskiej, ze wsi Koty pod Białą, gdzie zamieszkiwała licznie rozrodzona szlachta, prawdopodobnie z rodu Trzasków. Jeden z dziedziców Bartłomiej pisał się nawet Trzaską (Paw.). Według niektórych opracowań, Trzaskowie mieli dziedziczyć w latach 1493-1499 także we wsi Kotowice, w dawnym pow. lelowskim, parafia Włodowice (Krzep.). Może rację ma tutaj Uruski, pisząc o dwóch różych rodzinach tego herbu i nazwiska. Kotowscy byli elektorami 1669 i 1733 r. z ziemi warszawskiej, 1764 r. z woj. sandomierskim. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji, w sądzie ziemskim przemyskim 1782, 1787, w Galicji zachodniej 1804, w Wydziale Krajowym galicyjskim 1834, jak również w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. Z herbem Trzaska wylegitymowali się w Królestwie także Kotowscy ze wsi Koty w parafii Puchały, gmina i powiat Łomża, obecnie woj. podlaskie, choć zdaniem Bonieckiego, należeli do herbu Puchała. Z nich: Kazimierz, subdelegat grodzki warszawski 1638, pisarz kancelarii królewskiej 1641, podsędek warszawski 1648, sędzia ziemski warszawski 1658, poseł na sejm. Jan (zm. 1663), skarbnik warszawski 1654. Wiktor, szambelan królewski 1790. Antoni (1784-1845), biskup nominat, sufragan łowicki 1842.  
Genealogia
(osób: 53)


• ERAZM Kotowski (ok. 1810-po 1844), s. Marcina i Salomei Gomulińskiej, dziedzic dóbr Bronocice, parafia Skalbmierz, obecnie pow. Pińczów, woj. świętokrzyskie; jego brat wylegitymował się ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1850 r. z herbem Trzaska (Urus.; Szl. Król.; MK Skalbmierz); ż. (1837 Skalbmierz) Ludwika Ewa Maria Breitenwald, Breytenwaldówna (ok. 1815-po 1844), c. Augustyna i Rozalii Moszyńskiej; ślub w parafii Skalbmierz (MK Skalbmierz); dzieci: Roman, Ludwik, Adam, Marianna.

• ANNA Kotowska (ok. 1810-po 1832), c. Wawrzyńca i Łucji Mioduszewskiej; zamieszkała w parafii Puchały, gmina i powiat Łomża, obecnie woj. podlaskie; jej brat wylegitymował się ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1843 r. z herbem Trzaska (Urus.); m. (1832 Puchały) Stanisław Pęski (ok. 1810-po 1832); ślub w parafii Puchały (MK Puchały).

Źródła: Bon. t.11/394-396; Krzep. Młp.; Nies.; Szl. Gal.; Szl. Król.; Urus. t.7/338-339.

sobota, 12 listopada 2016

Kozicki

Kozicki h. Lubicz, na Mazowszu, pisali się z Koziczyna. Nazwisko wzięli od wsi Koziczyn w ziemi ciechanowskiej, obecnie gmina Regimin, pow. Ciechanów, woj. mazowieckie. Wieś ta należała w 1567 roku do Jana i Wojciecha Kozickich. Obok zaś położone Sulmierze i Lipa, były własnością Jana, Wojciecha, Piotra, Stanisława, Sebastiana i Mikołaja Kozickich, wieś Daszkie należała do Wojciecha, a Kołaki-Sojki i Mieczki, do Mikołaja (Paw.). Koziccy byli elektorami 1674 r. z woj. krakowskiego, 1697 r. z ziemi ciechanowskiej, różańskiej i dobrzyńskiej. Zostali wylegi- tymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862, w guberni kijowskiej 1800, 1802. 
Genealogia
(osób: 59)


• JULIUSZ Piotr Witalis Kozicki (ok. 1825-po 1870), s. Euzebiusza i Apolonii Doroszewskiej, urzędnik w Warszawie; wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1853 r. z herbem Lubicz (Urus.; Sęcz.; Bon.; Szl. Król.); ż. (1863 Warszawa) Jadwiga Brochocka h. Prawdzic (ok. 1828-1912), c. Dominika i Tekli Trembińskiej; zm. Nowy Dwór Mazowiecki, lat 84; ślub w parafii św. Andrzeja (MK Warszawa: św. Andrzej); dzieci: Stefan, Lucjan, Maria.
 

