SERWIS GENEALOGICZNY - GENEALOGICAL RESEARCH
zajmujemy się gromadzeniem oraz analizą danych
dostęp do aktualnej bazy danych genealogicznych - kontakt
pobierz pliki za darmo
- download files for free


Materiały do Polskiego Słownika Biograficzno-Genealogicznego

Materials for Polish Biographical and Genealogical Dictionary

edycja 26ta - Listopad / November 2012

blisko 3000 stron — nearly 3000 pages
356 rodzin — 356 families
ponad 40 000 biogramów — over 40 000 short biographies
pobierz / download

poniedziałek, 31 stycznia 2011

Łykowski

Łykowski h. Ślepowron, pisali się z Łykowa i Goliszewa. Gniazdem tej rodziny był Łyków w pow. szadkowskim, na którym dziedziczyli już w XIV wieku. Przedbor Łykowski z Łykowa ma częste sprawy w Łęczycy w latach 1388-1400. Od trzymanej w zastawie części wsi Upale pisał się czasem Upalskim. Łykowscy dziedziczyli m. in. na Łykowie, Goliszewie i Rożniatowie w pow. szadkowkim, Boguczynie, Kobylankach i Dzierżysławiu w gnieźnieńskim, Sozaniu w ziemi przemyskiej.
Podpisali z ziemią sieradzką i bełską elekcje Władysława IV w 1632 i Michała Wiśniowieckiego w 1669, z ziemią sieradzką – Jana Kazimierza w 1648, Stanisława Leszczyńskiego w 1733 i Stanisława Augusta w 1764.

• JÓZEF Franciszek Łykowski (ok. 1815-4 IV 1884), s. Pawła i Marii Korytowskiej, dziedzic części Gostoni 1866-1884; wylegitymował się ze szlachectwa w Królestwie 1847 (Bon.); ur. w Teodorach, zm. w Gostoni; ż. (2 VI 1867 Napruszewo) Franciszka Weronika Modlińska (ur. 15 II 1845), c. Augustyna, posesora Napruszewa, i Teofili Markowskiej; ur. w Napruszewie; dzieci: Julian, Paweł, Amalia, Stanisława, Cecylia.

Źródła: Bon. XVI 178-180; Dw. Teki.

Machnacki

Machnacki h. Rogala, v. Mochnacki, z Machnatki w pow. grójeckim, pisali się też z Zalesia. Są jednego pochodzenia z Ręczajskimi, Trzylatkowskimi i Lipskimi herbu Rogala. Inne gałęzie rodu zamieszkiwały juz w XVII wieku na Litwie i Rusi Czerwonej. Machnaccy byli właścicielami m. in. Załęża Małego w ziemi warszawskiej, oraz Jurkowej w ziemi lwowskiej 1628—1639. Z nich: Stanisław Machnacki z Lipia, pleban w Kleczewie 1533, kantor płocki 1539, kanonik i oficjał płocki 1541—1543. Inny Stanisław, poborca czerski 1576, sędzia ziemski 1580. Andrzej, miecznik nowogrodzki 1678.

• PAWEŁ Franciszek Machnacki (ok. 1770-po 1797), s. Andrzeja i Zuzanny Markowskiej, dziedzic dóbr Potrykozy, części Załęża Małego i Wielkiego w ziemi warszawskiej 1791; ż. Teresa Sokołowska (ok. 1770-po 1797); 1v. żona (1792) Tomasza Rożeckiego; dzieci: Rozalia, Maksymilian, Feliks.

Źródła: Bon. XVI 208-211; Dw. Teki; Nies.

niedziela, 30 stycznia 2011

Łysakowski

Łysakowski h. Jastrzębiec (in. Boleścic), z Łysakowa w ziemi bielskiej, woj. płockim. Mikołaj i Stanisław z Łysakowa, wymienieni w przywileju danym w 1408 Boleścicom przez ks. mazowieckiego Ziemowita. Już w czasach Niesieckiego uważano, że są jednego pochodzenia Łysakowskimi herbu Lubicz (Nies.). Byli właścicielami m. in. Łysakowa, Janczewa, Włoczewa i Benisławia w pow. płockim, Strzeszewa w płońskim, Umięcina Retki w ciechanowskim. Podpisali z województwem płockim elekcję Jana III w 1674. Wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1848-1862.

