SERWIS GENEALOGICZNY - GENEALOGICAL RESEARCH
Zajmujemy się gromadzeniem oraz analizą danych - kontakt
pobierz pliki za darmo
- download files for free
Materiały do Polskiego Słownika Biograficzno-Genealogicznego
Materials for Polish Biographical and Genealogical Dictionary
edycja 26ta - Listopad / November 2012
blisko 3000 stron — nearly 3000 pages
356 rodzin — 356 families
ponad 40 000 biogramów — over 40 000 short biographies
Pobierz/download: ed. Grudzień (Dec) 2010 (hasło/password)
+ Link (PDF, 10 MB) How to download and open a file Jak pobrać i otworzyć plik UWAGA: W przypadku rodzin pochodzenia nieszlacheckiego oraz tych rodzin szlacheckich, których herb jest nieznany, dołączamy herb (godło) kraju z którego te rodziny się wywodzą.

sobota, 31 sierpnia 2013

Korniakt

Korniakt h. Krucyni (in. Krucyna, Krzyż), kupcy lwowscy, nobilitowani w XVI wieku, wygaśli w XVII w. Nazwisko ich właściwe było Korneadi, z czego zrobiono Korniat, w końcu Korniakt. Przybyli do Lwowa ok. 1550 r. z Kandii (obecnie Iraklion) na Krecie, która wchodziła w skład ówczesnej Rzeczypospolitej Weneckiej. W Polsce dorobili się olbrzymiej fortuny na handlu winami. W 1571 przypuszczeni do swobód szlacheckich, już w 1578 byli właścicielami Krzywczyc, Przedrzymiech, Hrebienic, Bujańca, Dzibulek i kilku jeszcze innych wsi (Paw.).
Herb — w polu czerwonym, pod krzyżem kawalerskim złotym, srebrna gwiazda (Ostr. 1651). Herb ich zupełnie inaczej przedstawia Wittyg.

• KAROL Franciszek Korniakt (ok. 1615-1672), s. Aleksandra i Elżbiety z Tęczyna Ossolińskiej, rotmistrz ziemi przemyskiej; w 1648 obronił Przemyśl przed Kozakami i Tatarami, zawiesiwszy zdobytą na Kozakach chorągiew w katedrze; dziedzic na Białobokach; poległ nacierając na Tatarów pod Zborowem, w wojnie polsko-tureckiej; poch. w Przemyślu (Bon.; Sarnecki, Pamiętnik; Zap. Lub.); ż. Katarzyna Bełżecka h. Jastrzębiec (ok. 1640-po 1681), c. Aleksandra Stanisława, wojewody podolskiego i Eleonory Stanisławskiej; 2v. żona (p. 1674) Stanisława Antoniego Fredry, kasztelana czerniechowskiego; w 1681 już jako wdowa po Fredrze, a dożywotniczka dóbr korniaktowskich, zastawia ogromne te dobra Wąsowiczowi, stolnikowi sochaczewskiemu (Zap. Lub.); dzieci: Katarzyna, Franciszka, Antoni, Michał.

Źródła: Bon. XI 158-159; Nies.; Wikipedia.

Korolkiewicz

Korolkiewicz h. Dąbrowa, na Litwie, w województwie mińskim. Jerzy Korolkiewicz, dziedzic Małaszkowszczyzny w woj. mińskim, zapisał te dobra testamentem z 1694, synom swoim: Piotrowi, Franciszkowi i Antoniemu, którzy też do nich wprowadzeni zostali w 1732. Ich sukcesorzy sprzedali Małaszkowszczyznę Czortowiczom w 1769 (Bon.). Rodzina ta wylegitymowała się ze szlachectwa w guberni mińskiej w 1819 i 1832.

• TADEUSZ Korolkiewicz (1773-po 1831), s. Ignacego i Franciszki Pozaryskiej; 1ż. (p. 1803) Aniela Żarowska (ok. 1780-1823/30); dzieci: Piotr, Franciszek, Bernard; 2ż. (p. 1831) Franciszka Walicka (ok. 1800-po 1831); dzieci: Florian.