Stanisław Izydor Kozicki
(1876-1958)

• MAGDALENA Kozicka (1859-po 1899), c. Juliana i Marty Malinowskiej (Sęcz.); zamieszkała we wsi Strachów, parafia Kamieńczyk, obecnie pow. Wyszków, woj. mazowieckie; ur. w parafii Kamieńczyk, chrz. 1859 (MK Kamieńczyk); m. (1880 Kamieńczyk) Piotr Wierzba (ok. 1845-po 1899), s. Jana i Magdaleny Matuszewskiej; zamieszkały Strachów, parafia Kamieńczyk; ślub w parafii Kamieńczyk (MK Kamieńczyk); dzieci: Aleksandra (I) (1882-1884), Marian (1883-1884), Aleksandra (II) (ur. 14 IX 1885), Aleksander (1887-1888), Marta (ur. 1896), NI. (ur. 1899, dziecko martwe) – Wierzbowie.

Źródła: Bon. t.12/53-55; Nies.; Szl. Król.; Urus. t.7/363-364; Wikipedia.

niedziela, 6 listopada 2016

Krasuski

Krasuski h. Jastrzębiec, licznie rozrodzona, zagrodowa i drobna szlachta na Podlasiu. Podobnie jak Krasuscy należący do innych herbów, także Jastrzębce wywodzą się ze wsi Krasusy w pow. łukowskim. 
Z czasem dobra te uległy rozdrobnieniu i podziałowi na kilka osad, znajdujących się obecnie na terenach gmin Trzebieszów w woj. lubelskim i Zbuczyn w woj. mazowieckim. W XVIII wieku dziedziczyli m. in. we wsi Brzóski Falki, dawny pow. Brańsk, obecnie pow. Wysokie Mazowieckie, woj. podlaskie. Krasuscy herbu Jastrzębiec zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862.
 
• MACIEJ Krasuski (22 II 1792-po 1839), s. Karola i Marianny Jelsikowskiej, ekonom, zamieszkały we wsi Pęchratka 1830, gmina Andrzejewo, pow. Ostrów Mazowiecka, woj. mazowieckie; jego synowie zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1853 r. z herbem Jastrzębiec; ur. Brzóski Falki (Brzoski, Brzozki), dawny pow. Brańsk, obecnie parafia, gmina i powiat Wysokie Mazowieckie, woj. podlaskie (Urus.; Szl. Król.; MK Wysokie Mazowieckie); ż. (11 II 1830 Jasienica) Józefa Helena Kozłowska (5 III 1798-po 1839), c. Ignacego i Anny Ostrowskiej; zamieszkała Smolechy, par. Jasienica; ślub w parafii Jasienica, gmina i powiat Ostrów Mazowiecka, miejscowości: Smolechy i Pęchratka (MK Jasienica); dzieci: Jan, Julian.

• MAGDALENA Krasuska (1810-po 1826), c. Franciszka i Rozalii Uścińskiej; ur. Ołdaki Polonia, parafia Andrzejewo, pow. Ostrów Mazowiecka, woj. mazowieckie, chrz. 1810 (MK Andrzejewo); m. (1826 Andrzejewo) Jakub Dąbrowski (ok. 1788-po 1826), s. Feliksa i Marianny Grabińskiej, dziedzic części wsi Skarżyn Stary; ślub w parafii Andrzejewo, miejscowości: Ołdaki-Polonia i Skarżyn Stary, uwagi: on lat 38, wdowiec po Katarzynie Skórzyńskiej vel Skurzyńskiej, ona lat 16 (MK Andrzejewo).

Źródła: Bon. t.12/241; Szl. Król.; Urus. t.8/41.