• IGNACY Łysakowski (ur. ok. 1800), s. Szymona i Magdaleny Matuszewskiej; ż. (ok. 1830) Tekla Kędzierska; dzieci: Ignacy, Paweł, Adam.

Źródło: Bon. XVI 180-181.
Łysakowski h. Leliwa, pisali się z Łysakowa, a ich wsie gniazdowe to Łysaków i Łysakówek w dawnym pow. pilzneńskim, parafia Czermin. Dziedziczyli tam już w XIV wieku. Piotr z Łysakowa świadczył w 1386 plebanowi z Beszowej. Z czasem przenieśli się na Ruś Czerwoną, gdzie osiedlili się głównie w ziemi przemyskiej. Dziedziczyli m. in. na Manastyrzu, Szczytnej, wójtostwie w Pawiowym Siole, Pełkiniach, Kruhelu, Dobaniowicach, Zasławiu, Gorzyczanach, Domahościskach, Hubieszczynie, połowie wójtostwa w Wiszni.
Z nich: Paweł, podstarości lwowski 1467-1479, wojski przemyski 1486-1499. Jan, podstarości lwowski 1465-1467, komornik graniczny przemyski 1472-1484. Bartłomiej, miecznik przemyski 1544. Adam, pisarz ziemski sanocki 1686. Zdaje się, że Łysakowscy byli jednego pochodzenia z Żurowskimi z Żurowic.
Źródła: Bon. XVI 181-184; Krzep. Mał.; Papr. 481.
Łysakowski h. Lubicz, z Łysakowa w ziemi ciechanowskiej, w dawnym pow. przasnyskim. Dziedziczyli m. in. na Łysakowie, Gostkowie i Szemplinie Krzywym w pow. przasnyskim, Mierzanowie i Strzelni w ciechanowskim, Krzeczkowie w nurskim, Krzywonosie w mławskim, Gródku i Teptuchowie w horodelskim, Uściługu, Wierboji, Hnojnie, Rudkach, Błażeninie, Mobilnie we włodzimierskim.
Łysakowscy herbu Lubicz podpisali z ziemią nurską elekcję Władysława IV w 1632 i Jana Kazimierza w 1648, z woj. krakowskim Michała Wiśniowieckiego w 1669, z ziemię łomżyńską Augusta II w 1697, z woj. lubelskim Stanisława Leszczyńskiego.
Z nich: Jakub z Łysakowa, dzielny wojownik przeciw Krzyżakom, starosta 1452, podsędek ciechanowski 1458-1472, podkomorzy łomżyński 1473-1490, otrzymał w 1482 prawo chełmińskie dla Łysakowa i podzielił dobrami synów swoich w 1486. Mikołaj, poborca chełmski i bełski 1543-1552, stolnik czerski, podsędek bełski 1557, kasztelan lubaczowski 1567-1570, chełmski 1572.
Źródła: Bon. XVI 184-188; Nies.

Łyskowski

Łyskowski h. własnego (in. Doliwa odm. lub Poraj odm.), v. Koschembahr-Łyskowski, Koszembar-Ł., z Łyskowa w pow. tucholskim (Tuchola). Przydomek ich Koschembahr powstał ze zniemczonego imienia staropolskiego Kossoborz vel Kosieborz, spotykanego często na Śląsku, skąd i Łyskowscy według tradycji przyjść mieli do Prus w początkach XV wieku. Tego Kossobora przetłumaczono także na niemieckie Steppholz i czasem pisali się Łyskowscy von Steppholz. Dziedziczyli m. in. na Łyskowie, Wieszczycach w pow. tucholskim, Spławiu i Rowienicy w świeckim, Bągarczyku, Mileszewie, Grzybnie, Bąkowie, Lekartach, Krzemieniewicach k/ Lubawy, Komorowie i Skrobacji. Obecnie Koschembahr-Łyskowscy mieszkają głównie w Gdańsku i Toruniu. Herb – w polu niebieskim pięć róż rzędem na srebrnej poprzecznej, w prawo ukośnej belce; w szczycie hełmu, w koronie róża na gałązce o czterech potrójnych liściach.