Źródła: Bon. XI 161-162.

Kurowicki

Kurowicki h. Prus I i Prus III, v. Kurowiecki, Korowiecki, czasem Korewicki, z Kurowic, dawniej Korowic w ziemi drohickiej, województwie podlaskim. Wszystko przemawia za tym, że to jedna rodzina, chociaż dwoma odmiennymi herbami pieczętowała się (Bon.). N. Korowicki, stawił się z dwoma końmi na popis ziemi drohickiej w 1528. Kurowiccy podpisali z województwem brzeskim-litewskim, obiór króla Jana III w 1674.

• JOACHIM Korowicki (1755-po 1780), s. Piotra i Franciszki Toczyskiej; wylegitymował się ze szlachectwa i herbu Prus w Galicji zachodniej (Akta Galic. 297); ur. w parafii Zambrów (MK Zambrów).

• MAURYCY Kurowicki (ok. 1730-p. 1797), chorąży podlaski 1769; ż. Anna Komorowska h. Korczak (ok. 1740-po 1797), c. Jakuba Michała, łowczego buskiego i 2ż. Heleny Rostkowskiej; w 1797 jako wdowa kwitowała Rostworowskiego, egzekutora testamentu jej siostry Zofii, ksieni Kanoniczek warszawskich (Bon.); dzieci: Władysław, Emanuel, Fryderyk, Michał. 

Źródła: Bon. XI 165-166, XIII 241-242.

środa, 21 sierpnia 2013

Maurizio

herb Gryzonii

Maurizio, rodzina cukierników krakowskich, pochodzenia szwajcarskiego. Przodek ich wywodził się z Gryzonii, kantonu leżącego w Alpach, graniczącego z Włochami. W XIX wieku wyemigrował ze Szwajcarii do Polski i ok. 1850 roku osiedlił się w Krakowie, gdzie założył cukiernię. Z nich: Jan Ulryk Maurizio (1850-1928), cukiernik i działacz ewangelicki w Krakowie.

• ADAM Maurizio (26 IX 1862-4 III 1941), s. Parysa i Marii Spargnapani, botanik, technolog żywienia, światowej sławy znawca historii i kultury jedzenia, profesor Politechniki Lwowskiej; do szkół uczęszczał w Krakowie, następnie w Chur i Winterthur w Szwajcarii; studiował nauki przyrodnicze ze szczególnym uwzględnieniem botaniki na uniwersytecie w Zurychu, Genewie i Bernie; w tym ostatnim otrzymał doktorat 1894, habilitował się w 1903 na uniwersytecie w Zurychu, mianowany profesorem botaniki na Politechnice Lwowskiej 1907, gdzie pracował do do momentu przejścia na emeryturę w 1923; pierwsze lata emerytury spędził w Bydgoszczy; w 1927 mianowany honorowym profesorem na wydziale farmacji Uniwersytetu Warszawskiego; w 1935 wyjechał do Szwajcarii, gdzie mieszkał aż do śmierci w Love Field k/ Berna; jego badania dotyczące oceny i testowania zboża i mąki znalazły szerokie zastosowanie w przemyśle piekarniczym; ur. Kraków, zm. Love Field (PSB t. 20 s. 263; Wikipedia); ż. (p. 1900) NN. (ok. 1870-po 1900); dzieci: Anna.

Źródła: PSB t. 20 s. 263-265; Wikipedia.