Krasuski h. Nowina (in. Złotogoleńczyk) vel Nowina-Krasuski, Krassuski, licznie rozrodzona rodzina na Podlasiu, wzięła nazwisko od wsi Krasusy w pow. łukowskim. Pierwsza wzmianka o Krasusach znajduje się w akcie erekcyjnym parafii Zbuczyn, wydanym przez biskupa krakowskiego Wojciecha Jastrzębca 1418 r. W akcie tym wymienia się miejscowość „Krasusza” zamieszkaną przez czterech osadników. W 1564 r. w Krasusach mieszka już dwadzieścia pięć rodzin szlacheckich, w sześciu osadach (Paw. Mał.). Z czasem Krasusy in. Krasusze (Krasuse) stały się okolicą szlachecką. W jej granicach znajdowały się przysiółki a obecnie odrębne wsie: Krasusze Gołowierzchy, K. Miklusze in. Mikłusy, K. Smolanka, K. Zembry, K. Wólka Konopna, K. Zaolszynie i K. Łęcznowola in. Łącznowola. Obecnie wsie te położone są na terenach gminy Trzebieszów, woj. lubelskie i Zbuczyn, woj. mazowieckie. W 1827 r. zaścianek Krasusze ma 228 domów i 1261 mieszkańców. Pod koniec lat 1870-tych Krasusze mają 2010 mieszkańców, gospodarujących na 8082 morgach (SGKP). Krasuscy używali rozlicznych przydomków, m. in. Chudziak in. Chudzial, Lasota, Strączek, Wawrzyńczyk, Żychowicz in. Zychowicz, Przedwora, Przezdoma in. Przesdoma, Puskarz. Podpisali elekcję 1764 r. z ziemią drohicką. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji zachodniej 1803 i 1804 r., w Królestwie Polskim w latach 1836-1862, w guberni kijowskiej 1811, kowieńskiej 1852. Obok Nowinów zapewne dziedziczyli w Krasusach przedstawiciele innych rodów szlacheckich, m. in. Nieczujówi i Jastrzębców. W obecnych czasach najwięcej Krasuskich zamieszkuje Wólkę Konopną i Zembry. Na początku lat 1990-tych mieszkały w Polsce 3873 osoby z nazwiskiem Krasuski, najwięcej w woj. siedleckim, warszawskim i bialskopodlaskim. 
Genealogia
(osób: 75)


• MICHALINA Krasuska (ok. 1840-po 1869), c. Jana i Eleonory Benedyktowicz; zamieszkała Olszewice, parafia Kałuszyn, obecnie pow. Mińsk Mazowiecki, woj. mazowieckie; m. (19 VI 1862 Kałuszyn) Jan Gójski, Gojski (ok. 1835-po 1869), s. Franciszka i Józefy Olszewskiej, właściciel części wsi Olszewice, parafia Kałuszyn; ślub w parafii Kałuszyn, miejscowość: Olszewice, uwagi: kawaler, panna (MK Kałuszyn).

• TOMASZ Krasuski (1782-po 1811), s. Andrzeja i Antoniny Zabłockiej, dziedzic cząstkowy we wsi Krasuse Wólka Konopna, parafia Trzebieszów, pow. Łuków, obecnie woj. lubelskie; wylegitymowany ze szlachectwa w Galicji zachodniej 1804 r. z herbem Nowina; ur. Krasuse Wólka Konopna, parafia Trzebieszów (Bon.; Urus.; MK Trzebieszów); ż. (13 II 1811 Zbuczyn) Marianna Tchórzewska (ok. 1790-po 1811), c. Mikołaja i Agnieszki Nurzyńskiej; ur. Izdebki Wąsy, parafia Zbuczyn, pow. Siedlce, woj. mazowieckie (MK Zbuczyn); ślub w parafii Zbuczyn (MK Zbuczyn).

Źródła: Bon. t.12/243-245; Krzep. Młp.; Nies.; Pap.; SGKP t.4/647; Szl. Gal.; Szl. Król.; Urus. t.8/42-43; Wikipedia.

środa, 2 listopada 2016

Kropiwnicki

herb Sas

herb Ślepowron

Kropiwnicki h. Sas, na Rusi Czerwonej, pisali się z Kropiwnika. Nazwisko wzięli od wsi Kropiwnik w ziemi przemyskiej, w powiecie stryjskim (Bon.). Sidor i Kuźma, bracia, z Kropiwnika, w pow. przemyskim, występują w aktach 1447 r. Jedna gałąź osiedliła się w woj. sieradzkim i poznańskim, skąd byli elektorami 1764 r. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji, 1782 r. w sądach ziemskich przemyskim i lwowskim, oraz grodzkim trembowelskim, 1834 r. w Wydziale Stanów galicyjskich, w Królestwie Polskim w latach 1836-1862, w guberniach wołyńskiej, kijowskiej i podolskiej w latach 1838-1885. 
Być może rację ma Uruski wywodząc Kropiwnickich z Mazowsza. „Już na początku XVI stulecia liczna rodzina na Podlasiu, w którym posiadała kilka osad Kropilnica in. Kropiwnica z różnymi dodatkami dla odróżnienia, jak Kropiwnica-Raciborowięta, Gajki i Kiernozki; od nazwy tych osad Kropilnica zwani też byli Kropilnickimi i brali rozmaite przydomki, jak Górka, Gąsiorek, Skipka, Broda, Jurczyk itp. Ja sądzę, że gniazdem tej rodziny było północne Mazowsze, z którego przeniosła się na Podlasie, do Litwy i w południowe strony Królestwa, i również sądzę, że jej właściwym herbem był Ślepowron, który od czasu swego przesiedlenia się na Ruś Czerwoną zmieniła na miejscowy tamtejszy herb Sas” (Urus.).