• KONSTANTY Koschembahr-Łyskowski (1816-1889), s. Konstantego i Anny Rutkowskiej, dziedzic Lekart, później Krzemieniewic k/ Lubawy; ż. (1850) Józefa Różycka h. Poraj, z Drużyna; dzieci: Wanda, Józef, Konstanty.
 

Źródła: Bon. XVI 189-192; Dw. Teki; Ostr. I 336.

sobota, 29 stycznia 2011

Łyszczyński

Łyszczyński h. Korczak odm., z Łyszczyc w pow. brzeskim litewskim. Odmiana w Korczaku polega na tym, że na tarczy nad wrębami jest krzyż, a pod nimi leży róg myśliwski. Z nich: Michnik Łyszczyński dwa konie, a Prońko jednego, stawili w 1528 na popis ziemi brzeskiej. Michno Drobyszewicz Łyszczyński sprzedał część Łyszczyc i Kustyna Aleksandrowi Chodkiewiczowi ok. 1540 (Metr. Litew.). Kazimierz, podstoli mielnicki 1669, poseł brzeski 1672, podsędek ziemski brzeski 1682, elektor królów Michała i Jana III, oskarżony o ateuszostwo i bluźnierstwo 1687, skazany przez sejm 1689, został ścięty w Warszawie.
Łyszczyńscy byli właścicielami m. in. Łyszczyc, Dobroniża, Motykał, Markowszczyzny w pow. brzeskim litewskim, Łysina na Wołyniu, Łążków w łęczyckim.

• MICHAŁ Łyszczyński (ok. 1750-1792), s. Ludwika i Reginy Szemiot, tytułowany skarbnikiem starodubowskim, właściciel Łyszczyc 1788; ż. Maria Sieniuta (ok. 1760-1812); dzieci: Tekla, Elżbieta, Wincenty Rafał.

Źródła: Bon. XVI 194-196; Dw. Teki.

Łyszkowski

Łyszkowski h. Lis, z Łyszkowic w pow. szadkowskim, a pisali się z Rudnik. Są być może jednego pochodzenia z Rudnickimi herbu Lis. Stanisław Kijek z Łyszkowic świadczył w Sieradzu 1417.
Łyszkowscy byli właścicielami dóbr Żórawiec, Osiecz, Kołatki, Sady, Łubianki w pow. przedeckim, Łychów, Koziegłowy, Gośniewice, Tworki, Wola Lubecka itd.

Boniecki wymienia też w Herbarzu Łyszkowskich nieznanego herbu z Łyszkowic w pow. krakowskim.

• STANISŁAW Łyszkowski (ok. 1790-1841), s. Tadeusza i Barbary Manżett, redaktor „Gazety Codziennej", autor prac z zakresu gospodarstwa; mieszkał w Sanoku 1830, w Warszawie osiadł 1832; zm. w Warszawie; ż. NN.; dzieci: Maksymilian. 

Źródło: Bon. XVI 205-207.

Machczyński

Machczyński h. Dołęga v. Machciński, z Machczyna in. Machcina w pow. w płockim. Wieś tę, oprócz Dołęgów, zamieszkiwała widocznie także szlachta innych rodów i ta dotrwała aż do XIX wieku, w którym przeprowadziła wywód szlachectwa. Dołęgowie wcześniej wygaśli, ale w XVI wieku oni przeważnie dziedziczyli na Machczynie. Z nich: Mikołaj Machczyński, którego dobra w Mijakowie uległy konfiskacie w 1497 za zaniedbanie przez dziedzica obowiązku stawienia się na wojnę. Jan (zm. 1740), syn Pawła, skarbnik dobrzyński 1724. Franciszek, burgrabia bobrownicki 1767, komornik ziemski 1768 i wojski większy dobrzyński 1790.

• KAZIMIERZ Machczyński (ok. 1730-1764), s. Jana i NN., skarbnik zawkrzyński, podczaszy 1758, deputat na Trybunał koronny 1758, poseł dobrzyński na sejm 1760; ż. Kunegunda Iwińska (ok. 1730-po 1760); dzieci: Anna.

Źródło: Bon. XVI 205-207.

niedziela, 23 stycznia 2011

Czaplicki

Czaplicki h. Kotwicz, rodzina wielkopolska, pisała się z Czapel, a wyszła być może ze wsi Czaple w pow. gnieźnieńskim. Rodzielili się na kilka linii, z których część pozostała w Wielkopolsce, a inne osiedliły się na Kujawach, Litwie, Wołyniu i Ukrainie.