Kostanecki

Kostanecki h. Wieruszowa v. Kostenecki, dziedziczyli w XVIII wieku na Żurawlówce na Wołyniu, skąd się przenieśli w XVIII wieku do Królestwa. Kostaneccy zostali wylegitymowani ze szlachectwa w Królestwie Polskiem 1849. Kosteneccy wylegitymowani ze szlachectwa w gubernii wołyńskiej, stanowią zapewne jeden dom z Kostaneckimi (Bon.). Z tej rodziny: Telesfor Kostanecki (1772-1813), pułkownik wojsk polskich, szef szwadronu Legii Nadwiślańskiej, jeden z najlepszych dowódców jazdy polskiej.


prof. Kazimierz Kostanecki
(1863-1940)

• KAZIMIERZ Telesfor Kostanecki (25 XII 1863-11 I 1940), s. Jana i Michaliny Dobrowolskiej, lekarz anatom i cytolog, profesor zwyczajny anatomii opisowej Uniwersytetu Jagiellońskiego, rektor UJ w latach 1913-1916, prezes Polskiej Akademii Umiejętności 1914-1918, doktor honoris causa 6 uniwersytetów europejskich, członek Tow. Naukowego Warszawskiego; w 1892 został profesorem anatomii porównawczej i opisowej na UJ, na którym to stanowisku pracował do 1935; w latach 1914-1918 pełnił funkcję wiceprezydenta miasta Krakowa; powrócił do pracy w 1939 obejmując stanowisko kierownika katedry anatomii; aresztowany przez Niemców 6 XI 1939 w ramach tzw. Sonderaktion Krakau, zamęczony w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen; ur. Myszaków w pow. konińskim, gmina Zagórów, zm. Sachsenhausen; urna z prochami umieszczona na Cm. Powązkowskim, kw. 198-V-18/19 (PSB; Cm. Pow.; Wikipedia); ż. (p. 1902) Joanna (Janina) Maria Bloch h. wł. (ok. 1880-11 XI 1937), c. Jana Gotliba, rzeczywistego radcy stanu, prezesa zarządu kolei południowo-zachodnich i innych, i Emilii Kronenberg; zginęła w katastrofie lotniczej pod Piasecznem wraz z synem dr Janem Kostaneckim; dzieci: Jan, Michał.

Źródła: Bon. XI 346-347; Wikipedia.

poniedziałek, 19 sierpnia 2013

Kowerski

Kowerski h. Białynia, według wywodów przedstawionych podczas legitymacji szlacheckich przed deputacją wywodową wileńską i takąż deputacją mińską, król Aleksander Jagiellończyk nadał w 1498 roku Stanisławowi Kowerskiemu, dworzaninowi swemu, Pienianki w powiecie wileńskim, które on przezwał Kowerskiem.

• ELIZA (Elżbieta) Michalina Kowerska (ok. 1879-po 1902), c. Hipolita i Michaliny Świdzińskiej; ur. Kulbaczyn w powiecie wilejskim (Bon.); m. (30 VIII 1902 Warszawa św. Aleksander) Tadeusz Józef Domaniewski (ok. 1872-po 1902), s. Romana i Ludwiki Marszewskiej, inżynier; ur. Zduńska Wola (MK Warszawa św. Aleksander).

• STEFAN Franciszek Szymon Kowerski (1824-1901), s. Jana (Pawła) i Brygidy Niewiarowicz, radca dyrekcji lubelskiej Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, ziemianin; właściciel Józwowa w powiecie lubelskim; po 1863 przebywał na wygnaniu w Niżnym Nowgorodzie, gdzie poślubił 2v. Zofię Przewłocką; ur. Klesin, metryka w Krzywiczach, zm. Józwów, pow. lubelski (Bon.); 1ż. (1854 Kurzeniec) Antonina Kowerska (ok. 1830-ok. 1860?), zapewne właścicielka dóbr Kurzeniec w gubernii wileńskiej; dzieci: Jan; 2ż. (1865 Niżny Nowgorod) Zofia Przewłocka (ok. 1830-po 1865), głośna powieściopisarka; dzieci: Stefan, Stanisław, Witold, Zofia, Wanda.

Źródła: Bon. XII 28-30; MK Warszawa, św. Aleksander.

czwartek, 15 sierpnia 2013

Lisowski

Lisowski h. Lubicz, z Wielkiego i Małego Lisowa, dziś Lisewo, w powiecie bielskim, ziemi płockiej. Stanisław Młaj z Lisowa ma sprawę ze Stanisławem, Janem i Zygmuntem, synami Andrzeja Młaja z Lisowa 1530-1540. Niektórzy z nich dziedziczyli także w sąsiednim Głuchowie i przyjęli nazwisko Głuchowskich (Bon.). Z tej rodziny: Zygmunt (1880-1955), prawnik, profesor prawa rzymskiego Uniwersytetu Poznańskiego, rektor tamże w latach 1923-1924.