• IZABELA Kropiwnicka z Kropiwnika (1844-9 V 1904), c. Alfonsa i Izabelli Miecznikowskiej, zootechnik; zm. Wągrodno, parafia Prażmów, obecnie pow. Piaseczno, woj. mazowieckie, lat 60 (PSB t.33/601; MK Prażmów); m. (1861 Warszawa) Bronisław Feliks Ryx vel Ryks h. wł. (1837-po 1868), s. Aleksandra i Józefy Stawiarskiej, żołnierz, publicysta i literat, ziemianin, właściciel dóbr Prażmów w Król. Polskim, powstaniec 1863 r.; na początku powstania był w oddziale J. Śmiechowskiego, później sformował własną partię, z którą uderzył na magazyn soli w Brzesku (?) w Radomskiem, zabierając z kasy 4935 rubli, rozbity przeszedł granicę galicyjską, w maju 1863 walczył w oddziale Jeziorańskiego, a następnie emigrował; audytoriat polowy 4 XII 1866 zaocznie skazał go na śmierć, namiestnik 27 XII zadekretował: „w razie powrotu lub ujęcia Ryksa zesłać go do robót ciężkich w kopalniach na lat 15"; po powstaniu zamieszkał w Krakowie (J. Prendowska, Moje wspomnienia, Kraków 1962); ślub w parafii św. Krzyża (MK Warszawa: św. Krzyż); dzieci: Bronisława, Jerzy, Jadwiga – Ryx.

• MACIEJ Kropiwnicki (ok. 1830-po 1853), s. Jana i Katarzyny Roszkowskiej, dziedzic cząstkowy we wsi Kropiwnica Kiernozki, parafia Kobylin Borzymy, obecnie pow. Wysokie Mazowieckie, woj. podlaskie; wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1853 r. z herbem Sas; ur. Kropiwnica Kiernozki, parafia Kobylin Borzymy (Bon.; Urus.; Szl. Król.; MK Kobylin Borzymy).

Źródła: Bon. t.12/306-308; Szl. Król.; Urus. t.8/72-73.

poniedziałek, 31 października 2016

Krukowski

herb Korwin

herb Ślepowron

Krukowski h. Ślepowron (później Korwin) vel Korwin-Krukowski, rodzina mazowiecka, osiedlona na Litwie, m. in. w woj. trockim. Na początku XIX stulecia w pow. owruckim była wieś Kruki zamieszkana przez szlachtę cząstkową, której przodkowie osiedli w tej wsi w końcu XV stulecia (Urus.). Właściwym herbem Krukowskich jest Ślepowron, od którego odeszli w XVI lub XVII wieku, podobnie jak wielu ich współherbowników, przechodząc w tym czasie do Korwina oraz innych herbów. Milewski wyprowadza ich od Glinków, z których Maciej i Przecław otrzymali 1428 r., od księcia mazowieckiego Jana, dziesięć włók pod Ostrołęką, na których założywszy wieś Kruki, od niej wzięli nazwisko (Bon.). Krukowscy podpisali elekcje 1648 r. z woj. wileńskim i mścisławskim, 1697 r. z ziemią nurską. Podpisali manifest szlachty litewskiej 1763 r. (Vol. Leg.). Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 

• ANTONI Krukowski (ok. 1796-14 VIII 1860), s. Jana i Jadwigi Agnieszki Stanowskiej, urzędnik, radca kolegialny, naczelnik wydziału Najwyższej Izby Obrachunkowej w Warszawie 1850; kawaler Orderu św. Stanisława 2 klasy, odznaczony Znakiem Nieskazitelnej Służby za lat 25; wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1852 r. z herbem Korwin; zm. Warszawa, poch. 16 VIII 1860 Cm. Powązkowski, kw. 20-IV-17 (Bon.; Urus.; Sęcz.; Szl. Król.; Kur. Warsz. 212/1860; MK Warszawa: św. Krzyż; Cm. Pow.); ż. (ok. 1820) Karolina Trzebuchowska h. Ogończyk (1797-1857), c. Bogumiła i Małgorzaty Ostrowskiej; ur. Siennica, pow. Włocławek, zm. Warszawa (Kur. Warsz.); dzieci: Adam, Antonina, Tadeusz, Władysław, Wanda, Karolina, Aleksandra.