• MARCIN Stanisław z Czapel Czaplicki (ok. 1620-po 1676), s. Filipa i NN., cześnik inowrocławski, rezygnował z urzędu 1640; wspólnie z żoną Marianną z Grodzickich, otrzymali konsens królewski na wykupienie z rąk Brudzińskich dóbr król. Łagiewniki w pow. gnieźnieńskim 1650; dziedzic dóbr Stanimino i Wola Stanomska w pow. inowrocławskim, oraz Targowa Górka w pow. pyzdrskim 1676; ż. (ok. 1649) Marianna Grodzicka v. Grodziecka (ok. 1630-po 1650), c. Samuela i Anny Kembłowskiej.
 

Źródła: Bon. III 267; Dw. Teki; Nies. III 172; Urus. II 357.


Czaplicki h. Lubicz, licznie rozrodzona rodzina mazowiecka, pisząca się z Czaplic (de Czaplice). Jej wsią gniazdową są Czaplice w ziemi ciechanowskiej, w dawnym pow. przasnyskim, parafia Krzynowłoga Wielka. Akta łomżyńskie z XV wieku wymieniają Mroczka z Czaplic 1436, Marcina z Czaplic 1440, oraz Andrzeja z Czaplic i syna jego Józefa 1498. Z licznych linii tego rodu, jedna osiedliwszy się w XV wieku na Podlasiu, założyła kilka osad z nazwą Czaple, od których brała miano Czapla, a jeszcze w XVI stuleciu nazwisko Czaplski.
Genealogia
(209 osób)

• FILIP Leopold Czaplicki (ur. 10 XI 1819), s. Filipa Jakuba i Karoliny Bonin-Sławianowskiej, dziedzic dóbr Łapczyna Wola w pow. koneckim; ur. Łapczyna Wola; ż. Florentyna (Flora) Kamocka h. Jelita (1826-1863), c. Antoniego i Karoliny Antoniny Rogawskiej h. Rola; dzieci: Maria, Helena, Łucja, Leopold.

• KAMILA Czaplicka (1807-1899), c. Kazimierza i Anny Puszet; m. (ok. 1830) Adam Tomasz Linowski h. Pomian (1795-1871), s. Jana Antoniego i Magdaleny Ślaskiej h. Grzymała, uczestnik powstania listopadowego, kapitan wojsk polskich w 1831.

Źródła: Bon. III 267-269; Dw. Teki; Nies. III 172; Urus. II 357-359.

poniedziałek, 17 stycznia 2011

Machowski

Machowski h. Abdank odmienny, nazwisko wzięli od wsi Machów w pow. tarnobrzeskim, dawniej sandomierskim, parafia Miechocin. Dziedziczyli tam już w czasach Długosza. Byli ponadto właścicielami Michocina, Kaimowa, Kiełczyny, Żorawicy i Swinar w pow. sandomierskim, Jaworznika, Zaborowa i Nowej Wsi w pilznieńskim.
Z nich: Stanisław, wojski sandomierski 1492 i kuchmistrz królowej matki Elżbiety. Sebastian, elektor Jana Kazimierza z woj. czerniechowskiego 1648, pułkownik królewski 1656, starosta włodzimierski 1668, dzielny wojownik przeciw Kozakom i Tatarom.
Herb – odmiana w herbie polega w tym, że nad hełmem w koronie jest pół lwa złotego, trzymającego w łapach łękawicę (znak Abdanków). Dodatek ten do herbu miał otrzymać Mikołaj, gdy przebywał na dworze cesarskim (Papr.).


Źródła: Bon. XVI 213-225; Papr.

sobota, 15 stycznia 2011

Szadokierski

Szadokierski h. Nałęcz, v. Sadokierski, rodzina wielkopolska, w woj. kaliskim i sieradzkim, pisząca się z Szadokrzyc. Ich wsią gniazdową są Szadokrzyce w pow. sierpskim, na której dziedziczyli w 1572.
Z nich: Hieronim (zm. 1660), proboszcz iłżecki, sekretarz królewski, krewny biskupa krakowskiego Zadzika; jego marmurowy nagrobek w Iłży wystawił Stanisław Trzebicki, kustosz krakowski. Maciej, podstoli podolski 1745. Józef, komornik brzeski kujawski 1787.
Szadokierscy byli właścicielami m. in. dóbr Strzyżewo, Korzeniewo, Koźlątkowo, Deszna, Szawłowice, Druszkowy w pow. kaliskim, Napruszewo, Wierzchowiska w gnieźnieńskim.