• JÓZEFA Lisowska (ok. 1850-1894), c. Franciszka i Antoniny Serednickiej; m. Albin Dobiecki (ok. 1850-po 1880), z Uhrynia.

• WŁADYSŁAW Lisowski (18 XII 1841-po 1905), s. Kajetana i Marceliny Czeczel Nowosieleckiej, doktor prawa, adwokat w Krakowie; patron kościoła parafialnego w Brzesku 1897-1905; ur. prawd. Nisko, ówczesna Galicja, zm. Kraków; ż. (p. 1879 Kniażyce) Michalina Czeczel Nowosielecka h. wł. (23 IX 1857-po 1890), c. Zenona i Anieli Tyskiej; ur. Kniażyce, Galicja; dzieci: Ewelina, Zygmunt, Maria, Władysław.

Źródła: Bon. XIV 374-375; Nies.; Urus.; Wikipedia.

sobota, 3 sierpnia 2013

Kuklinowski

Kuklinowski h. Zaremba, rodzina wielkopolska, pisząca się z Kuklinowa w pow. pyzdrskim. W XV wieku posiadali Kuklinowo, Jankowice i Zdzisławice w pow. pyzdrskim, a Słaboszewo in. Sławoszewo w pow. kaliskim (AGZ Pyzdry). Od XVII stulecia właścicielami Kuklinowa byli Zdzarowscy, a następnie Wierusz Walknowscy. Kuklinowscy byli jednego pochodzenia m. in. ze Słaboszewskimi vel Sławoszewskimi ze Słaboszewa (Sławoszewa). Z nich: Jan (zm. 1595), starosta kopanicki 1580. – Andrzej (zm. ok. 1656), rotmistrz wojsk koronnych, zdrajca, przeszedł na stronę Szwedów w 1655; wspomina o nim ks. Augustyn Kordecki w „Nowej Gigantomachii”.
Boniecki daje im herb Sulima, powołując się na Wittyga.

• ANNA Kuklinowska (ok. 1575-1604/19), c. Jerzego i Katarzyny Mycielskiej, ostatnia dziedziczka dóbr Kuklinowo w pow. pyzdrskim; następnymi właścicielami tego majątku byli Zdzarowscy, a później Walknowscy; 1596 małżonkowie Anna i Jan Zdzarowscy zapisują sobie dożywocie na wsiach Turostowo osada i Węgorzewko pustki w pow. gnieźnieńskim i innych dobrach ich (AGZ Poznań); m. (ok. 1591) Jan Zdzarowski (ok. 1570-po 1620), s. Marcina i Barbary z Brzozogaju Brzozogajskiej, dziedzic Kuklinowa w pow. pyzdrskim, który otrzymał w spadku po żonie; dzieci: Wojciech, Katarzyna (żona Stanisława z Bnina Śmigielskiego), Jadwiga (żona Piotra Gądkowskiego) – Zdzarowscy.

• WOJCIECH Kuklinowski (ok. 1515-1553), s. Andrzeja i Anny NN., dziedzic dóbr Kuklinowo, Jankowice i Zdzisławice w pow. pyzdrskim, Słaboszewo i Zduny w pow. kaliskim; 1557 wdowa po nim, Dorota z Konar, żona Jakuba Sulimowskiego, oprawę od pierwszego męża na Słaboszewie, Kuklinowie i Zdunach ceduje synowi Janowi K. (AGZ Kalisz); ż. (ok. 1540) Dorota z Konar Konarska (ok. 1520-1562); 2v. żona (p. 1557) Jakuba Sulimowskiego (zm. po 1562); dzieci: Jan, Jerzy, Andrzej, Zofia, Jadwiga, Barbara.

Źródła: Bon. XIII 180-181; Dw. Teki.

czwartek, 1 sierpnia 2013

Kwinta

Kwinta h. Dryja v. Prewysz-Kwinta, ziemianie z powiatu słonimskiego 1569. Używali przydomku Prewysz. Podpisali elekcje Jana III w 1674 i Augusta II w 1697 z województwem wileńskim, Stanisława Leszczyńskiego z woj. wileńskim, Stanisława Augusta w 1764. Piastowali liczne urzędy ziemskie w pow. brasławskim, wiłkomierskim i lidzkim. W tychże powiatach byli właścicielami m. in. dóbr Kimborciszki 1648, Kleszeniszki 1648, Kudeliszki, Smołwy inaczej Kondraciszki ok. 1750, Albinowszczyzna 1755, Pelikany 1774, Antenów i Spinkowszczyzna 1825. Posiadali starostwo świderskie 1712.

• ANTONI Prewysz Kwinta (ok. 1710-1794), s. Jerzego i Teresy Giedrojciówny, strażnik brasławski 1731, pisarz ziemski 1764, sędzia ziemski brasławski 1792-1794; poseł na sejmy z powiatu brasławskiego, wyznaczony z sejmów 1766, 1768 i 1775 do komisji mającej odgraniczyć Księstwo Żmudzkie i do kilku innych komisji (Vol. Leg.); dziedzic Kleszeniszek, otrzymał z dóbr pojezuickich Pelikany 1774; ż. NN. (ok. 1720-po 1750); dzieci: m. in. Antoni.

Źródła: Bon. XIII 313-315; Nies.; Urus.; Wikipedia.

Kurcewski

Kurcewski h. Szreniawa odm. (in. Byliny, Bieliny), z Kurcewa, mylnie Kurczewski. Ich gniazdem jest wieś Kurcewo w powiecie kaliskim, a pisali się z Komorza w powiecie tucholskim. Właściwym herbem tej rodziny jest herb Byliny vel Bieliny, czyli litera S z krzyżem, znany już w Wielkopolsce w 1352 roku. Członkowie rodu Bielinów zapomniawszy o swoim własnym zawołaniu, nazwali z czasem swój herb Szreniawą, do której był podobny (Bon.).

• JÓZEF Rafał Kurcewski (1796-26 III 1861), s. Antoniego i Marianny Kurcewskiej, ziemianin, działacz polityczny i gospodarczy w Księstwie Poznańskim, dyrektor Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, poseł na sejmy pruskie; uczył się w Rydzynie, a następnie w Poznaniu; wysłany na pierwszy sejm prowincjonalny ze swego powiatu jeszcze przed 1831, czynny na następnych, aż do 1843; poseł W. Ks. Poznańskiego na tzw. sejm połączony do Berlina 1847, zasiadał w Komitecie Sejmowym 1848; kilkanaście lat sprawował urząd radcy Ziemstwa, wybrany na dyrektora prowincjonalnego Ziemstwa 1852, z powtórzeniem w 1858; właściciel dóbr Kowalewo w pow. pleszewskim; ur. Kowalewo (Bon.; PSB; Dz. Poznański nr 73, 79/61; MK Lutynia, Poznań: Św. Marcin); 1ż. (26 VIII 1820 Lutynia) Róża Kurcewska (ok. 1800-po 1820), c. Joachima i Józefy Otuskiej, dziedziców Lutyni; dzieci: Pelagia; 2ż. Tekla Stablewska h. Oksza (ok. 1800-po 1861), c. Kajetana i Rozalii Korytowskiej h. Mora; bezdzietna.

• KATARZYNA Kurcewska (ok. 1750-po 1790), c. Józefa i Wiktorii Nowowiejskiej; m. (p. 1775) Maciej Mierzewski (ok. 1750-po 1790), s. Stefana, miecznika poznańskiego i Bogumiły Gałczyńskiej h. Sokola, podsędek ziemski wschowski 1787.

Źródła: Bon. XIII 205-207; Dw. Teki; Nies.; Urus.