• ANTONINA Karolina Weronika Krukowska (1829-po 1851), c. Antoniego i Karoliny Trzebuchowskiej; m. (1865 Warszawa) Antoni Bernard Koczalski h. Wąż (ok. 1820-1851), s. Hiacynta Mamerta i Tekli Dunin-Borkowskiej h. Łabędź (MK Warszawa: św. Krzyż).

Źródła: Bon. t.12/340-341; Nies.; Sęcz.; Szl. Król.; Urus. t.8/87-88.

Kryński

Kryński h. Przeginia (in. Przegonia), dom drobnoszlachecki na Podlasiu, piszący się z Krynek. Wiodą się ze wsi Krynki w ziemi drohickiej, obecnie w gminie Paprotnia, pow. Siedlce, woj. mazowieckie. Wsi tej nazwy było kilka. W dokumentach wymieniane są Krynki Sobolice, K. Białokunki i K. Borowe. Wśród dziedziców Krynek byli przedstawiciele różnych rodów, wśród nich Rogale, Przeginie i Rawicze. Kryńscy podpisali elekcje 1674 r. z woj. podlaskim i ziemią bielską, 1697 r. z ziemią chełmską, 1764 r. z ziemią mielnicką. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji zachodniej 1804 r., w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 

• JAN Kryński (ok. 1782-1864), s. Krzysztofa i Franciszki Poniatowskiej, ziemianin, właściciel dóbr Tworki i Bąki, parafia Żbików, pow. Czersk, obecnie dzielnica Pruszkowa; wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1841 r. z herbem Przegonia in. Przeginia (Sęcz.; Sp. Szl.); ur. Lipiny, parafia Adamów; 1ż. (11 XI 1803 Tarczyn) Marianna Grabska (ok. 1785-ok. 1833); dzieci: Andrzej, Marcin, Franciszka, Marianna (I), Stanisław, Antoni, Tekla, Ludwika, Aleksander, Abdon, Franciszek, Wincenty, Emilia; 2ż. (2 I 1834 Żbików) Balbina Lisiecka z Liszek h. Dryja (ok. 1808-po 1849), c. Jana Pawła i Marianny vel Marcjanny Gzowskiej; 1v. żona Leona Chrzanowskiego h. Korab (ok. 1808-3 II 1833); dzieci: Helena, Anna, Wojciech, Jan, Wiktoria, Romuald, Marianna (II).

• LUDWIKA Barbara Kryńska (ok. 1815-po 1837), c. Jana i 1ż. Marianny Grabskiej; ur. Prażmów, prawd. parafia Żbików, pow. Czersk, obecnie woj. mazowieckie; m. (2 VII 1837 Żbików) Antoni Walerian Dylewski (ok. 1804-po 1837), s. Jana Kantego i Józefy Kułakowskiej; ur. Lipków; ślub w parafii Żbików (MK Żbików).


Źródła: Bon. t.12/379-381; Bork. Sp.; Szl. Król.; Urus. t.8/107-108; Żern.

Krzewski

Krzewski h. Bończa vel Bończa-Krzewski, właściwie Krzeski, ród podlaski, piszący się z Krzeska. Nazwisko wzięli od wsi Krzesk, niegdyś zwanej w dokumentach także Krzesko, położonej w dawnym powiecie łukowskim. Obecnie, wieś ta leży w gminie i parafii Zbuczyn, pow. Siedlce, woj. mazowieckim, a po połączeniu z sąsiednią wsią, nosi nazwę Krzesk-Królowa Niwa. W 1552 r. wieś Krzesk, wraz z Wesołką i Królową Niwą, posiadali Leonard i synowie niegdy Jana, Krzescy. Dziedzicami zaś tych wsi 1580 r. byli Kilian, Adam, syn Mikołaja, Jan, Mikołaj młodszy z braćmi, Adam, syn Jarosza, Jerzy, syn Floriana, Florian i Szczęsny Sędlik, wszyscy Krzescy (Paw.). Krzewscy byli elektorami 1648 i 1669 r. z ziemi czerskiej, 1669 r. z woj. lubelskiego, 1697 r. z woj. chełmińskim i bracławskim. Zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1862. 

Źródła: Bon. t.13/7-9; Nies.; Szl. Król.; Urus. t.8/121-122.