SERWIS GENEALOGICZNY - GENEALOGICAL RESEARCH
gromadzenie oraz analiza danych
dostęp do aktualnej bazy - kontakt
pobierz pliki za darmo
- download files for free



Materiały do Polskiego Słownika Biograficzno-Genealogicznego

Materials for Polish Biographical and Genealogical Dictionary

edycja 26ta - Listopad / November 2012

blisko 3000 stron — nearly 3000 pages
356 rodzin — 356 families
ponad 40 000 biogramów — over 40 000 short biographies
pobierz / download

środa, 24 lipca 2013

Pracki

Pracki h. Poźniak, wzięli nazwisko od wsi Prace pod Warszawą, na której dziedziczyli w 1559. Jeszcze w XVII wieku używali herbu Wieniawa, który nie wiadomo dla jakiej przyczyny, porzucili dla Poźniaka (Urus.). 
Oprócz dóbr Prace Sędzicowe, Prace Pasne i inne, należały do nich Wola Pracka, Szczaki 1617, Mirowice i Wola Mirowska 1618, Sidków 1653, Marków i Świnice w ziemi sochaczewskiej 1735. 
Praccy podpisali elekcje 1632 z ziemi czerskiej, 1648, 1669, 1674 i 1697 z ziemi warszawskiej. Wylegitymowani zostali ze szlachectwa w Królestwie 1848. Jedna ich linia osiedliła się w Wielkopolsce.
Z tej rodziny: Jan, podstarości warszawski 1605. – Adam, elektor króla Władysława IV w 1632 z ziemi czerskiej. – Sebastian, trukczaszy królewski, podsędek warszawski 1664, sędzia grodzki warszawski 1671, poseł na sejmy, elektor 1648, 1669 i 1674 z ziemi warszawskiej. – Zachariasz, miecznik liwski 1748, podczaszy czerski 1750.


• ALEKSANDER Pracki (ok. 1620-XII 1655), s. Sebastiana i NN., chorąży, następnie rotmistrz husarski, dowódca pułku w czasie najazdu szwedzkiego 1655, przeszedł na stronę Szwedów; razem z nimi brał udział w rabunkach, gwałtach i mordach dokonywanych na ludności Podkarpacia; dostał się do niewoli w bitwie pod Krosnem 7 XII 1655; postawiono mu zarzut zdrady Rzeczypospolitej i wydano wyrok kary śmierci, został rozstrzelany na krośnieńskim Rynku (PSB t. 28 s. 330; Urus.; Wikipedia).

• ROMAN Pracki (1814-po 1854), s. Feliksa i Franciszki Leszczyńskiej, spiskowiec, powstaniec, uczestnik wydarzeń 1830/31, 1846 i 1848, emigrant; w potyczce pod Łazanami 26 II 1846, dowodząc 1 oddziałem jazdy powstańczej, rozbił oddział chłopski złożony z 500 pieszych, 150-konnych i 40 szwoleżerów austriackich; po 1846 zbiegł na teren Poznańskiego, gdzie ukrywał się pod nazwiskiem Lanckoroński; wyjechał następnie do Francji, był członkiem Towarzystwa Demokratycznego Polskiego w Bordeaux, a wróciwszy do kraju w 1848 uczestniczył w ówczesnych wypadkach; ponownie emigrował, służył później w armii tureckiej; szczegóły o swym udziale w powstaniu 1846 r. ogłosił na łamach Demokraty Polskiego z dn. 23 V 1846 (PSB t. 28 s. 332; Girtler, Pamiętniki).

Źródła: Urus. XIV 325-326; PSB t. 28 s. 330-333.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz