Bołbas-Rostocki h. własnego (in. Juńczyk odmienny), rodzina rusko-litewska z Rostok na Wołyniu, właściwie Bołbas (Bolbas) lub Bołbasowicz; w 1516 r. otrzymali Rostoki i Porzecze od ks. Ostrogskiego i przyjęli nazwisko Rostocki.
Bonasiewicz h. Ślepowron, vel Bonasewicz, Bonaszewicz; Józef, udowodnił pochodzenie szlacheckie 1783 r. w sądzie grodzkim lwowskim.
Boniakiewicz h. Dębno, na Wołyniu oraz w woj. kijowskim, gdzie 1730 r. procesują się o wieś Ujwy vel Koziatyn.
Wiplar h. Brodzic, vel Wipplar, na Śląsku, polskiego pochodzenia; baronowie czescy od r. 1730. 
herb Kuna in. Przebendowski
Ungern-Sternberg h. Rola, w Niemczech i w Inflantach, otrzymali tytuł baronowski państwa rzymskiego 1531, a szwedzki 1653. Źródło: Kos. I.
Tschamer h. Rogala vel Tschammer, Czamer, rodzina polskiego pochodzenia na Śląsku. Gałąź Rogalskich herbu Rogala. Otrzymali tytuł baronowski czeski w XVII stuleciu.
Oechsner h. Lew, v. Eksner, baronowska rodzina niemiecka; z niej Jerzy tajny radca austriacki, prezes sądu szlacheckiego we Lwowie, otrzymał indygenat galicyjski 1819.
Kotwicz h. własnego, vel Kotficz, rodzina śląska, posiadała indygenat polski; z niej Adam i Henryk bracia z bratankiem Adamem Henrykiem, otrzymali tytuł baronowski czeski w r. 1718, a ich krewni Zygmunt i Adam Mikołaj w 1724.
Kloch h. Kornic, rodzina śląska pochodzenia polskiego, otrzymała w r. 1805 zatwierdzenie w Prusach tytułu baronowskiego, którego już używała w XVII stuleciu.
Kampenhausen h. własnego, nobilitowani w Szwecji w r. 1665 i 1675; jedna linia otrzymała tytuł baronowski szwedzki 1744; posiadali indygenat polski.Gaffron h. Rogala, rodzina śląska pochodzenia polskiego, baronowie pruscy z przydomkiem von Kummern.
Dobruski h. Radwan, rodzina pochodzenia polskiego na Śląsku, baronowie czescy od r. 1702.
Dambrówka, wygasła rodzina śląska, polskiego pochodzenia; otrzymała w XVII stuleciu tytuł baronowski czeski.
Bibersztein h. własnego, v. Bibersztejn, Biebersztejn, gniazdem tej rodziny miała być Szwajcaria, a mianowicie zamek i dobra Biberstein nad rzeką Aar, na której to posiadłości tytułowali się hrabiami i jako rycerze turniejowi są wspominani.
Bertrand h. własnego (in. herbu „de Domballe“), vel Bertrand de Domballes, baronowie francuscy, otrzymali indygenat w Polsce w 1764 i 1768 r. (Con.; Bon.).
Wyszyński h. Pierzchała (in. Roch), rodzina podlaska, ze wsi Wyszonki in. Wysząnki, w ziemi bielskiej.
Wielowiejski h. Półkozic, vel Wielowieyski, Wielowejski, Wielowieski, rodzina małopolska, z woj. krakowskiego, biorąca nazwisko od dóbr dziedzicznych Wielkawieś (Wielka Wieś) w pow. sądeckim, położonych pod zamkiem Trzeblin. 
Romaszkan h. własnego, licznie rozrodzona rodzina ormiańska w Galicji, której jedna z wygasłych linii otrzymała tytuł baronowski austriacki 1856 (Freiherrstand). Posiadała stare szlachectwo mołdawskie, indygenowana na Bukowinie; wyznanie ormiańsko-katolickie. Romaszkanowie zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Galicji, w urzędzie stanu we Lwowie 1789 i 1792.
Rastawiecki h. Sas, vel Rastawicki, Rastowiecki, rodzina czerwonoruska, mieszkająca także w woj. bełskim i na Podlasiu.
Niemyski h. Jastrzębiec odm. (in. Białynia odm.), właściwie Niemyjski, rodzina podlaska, licznie rozrodzona, pisali się „z Niemyja” (Niemyju). Niektórzy przenieśli się na Litwę i do Małopolski.
Klicki h. Prus I (in. Turzyna), vel Klecki, rodzina mazowiecka, której gniazdowym majątkiem jest wieś Klice, w parafii Lekowo, pow. Ciechanów. Później, majątek ten rozpadł się na Klice Duże i Klice Małe (inaczej Kliczki).
Jerzmanowski h. Dołęga, dawniej Irzmanowski, rodzina kujawska, ze wsi Jerzmanowo (niegdyś Irzmanowo), w parafii Kłobia, w dawnym pow. brzeskim kujawskim, obecnie pow. Włocławek.
Jakubowski h. własnego (in. Jakubowski III, Topór odm.), otrzymali szlachectwo na sejmie koronacyjnym 1764 r. Dyplom z herbem wydano im dnia 24 XII 1764 r. Wywodzą się z neofitów. Używali przydomku „Starża”, chociaż ze średniowiecznym rodem Starżów-Toporczyków nie mieli nic wspólnego.
Heydel h. własnego, stara rodzina saska; z niej Jan, major wojsk polskich, otrzymał w roku 1772 od króla Stanisława Augusta tytuł baronowski z odmianą w herbie; ten tytuł przyznany został jego potomkom w Królestwie Polskim r. 1820, a w Cesarstwie Austriackim 1826.
Hadziewicz h. Wieniawa, rodzina ormiańska pochodząca z Grecji, a osiadła w Polsce; nobilitowani w 1654 r. Podpisali elekcję Stanisława Augusta w 1764 r.
Czechowicz h. Ostoja, vel Czechowicz-Lachowicki, rodzina litewska, o przydomku Lachowicki, z której Stanisław marszałek żmudzki 1589 r.
Chłusowicz h. Gozdawa odmienna, Józef, pułkownik wojsk polskich, otrzymał w r. 1812 od cesarza Napoleona I tytuł barona państwa francuskiego, umarł bez potomstwa płci męskiej. 
Brunicki h. Lew III (in. herb własny), vel Bruniecki, w woj. sandomierskim 1648 r., później zamieszkiwali głównie w ówczesnej Galicji.
Bobowski h. Gryf, (in. Świeboda, Sieboda), vel Gedko-Bobowski (Getko-B.), Świeboda-Bobowski, rodzina małopolska, pisali się „z Bobowy” i są jednego pochodzenia z Brzezińskimi i Giedczyckimi herbu Gryf.
Baum h. Bem, w pow. chełmińskim. Jeden z nich był cześnikiem chełmińskim 1717 r. Rodzina ta wylegitymowała się ze szlachectwa w Królestwie w 1861 r. Zob. Bem h. własnego
Willamowitz h. Ogończyk odmienny, v. Wilamowitz, Wilamowicz, rodzina polskiego pochodzenia na Śląsku, otrzymała w r. 1857 tytuł hrabiowski pruski z nazwiskiem Willamowitz-Möllendorff na prawie pierworodztwa i posiadania majoratu Cumlosen i Freyhan. 