• ANTONI Szadokierski (ok. 1760-po 1791), s. Piotra i Katarzyny Rudzkiej, prawd. dziedzic części Korzeniewa w pow. kaliskim (AGZ Kościan); ż. (7 VII 1785 Oborzyska) Antonina Mierzewska (ok. 1760-po 1791), c. Michała i Marianny Skrzetuskiej; świadkowie na ślubie: Andrzej i Jan M-cy, jej bracia stryjeczni, Tomasz Mąkowski, Katarzyna Gruszczyńska, sędzina wałecka (MK Oborzyska).

• MARIANNA Szadokierska (ok. 1730-po 1775), c. Sebastiana i Teresy Pierścińskiej; 1775 ceduje Józefowi Kosińskiemu, bratu swemu ciotecznemu, sumę 4. 200 złp. przez niegdy Stanisława Czyżewskiego, dziedzica części wsi Kaczki Pośrednie w pow. sieradzkim, a posesora Bieniewa w pow. kaliskim, z dóbr Lipnica Wielka podniesioną, a jej matce zapisaną w 1727 (AGZ Kalisz); m. Mikołaj Broniewski (ok. 1720-1767/75).

Źródła: Nies. VIII 593; Dw. Teki.

środa, 5 stycznia 2011

Koczorowski

Koczorowski h. Rogala v. Koczurowski, Koczórowski, często błędnie Kaczorowski, rodzina mazowiecka, pisząca się z Koczorowa in. Koczurowa w pow. raciążskim. 
Żyjący w połowie XVII wieku Stanisław, ożeniony z Mycielską, osiadł w Wielkopolsce i tam założył gałąź wielkopolską rodu. Jedna jej linia otrzymała 21 IV 1871 tytuł hrabiowski papieski od papieża Piusa IX. Pochodzący z tej gałęzi Władysław, osiedlił się ok. 1720 na Rusi Czerwonej. Jego potomkowie wylegitymowali się ze szlachectwa sądzie ziemskim lwowskim pod koniec XVIII wieku. Z tej rodziny: Marcin, kanonik łęczycki, zm. 17 V 1625 w Chroślinie. – Franciszek, rektor kolegium jezuitów w Krakowie, autor pism religijnych 1734.
Genealogia
(193 osoby)

• EMILIA Ludwika Anna Maria Koczorowska (1828-1864), c. Antoniego i Augustyny Turno; ur. Jasień, parafia Oborzyska; m. Aleksander Józef Karol bar. Graeve h. wł. (1818-1883); dzieci: Helena, Joanna, Maria, Ludwik, Amelia, Antoni – bar. Graeve.

• FRANCISZEK Antoni Telesfor Koczorowski (5 I 1759-11 II 1813), s. Kazimierza i Estery Grudzielskiej, szambelan królewski, sędzia pokoju powiatu babimojskiego, dziedzic dóbr Gościeszyn z przyległościami k/ Wolsztyna; za żoną otrzymał dobra Witosław; ur. w Swadzimiu, zm. w Gościeszynie, poch. w tamtejszym kościele 15 II 1813 (Metrykalia Katolickie, Gościeszyn); ż. (p. 1788) Katarzyna Krzycka h. Kotwicz (ok. 1760-11 VI 1842, c. Józefa na Krzycku, Niepruszewie, Witosławiu, Otuszy, Gościejewicach i Gołanicach, kasztelana biechowskiego, majora wojsk koronnych, kawalera orderów Orła Białego i św. Stanisława, i Marianny Piotrowskiej h. Świnka, stolnikówny sandomierskiej; właścicielka dóbr Witosław k/ Nakła; dzieci: Tekla, Józef, Adolf, Tertulian.

Źródła: Bon. X 309-312; Bork. Gen. 736-738; Dw. Teki; Nies. V 147-148.